ISKASHIM / FAIZABAD / KABUL           20+21-08-2008

Tussen Tajikistan en Afganistan loopt een natuurlijke grens, een rivier. De Tajieken openen het hek en wij kunnen

het eerste gedeelte van de grens oversteken. Daarna gaan wij door naar de Afgaanse kant. Hier moeten wij onze

backpacks laten checken en na de controle kunnen wij door. Met ons gaat ook een Spaanse jongen de grens over

en samen proberen wij vervoer te zoeken. Wij zitten in Afganistan en wij voelen ons niet op het gemak. Wij zullen

zorgen dat wij dit land zo snel mogelijk weer uit zijn.

Vanaf de grens zou het 3km lopen zijn tot aan een dorpje. Wij hadden ons al in het zweet gewerkt op dit vroege uur en het dorp was nog niet

in zicht. Wij houden de eerstvolgende auto aan en krijgen een lift. In het dorp aangekomen, blijkt het vervoer al weg te zijn en het ziet ernaar uit

dat wij hier de nacht moeten blijven. Er komt een chauffeur aan en die vraagt een erg hoge prijs waar wij het niet mee eens zijn. Wij zoeken naar

alternatieven maar een hotel nemen, kost ook veel geld en dan kunnen wij beter de dure taxi nemen. Nadat wij geld gewisseld hebben, besluiten

wij de dure taxi te nemen. Maar waar is de chauffeur. Wij staan al een tijdje bij de auto en hij komt maar niet opdagen.

Een man komt naar Mathieu en zegt dat hij ook naar Faizabad wil en ook vervoer moet hebben. Wij zeggen hem dat wij staan te wachten maar

niet weten waar de chauffeur is. Mathieu kijkt nog eens rond en ziet de man weer en hij blijkt vervoer gevonden te hebben en wij kunnen voor

een mooie prijs mee. Wij pakken onze spullen en nemen plaats in de truck. Al snel rijden wij aan en wij voelen ons opgelucht. Net buiten het dorp

passeert ons een auto en die gooit zich ineens voor ons. Het blijkt de eerste taxi chauffeur te zijn. Wij kunnen begrijpen dat de eerste taxichauffeur

vindt dat de huidige zijn klanten heeft gestolen en dat pikt hij niet. Onze chauffeur is gedwongen hem geld te geven en daarna kunnen wij onze

weg vervolgen. Ook hier is het zo corrupt en wij hebben het al helemaal gehad met deze manier van handelen. Weer zo'n land, ons niet gezien.

Na een lange dag hobbelen en heen en weer geschud komen wij aan in een dorp en wij moeten de taxi verlaten en afrekenen. Ook hier weer

beruchte praktijken om geld van toeristen los te krijgen. Wij gaan hier niet mee akkoord want de afspraak was naar Faizabad en niet een dorp

eerder. Wij betalen 500 afgani en spreken af dat het laatste stuk 200 afgani extra kost. In totaal een mooie prijs om ons naar Faizabad te

brengen. Helaas voor ons moeten wij nog eens 2 uur langer hobbelen en het begint ook nog donker te worden. Onze truck kan de laatste kilometers niet meer aan en regelmatig moeten wij even stoppen om water bij te vullen. Eindelijk arriveren wij dan in Faizabad en laten wij ons

bij het hotel afzetten. Maar dan begint het spelletje weer. De taxichauffeur bedoelde geen 200 Afgani maar 2000 Afgani. Wij trappen er niet in

en wij maken flink kabaal. Het hotel loopt uit en iedereen moeit zich. Gelukkig kiest iedereen onze kant en daar is de chauffeur niet van gediend.

Wij laten hem achter en gaan naar de kamer. Wij zitten goed en wel en dan wordt er op de deur geklopt en de politie staat voor onze neus.

Nogmaals leggen wij uit hoe het verhaal in elkaar zit en dat wij de chauffeur absoluut geen geld meer schuldig zijn. De mensen weten ook wat

de prijzen voor transport zijn en ze weten dat wij een redelijke prijs voor het vervoer hebben betaald en geven ons gelijk. Het is ondertussen

1 uur in de nacht en de volgende morgen staan wij om 4 uur op om vervoer naar Kabul te regelen.

Na een korte nacht pakken wij onze spullen en gaan richting de minibusjes. De Spanjaard gaat nog een aantal dingen in Afganistan bekijken

en wij gaan direct door naar Kabul. Wij nemen afscheid van elkaar en zijn taxi vertrekt snel genoeg. Wij zitten onnodig lang te wachten en

weten niet waarom wij niet aanrijden. Totdat er opeens een bekend gezicht naar binnen kijkt. Het is de taxichauffeur van gisteren avond die

nogmaals probeert zijn geld te krijgen. Wat is dat toch met die mensen?! De hele taxi moeit zich en iedereen roept dat wij geld moeten geven.

Wij leggen uit dat de zaak reeds gesloten is en dat wij geen geld geven. Opnieuw haalt de taxichauffeur de politie erbij en wij leggen nogmaals

het verhaal uit. Er zit een student in onze taxi en die vertaalt het verhaal. Ook deze keer worden wij geloofd en iedereen steunt ons en verklaart

de taxichauffeur voor gek. Gelukkig er zijn ook nog aardige mensen op de wereld. Maar wie had dat nu verwacht dat de taxichauffeur ons hier

nog achterna zou komen. Wij hebben al teveel meegemaakt en dit voorval bevestigt alleen maar weer dat wij zo snel mogelijk het land uit willen.

De taxirit naar Kabul duurt lang en het eerste stuk is hobbelig. Wij hebben vrienden gemaakt met de medepassagiers en iedereen stelt ons in

het gelijk en zal vanaf nu ons in de gaten houden. Rond 10 uur genieten wij van ons ontbijt. De mensen hier eten met hun handen maar wij zijn

dat niet gewend. Het vlees is zo heet dat ik het niet kan vastpakken en ik zit wat te stuntelen. Gelukkig worden wij in de gaten gehouden en al

snel krijgen wij een vork aangeboden. Eenmaal terug in de taxi krijgen wij een ketting met pistache noten en wat drinken van de medepassagiers.

Zo kan het dus ook. In de avond houden wij stop bij een restaurant en daar overnachten wij ook. Het is al laat en om midden in de nacht in Kabul

aan te komen zien wij ook niet zitten dus wij zijn blij dat wij hier kunnen rusten. De volgende morgen is het nog maar een klein stukje naar Kabul.

Omdat de rit goed bevallen is en wij weer vriendelijk behandeld zijn, kregen wij weer moed en hadden wij afgesproken om 1 dag in Kabul te

blijven. Wij komen Kabul binnen en ik vind het een ellende. Overal ligt afval, puin en sommige stukken zijn zwaar bewaakt. Nee, wij moeten hier

weg. Gelukkig weet iedereen dat wij richting Pakistan moeten dus wij stoppen bij de bussen voor Pakistan. Wat een service toch en spijtig

nemen wij afscheid van deze hele lieve mensen, die ons toch nog een aardige kant van Afganistan hebben kunnen laten zien.