India

 

AMRITSAR            02-10-2008

 

Wij zijn amper de grens over en er zijn al diverse verschillen met Pakistan die opvallen: het is groener en de vrouwen zijn opener gekleed en massaal aanwezig op straat. Wij nemen de bus en binnen een uur zijn wij in Amritsar. De attractie in deze plaats is de Sikh shrine, the Golden Temple. Wij hebben veel reizigers ontmoet die in de tempel hebben geslapen en onder de vlooienbeten zaten en tevens is de temperatuur zo op het einde van het monsoon niet meer draaglijk dus wij besluiten dichtbij de tempel een kamer met airco te nemen. Wij lopen naar het complex van de Gouden Tempel en het is druk en een gedeelte van een shrine is verlicht met kerstlichtjes. Wat een kermis! Sorry maar na Nankana gezien te hebben is dit een ware toeristisch attractie die uitgebuit wordt.

    

 
 

De Gouden Tempel is gesticht in 1577 door de 4de Guru Ram Das. Het complex is omgeven door wit-gele wachttorens en klokkentorens en in het midden van dit alles bevindt zich de gouden tempel omgeven door een heilige waterpoel en te bereiken door over de Gurus Bridge te lopen. Het is zeker de moeite waard om dit complex op verschillende tijden van de dag te bekijken. Wij lopen rond en zien verschillende mensen een bad nemen in het heilige water. Het gebed is begonnen en wij nemen plaats op de grond en laten het geheel op ons inwerken. Na het gebed gaan wij een hapje eten in de Dining Hall waar voor 40.000 pelgrims per dag gekookt kan worden. Wij staan op om 4am want het Heilige Boek wordt dagelijks ceremonieel naar de Hari Mandir Sahib (Gouden Tempel) gebracht. Wij snellen naar de Gurus Bridge en de ceremonie is al begonnen en wij zijn net op tijd. Wij staan bij de ingang en kunnen het allemaal goed zien. De deur wordt diverse malen met rozen water besproeid, een aantal mensen dragen het boek op een troon naar de ingang en dan wordt het op een kussen gelegd en naar binnen gedragen. Het gebed begint en daarna mogen wij een kijkje in de tempel nemen en zien wij het boek liggen.

    
 

 

      
 

MCLEOD GANJ            03-10-2008

 

Wij hebben te horen gekregen dat de Dalai Lama nog tot en met de 4de in zijn huis is en willen deze gelegenheid niet laten schieten. Tevens zal het voor ons een stuk koeler worden en daar zijn wij ook aan toe want de hitte begint echt te vervelen. In de middag pakken wij de bus en laat komen wij aan in het Green Guesthouse. De kamer voldoet niet aan onze eisen maar wij nemen hem voor lief. MCleod Ganj is het hoofdkantoor van de in ballingschap Tibetaanse regering en het dorp ziet er Tibetaans uit. Er zijn hier veer toeristen te vinden die verschillende cursussen volgen en dat brengt weer de nodige hotels, restaurants en internet cafés met zich mee.

    
 

 

      
 

De volgende morgen is het weer vroeg opstaan want de Dalai Lama geeft zijn laatste toespraak. Wij lopen naar de tempel en de security is optimaal. Eenmaal binnen krijgen wij allemaal een rood lint en een gedroogde bloem. Helaas zijn wij niet goed geïnformeerd, de Dalai Lama spreekt namelijk in zijn eigen taal en wij hebben geen gids of een vertaal radio bij ons. Het geheel duurt 3 uur en de Dalai Lama brengt zijn boodschap, er wordt gebeden, wij krijgen eten en drinken aangeboden en om een eenheid te scheppen doen wij allemaal de rode lint om ons hoofd en gaat het gedroogde bloempje op ons hoofd. Dan wordt er een dun rood draadje uitgedeeld en iedereen wordt gek en moet dit met alle geweld hebben. Ook wij hebben er een kunnen bemachtigen en het moet om de nek of bovenarm gedragen worden. De Dalai Lama zegent ons met woorden en dan komt hij naar beneden en wij zitten vlak bij het pad. Eindelijk zien wij hem naar beneden lopen en plaats nemen in zijn auto. Wij zwaaien nog naar hem en dan is hij uit het zicht. Op weg naar ons hotel nemen wij een kijkje bij een aantal andere hotels en gaan naar een beter plekje. In de middag regent het en wij zijn erg blij met dit. De berg is al de hele dag in mist gehuld en wij hebben nog geen goede indruk waar wij zijn. Op het terras ontmoeten wij een ouder Canadees stel, Gordon & Judy, die al jaren in India komen en wij krijgen wat goede tips mee. Het is weer mistig maar droog en wij wagen onze kans om naar buiten te gaan. De temperatuur is goed maar voor de zekerheid nemen wij onze jassen mee. Een 2km verder ligt een waterval en daar wandelen wij naar toe en verkennen de buurt. Wij lopen terug en komen het Canadese stel tegen die met ons teruglopen. Zij kennen het dorp en nemen ons mee naar een hindu tempel. Opeens begint het te regenen en het houdt voorlopig niet op. Een aantal monniken zijn de gebedsmolens opnieuw aan het schilderen en zij moeten het werk staken omdat het zo hard regent en na 2 uur wachten, vragen wij zij of ze een taxi kunnen bellen. Wij worden bij ons hotel afgezet en met zijn 4-en eten wij nog een hapje voordat wij naar de kamer gaan. Voor het eerst krijgen wij een indruk waar wij zitten want het is helder en het is prachtig mooi. Wij willen deze mooie dag geheel benutten en trekken de wandelschoenen aan en gaan er op uit. Wij slaan een weg in en komen uit bij de Church of St. John in the Wilderness. Een kerk midden in het groen met mooie glas in lood ramen uit het Britse tijdperk. Bij de kerk liggen veel graven uit 1905 want toen vond er een aardbeving plaats in dit gebied. Een stuk verder komen wij uit bij het Dal Lake maar het is geen meer maar een plas water. Vanaf dit punt hebben wij een mooi uitzicht over de omgeving. Wij lopen terug naar het dorp bij de waterval en eten een hapje. Hierna gaan wij nog een keer terug naar de tempel van de Dalai Lama en de Hindu tempel waar wij gisteren lange tijd hebben moeten schuilen. Wij hebben alles gepakt en zijn klaar om te vertrekken echter is de bus vol en moeten wij een dag wachten. Wij pakken maar weer alles uit en relaxen in de zon.

    
 

 

      
 

VASHISHT (MANALI)            08-10-2008

 

Wij zijn een week in India en gek genoeg heel snel gewend aan de herrie, toeristen en glitters/lichtjes. Wij zitten in de provincie Himachal Pradesh en het begint hier al winter te worden. Toch besluiten wij nog wat noordelijker te gaan naar Manali. Wij nemen de nachtbus en dat is geen succes want wij zijn alle twee erg ziek. Het zou een luxe bus moeten zijn maar ik weet niet wat die Indiërs onder luxe verstaan maar deze bus was het absoluut niet. Wij komen gebroken aan en willen een paar dagen rust en besluiten naar Vashisht te gaan wat 3km van Manali ligt. Wij inspecteren de nodige kamers maar gaan uiteindelijk voor een hotel en voor Euro 1,00 meer hebben wij een luxe kamer die niet muf ruikt.

    
 

 

      
 

Als eerste gaan wij onze nachtrust inhalen en tegen de middag worden wij uitgerust wakker. Vashist is een klein dorpje in de bergen en zo aan het begin van de winter zijn de nodige winkels en restaurants al gesloten. Overdag is het nog een aangename temperatuur van 24 graden maar zodra de zon weg is, is het koud. Aangezien de restaurants/hotels geen verwarming of kachel hebben, zitten wij om 8pm met onze t-shirt, blouse, trui en jas aan te verkleumen op de hotelkamer. Na 4 maanden meer dan 40 graden te hebben gehad, is deze omschakeling erg groot. In Vashisht zelf staat een oude tempel met prachtig houtsnijwerk en er zijn hete openlucht baden. Op een klein half uurtje wandelen, ligt een kleine waterval en er is nog een authentiek Indiaas dorp in de buurt. De volgende dag bussen wij naar Naggar op zoek naar het Naggar kasteel. Echter ziet het er als een fort uit en het is niet groot dus wij zijn binnen een half uur uitgekeken. Als je van tempels houdt dan kun je je hart ophalen in deze provincie want er staan er -tig en volgens de Indiërs is de een nog mooier dan de ander en zou je ze eigenlijk allemaal moeten zien. Wij houden het voor gezien en gaan terug naar Manali en lopen wat in het centrum rond voordat wij teruggaan naar Vashisht.

    
 

 

      
 

MANDI            11-10-2008

 

Wij hebben besloten niet meer zo lang te reizen en vooral geen nachtbus meer te nemen. Onze volgende stop, komt uit in het plaatsje Mandi en de weg er naar toe is echt prachtig. De bergen worden wat minder hoog en het wordt heel groen. Aan onze linker zijde stroomt de Beas rivier en ook daar wordt het steeds groener en opeens staan er cactussen en palmbomen langs de rivier. Het water is prachtig groen en wij genieten van het uitzicht. Het leven van Mandi speelt zich af rond Indira Market en daar zoeken wij een slaapplaats. Het is wat meer herrie maar met oorplugs te bed en je hebt nergens last van. Mandi is een stopplaats aan de zoutroute naar Tibet en het voelt net of dat je in de provincie Punjab bent want er woont een grote gemeenschap Sikhs.

    
 

 

      
 

Wij lopen naar buiten en zien een paar oranje apen lopen. Het blijkt een kleine parade te zijn ter ere van Ram. Wij dwalen wat rond door allerlei steegjes en komen uit bij een tentje waar heerlijke chilli chicken, een specialiteit van deze regio, wordt klaargemaakt. De volgende dag nemen wij de bus en gaan een stuk terug van waar wij vandaan komen. Het was onderweg zo mooi en wij hadden geen kans gezien om foto's te maken dus wij willen het allemaal nog een keer op ons in laten werken. Hierna gaan wij naar het Rewalsar Lake waar je in een klap een Tibetaanse tempel, een Gurdwara, een gompa en een Hindu Tempel kunt bezoeken. In de avond trakteren wij ons nog een keer op een heerlijke chilli chicken.

    
 

 

      
 

SHIMLA            13-10-2008

 

Je moet een redelijk sterke maag hebben om het busritje van Mandi naar Shimla te kunnen maken want je slingert wat op en neer over die bergwegen. Na 6 uur hebben wij het gehaald en worden wij ergens langs de weg afgezet. De taxichauffeurs staan ons al op te wachten en het is een geschreeuw en gevecht wie ons kan hebben. Helaas voor hen, wij trappen er niet in en wandelen naar beneden. Wij komen bij een busstation aan maar zien geen rickshaws en met de bus is geen optie want die zit propvol en wij hebben te grote backpacks bij. Dan maar een taxi maar die zien ons al aankomen en beginnen te lachen en ja, dan weet je al genoeg. Niemand die ons tegen een redelijke prijs weg wil brengen. Nou dan niet, wij zoeken het zelf wel uit.

    
 

 

      
 

Dit laatste werd een uitdaging want Shimla ligt op een berg en wij moesten hoger en hoger klimmen en dat met die zware rugzakken! Eindelijk zijn wij in het centrum en wij ploffen op een bankje neer om uit te rusten en te eten. Hierna moeten wij nog een pittig stukje omhoog voordat wij bij het hotel aankomen. Shimla is in 1822 gesticht door de Scot Charles Kennedy van het Britse leger die er een zomerhuis bouwde. Tijdens onze wandeling door het stadje hebben wij voldoende Britse invloeden terug kunnen vinden maar helaas zijn veel gebouwen slecht onderhouden of volledig omgeven door andere gebouwen. Onze eerste uitdaging van vandaag is het vinden van Rothney Castle. Wanneer wij het eindelijk gevonden hebben, ziet alleen de tuinafscheiding er kasteelachtig uit en voor de rest is het een huis wat tegenwoordig in privé bezit is. Wij volgen de weg nog een stuk steiler omhoog en komen uit bij de Jakhu Tempel, Shimla's bekendste tempel die gewijd is aan de apen god Hanuman. Hierna bezoeken wij de Gurdwara en gaan wij genieten van de zon in het centrum.

    
 

 

      
 

KURUKSHETRA            15-10-2008

 

Wij komen laat aan in het ontstaan van het heelal, althans volgens het Hindu geloof heeft in deze plaats het goed van het kwaad gewonnen en heeft Brahma hier de man en het heelal geschapen. De plaats zelf heeft niet veel te bieden maar er is toch één ding waarom het voor ons interessant is om deze plaats aan te doen. Kurukshetra staat namelijk bekend om de Bhramasarovar, India's grootste tank met rondom ghats waar je je kunt wassen. Dit laatste is niet aan te raden want het water is echt vies. Rondom de tank staan nog een aantal mooie oude tempels die ook de moeite waard zijn.

    
 

 

      
 

DELHI            16-10-2008

 

Wij komen op een goed moment aan in Delhi. Overdag is het rond de 33 graden en in de avond rond de 20 graden. Dit betekent voor ons dat wij geen airco nemen en dat bespaart weer wat geld. Wij willen zeker 3 nachten in Delhi blijven en het aanbod van hotels is enorm maar de zuiverheid van de meeste hotels laat te wensen over. Het is dan ook even zoeken voordat wij iets naar ons zin hebben gevonden tegen een goede prijs maar de volhouder wint. Wij zitten in het deel Paharganj op de Arakashan Road in het Ashoka International Hotel en het ligt maar 10 minuten van het New Delhi trein station af. Op de hoek ligt een lekker straateettentje wat ons favoriet wordt voor de aankomende dagen.

    
 

 

      
 

Ik kon mij van Delhi geen goede voorstelling maken en had al gruwelijke dingen in mijn hoofd gehaald. Waarom, nou in deze plaats wonen 12,8 miljoen mensen en dat scheelt niet veel met het totaal aantal inwoners wat geheel in NL woont. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee en het voelt aan als een grote stad zoals iedere andere hoofdstad. In Delhi zullen wij voor het eerst merken dat India toeristen discrimineert. Het is namelijk zo dat de dingen die je wilt bezoeken daar moet je een toegangsprijs voor betalen. Toeristen betalen tussen de 300 rupee of meer (300/60 = € 5,00) en moeten vaak nog voor de foto- en videocamera betalen (200 rupee) en de Indiërs daarentegen betalen maar 10 of 20 rupee. Nu zul je denken wat zit je te zeuren maar je moet begrijpen dat de Indiërs die reizen erg rijk zijn en omgerekend meer inkomen hebben dan wij dus ik snap niet waarom toeristen dan stukken meer moeten betalen want wij zien toch allemaal hetzelfde. Maar goed, je bent in dit land en wilt hetgeen toch zien dus je betaalt het maar maar het gaat niet van harte. Vandaag staat een bezoek aan het Red Fort op het programma. Het fort stamt uit de Mughal tijd en de muren zijn 2km lang en variëren in hoogte van 18-36 meter hoog. Hierna willen wij een bezoek brengen aan de Jama Masjid, een moskee, maar ze willen voor de fotocamera te veel geld hebben en daar trappen wij niet in. India is herrie, de chauffeurs (auto, motor, bus, riksja, fiets) zijn hier erg aan hun claxon gehecht en laten hun vinger niet snel los van dit apparaat. Wij zijn de herrie meer dan beu en gaan op zoek naar een MP3-speler bij Connaught Place, Palika Bazaar. Op deze markt verkopen ze gekopieerde spullen dus afdingen en heel goed nakijken of het allemaal wel 100% werkt. Wij lopen wat rond en zien een klein tentje waar ze milkshakes verkopen in kleine melkflessen. Het ziet er leuk uit en wij moeten dit natuurlijk ook proberen en het smaakte ook nog eens heerlijk. In de avond komen wij erachter dat een MP3-speler niet goed werkt en helaas moeten wij onze volgende morgen hieraan spenderen. Wij nemen de computer mee en testen de nieuwe MP3-speler op het vorige probleem en dat is nu verholpen. Nu wij toch hier zijn, pakken wij nog een milkshake en gaan terug naar het hotel. In de avond blijkt dat de nieuwe MP3-speler maar 10 liedjes afspeelt ipv -tig cd's en het vervelende is dat het morgen zondag is en dan is de markt gesloten en wij willen weer vertrekken. Tja, weer een les geleerd.

    
 

 

      
 

MATHURA            19-10-2008

 

Wij reizen af naar "The Land of Eternal Love" en de geboorteplaats van Hare Krishna. Onze eerste indruk is niet goed, de onderhandelingen gaan slecht en het volk wat er rondloopt is geheel niet vriendelijk. In deze streek zien ze je alleen als een dollarteken en niet als een mens of toerist. Wij gaan richting een hotel wat aan de rivier ligt en komen recht in een festival terecht. Aangezien het hotel tegenover de feestende tempel ligt, is er helaas geen plaats meer voor ons. Wij willen dit festival niet missen en laten de rugzakken bij het hotel staan en wij gaan ieder alleen een kijkje nemen bij de tempel en aan het water. Voor mij weer geen succes. De mensen zijn handtastelijk en knijpen mij overal waar ze kunnen en ik vlucht naar buiten. Wat is dat toch met deze mensen!

    
 

 

      
 

Wij pakken de rugzakken en gaan naar het water. Mathura is Varanasi in het klein, een rivier met diverse ghats. Op de rivier liggen nu veel boten en vanwege het festival wordt er een groot doek van de ene naar de andere kant uitgerold. Wat opvalt is dat ook op dit festival de kleur oranje erg belangrijk is. Wij hebben dit ook al bij de Sikh's en de monniken gezien. Dus voor alle Nederlanders: Ben trots op Oranje want het is een kleur met betekenis! Om de sfeer compleet te maken vliegt er regelmatig een helikopter over die bloemenblaadjes verspreidt. Wij gaan terug naar het centrum en checken in bij een hotel recht tegenover de geboorteplaats van Hare Krishna. Dit betekent geen rust want de tempel is 24 uur open en de mensen blijven maar komen en gaan. De volgende morgen checken wij snel in bij een ander hotel en gaan nog een keer terug richting rivier. Wij volgen de bazaar en komen allerlei kleine tempels en oude huizen tegen die een kijkje waard zijn.. Hierna gaan wij naar Vrindavan een dorpje 10km verder en hier zie je veel toeristen die cursussen willen volgen. Wij houden het op de tempels bekijken en daar ben je lang mee zoet want in totaal staan er 125 stuks van klein naar groot. Wij gaan voor de "belangrijkste" en zijn hier al een tijdje mee zoet. Dit omdat sommige tempels gedurende de middag gesloten zijn en pas vanaf 4pm open zijn. Ook hier worden wij overdag weer veel lastig gevallen. Het kwam zelfs voor dat een jongen mij in de kont wilde knijpen en dat lukte hem niet en toen richtte hij zich tot Mathieu die hij ook voor een meisje aanzag en kneep toen Mathieu in de kont. Tja, dan heb je net de verkeerde. Mathieu is razendsnel en pakte de jongen flink bij de arm beet. Deze verschoot zo dat hij zich losrukte (waarbij de mouw van zijn blouse scheurde) en hard wegliep maar hij struikelde over zijn eigen voeten en viel, stond snel op en viel over de spoorrails en toen was hij weg. Ja, af en toe is het dan ook wel weer lachwekkend. Het is gewoonte om je schoenen uit te doen alvorens je de tempel betreedt. Wij gaan een tempel binnen en zetten onze schoenen in een rek. Binnen 10 minuten zijn wij terug en ...... mijn slippers zijn verdwenen. Ik loop de tempel nog een keer binnen want misschien zijn er kinderen bezig geweest die een geintje uit wilden halen maar nee hoor, ze zijn echt weg. Ik denk dat iemand ze hard nodig gehad heeft. En wat nu? Ik heb geen eelt onder mijn voeten en de straten zijn echt te vies om zonder schoenen te betreden. In het rek staan nog een paar slippers en die eigen ik mij maar toe en wij lopen naar buiten. Dit kon er ook nog wel bij, mijn ervaring met dit land wordt met de dag erger. En als je dan denkt het kan niet slechter, jawel hoor hier wel. Onze overburen zijn midden in de nacht naar de tempel geweest en toen ze terugkwamen, tussen 3-4 uur in de morgen, moesten ze hoognodig een half uur bidden, zingen en muziek maken. De volgende morgen gaan wij gebroken naar de tempel van Hare Krishna en daarna pakken wij onze spullen om dit gebied snel te verlaten.

    
 

 

      
 

AGRA            21-10-2008

 

Wij zijn op tijd in Agra en zetten meteen koers naar DE bezichtigingen: Agra Fort en Taj Mahal. Na het zien van het Rode Fort in Delhi is dit fort toch nog een maatje groter en indrukwekkender. In eerste instantie was het fort gebouwd voor militaire doeleinden en later omgetoverd tot paleis. Het heeft daarna nog voor 8 jaar als gevangenis gefungeerd. Het fort stamt uit de Mughal tijd en is een van de mooiste forts van India en ook wij zijn onder de indruk van dit gebouw. De Taj Mahal stamt uit 1631 en is in opdracht van Emperor Shah Jahan gebouwd ter ere van zijn 2de vrouw die stierf bij de geboorte van hun 14de kind. In totaal hebben 20.000 mensen uit India en Centraal Azië gewerkt aan het marmeren gebouw. Verder is er niet veel te beleven in deze stad en vertrekken wij de volgende dag weer.

    
 

 

      
 

 

      
 

BHARATPUR            22-10-2008

 

Alle hoop is gevestigd op Rajasthan want wij zijn de Indiërs die wij tot nu toe ontmoet hebben meer dan beu en hopen echt in deze provincie aardigere mensen tegen te komen. En ja hoor wij komen het dorp binnen en worden netjes geholpen, de chauffeurs laten ons met rust en iedereen groet ons. Eindelijk, wij zijn weer onder fatsoenlijke mensen. Rajasthan is de provincie van forten, paleizen en kastelen en ook in Bharatpur kunnen wij ons hart ophalen. Het fort zijn ze aan het renoveren en wij krijgen een gratis rondleiding inclusief bezichtiging aan een originele hammam. Het dorp is compact en erg leuk om door de bazaar te lopen want dit is een echte bazaar en niet zo een die voor toeristen is opgezet.

    
 

 

      
 

De reden waarom wij naar Bharatpur gekomen zijn is voor het Keoladeo Ghana National Park een van 's werelds meest belangrijke vogelbroed plaats en er leven 364 soorten vogels. De beste tijd om ze te spotten is in de morgen dus dat werd vroeg opstaan en om 6:30am waren wij in het park. Wij huren een fiets en gaan er op uit. Er zijn de nodige toeristen in het park die een gids bij hebben en de route is rechtdoor dus het is erg makkelijk om de vogels te spotten en uitleg te krijgen. Wij slaan nog een andere weg in en zien een vos aan de kant van de weg. Helaas zoals het vaak gaat met dieren, wachten ze niet totdat jij je camera in de aanslag hebt en hij was al weg voordat wij een foto konden nemen. Na een uur komen wij er weer een tegen maar ook nu is de foto niet goed. Tja, zo gaat dat met spotten maar al bij al was het park de moeite waard en hebben wij een paar mooie foto's kunnen maken.

   
 

 

      
 

JAIPUR            24-10-2008

 

De hoofdstad van Rajasthan wordt ook wel Pink City genoemd. In het oude gedeelte staan veel gebouwen die een roze kleur hebben en ook de rolluiken zijn roze geschilderd. De kleur roze staat voor gastvrijheid en sinds 1876 is de oude stad roze want toen heeft de Maharaja Ram Singh opdracht gegeven de stad roze te verven omdat de Prince of Wales op bezoek kwam. Wij moeten ons wat rust gunnen en checken in bij Evergreen Guest House want die hebben een zwembad waar wij zeker nog een keer gebruik van zullen maken.

    
 

 

      
 

Het eerste wat wij nu moeten doen is op zoek gaan naar nieuwe slippers. Ze hebben hier echt hele mooie handbewerkte schoenen maar mijn voeten zijn er niet voor gemaakt. Ik heb al de nodige teenslippers gepast maar elke keer is er weer wat. Wij gaan de Bata binnen en ik moet zeggen, als je zoveel moet lopen, is het voetenbed van deze schoenen wel een stuk aangenamer. Tijdens het winkelen valt ons op dat de straten flink versierd zijn en overal zijn ze bezig lichtjes op te hangen. Men vertelt ons dat het over 2 dagen feest is, Dewalli het lichtjesfestival. Wij lopen richting de oude stad en brengen een bezoek aan Hawa Mahal, een gebouw van 5 verdiepingen waar de vrouwen van de Maharaja naar buiten konden kijken en zij niet gezien konden worden. Wij komen terug op de kamer en ik zit er helemaal doorheen. Na 4 weken India, nog geen één nacht fatsoenlijk geslapen, het onderhandelen, het afzetten, altijd op je hoede zijn, het bedriegen, de armoede, de stank, de herrie en nog met niemand (toerist of local) contact gehad. Het is mij teveel en het hoeft niet meer. Wij hebben 4 maanden in moslim landen gereisd waar wij zo vriendelijk behandeld zijn en dan deze omschakeling! Ik wil Rajasthan nog zien en dan vertrekken naar Sri Lanka, Dubai, Thailand maakt niet uit maar weg van hier. Binnenkort komen de feestdagen en ik zag ons al moederziel alleen op een hotelkamer zitten, nee dan maar ergens anders maar niet hier. Wij bespreken het een en ander goed door en besluiten dat wij het wat rustiger aan moeten doen. Dit laatste is echter een struikelblok want elke keer valt er wel wat tegen en kunnen wij waar wij slapen niet rusten, hoe goed wij het ook op voorhand uitzoeken, dan zijn er weer andere factoren die roet in het eten gooien en dan vertrekken wij weer heel snel dus langer ergens blijven lukt gewoon niet. De volgende dag gaan wij als eerste terug naar Hawa Mahal want wij zijn vergeten om van de voorkant van het gebouw een foto te nemen. Wij worden door iemand aangesproken en vanaf zijn dakterras kunnen wij een foto nemen. Wij hebben net een foto genomen als er mensen achter ons staan die wij al eerder in Pakistan ontmoet hebben, een erg leuk Engels stel. Wij vertellen onze ervaringen tot nu toe met India en mijn inzinking van gisteren en ik krijg van hen een goed gesprek terug. Wij zullen ze zeker nog een keer zien en nemen weer afscheid van elkaar. Het is tijd om wat te eten en als wij het bijna op hebben worden wij door een Duits stel aangesproken. Wij hebben gezellig gekletst en ook van hen hebben wij een paar mooie woorden gekregen die ons weer moed geven om door te gaan. Het is al wat laat op de dag en nemen een 2km zigzaggend pad naar boven richting het Nahargarh fort om de zonsondergang te zien. Vanaf het fort heb je tevens een prachtig uitzicht over de stad en wij genieten van de rust. De volgende morgen willen wij een nieuwe MP3 speler kopen maar ze vragen te veel geld. Vandaag is het shopdag voor de Indiërs, overal is het hartstikke druk. Wij besluiten onze rust te nemen en gaan naar het zwembad. Wij hebben heerlijk gezwommen en hebben weer een bruine kleur. In de avond gaan wij de straat op en alle lichtjes zijn aan. Sommige gebouwen zijn prachtig versierd andere wat simpeler en de mensen zijn nog steeds aan het shoppen. Bij dit alles wordt er her en der wat vuurwerk of een knalbom afgestoken.

    
 

 

      
 

PUSHKAR            28-10-2008

 

Pushkar is een dorp gelegen aan een meer en aan 3 kanten omgeven door heuvels. Het meer zou ontstaan zijn toen Brahma een vuuroffer wilde doen en hij liet een lotusbloem uit zijn hand vallen en de aarde veranderde in water. Het meer heeft 52 ghats en is een bedevaartsoord voor Hindus. Het is een klein dorp en wij kunnen onze rugzakken bij een hotel achterlaten om op onderzoek te gaan. Wij lopen een hotel in maar vinden het niets en leggen de eigenaar uit dat wij iets rustigers willen. Dit was ook geen probleem en wij gaan met zijn 3-en op de motor naar een ander hotel. Wij komen aan en zien een reuze tuin en het is zo rustig. Wij gaan naar binnen en het is netjes en schoon en wij zien geen toeristen, jip dit is het.

   
 

 

      
 

Het wordt hoogste tijd om onze honger te stillen en wij gaan op zoek naar wat eten. Dit valt tegen want er zijn voldoende hotels die een restaurant hebben maar dat eten willen wij nu juist niet. Wij moeten helemaal naar de andere kant van het dorp lopen om lokaal te kunnen eten maar dan heb je ook wat en het smaakte heerlijk. Ik moet hoognodig naar de kapper en maak een afspraak voor vanavond. Eenmaal terug bij het huis vraag ik de eigenaar wat een knipbeurt moet kosten en dat is beduidend minder dan wat ik moet betalen. Ik zeg mijn afspraak bij de vrouwen kapper af en ga bij de heren kapper naar binnen. Knippen is knippen en ik heb er het volste vertrouwen in. Mathieu zit buiten te wachten en ik hoor hem ineens Nederlands kletsen. Wat is er aan de hand met wie heeft hij contact. Het zijn Willem en Zhor die wij in Lahore ontmoet hebben en wat blijkt, ze slapen in hetzelfde huis als wij. Wij gaan naar het dakterras en kletsen gezellig wat totdat het tijd is om te slapen. En slapen hebben wij gedaan want de volgende morgen waren wij pas om 10am wakker en het voelde heerlijk. Nu op zoek naar een ontbijt maar zoals met het avondeten viel dit ook moeilijk en hebben wij bij een hotel gegeten. Hierna terug naar de kamer om aan de site te werken en de route door te nemen. Over een week is het hier namelijk camel fair en daar staat Pushkar om bekend maar de eigenaar vraagt een belachelijke prijs en wij houden het voor gezien. Na 2 dagen relaxen wordt het hoog tijd om wat actiefs te doen. Als eerste beklimmen wij een kleine heuvel waar de Pap Mochani Temple opstaat. Helaas was de tempel op slot maar het uitzicht was prachtig. Van hieruit konden wij de voorbereidingen van de Camel Fair goed zien want om ons heen werden volop tenten neergezet en de eerste festival bezoekers of handelaren hadden zich al een plekje veroverd. Wij nemen nog wat foto's van het meer en gaan via wat achteraf steegjes naar onze volgende klim. Wij worden hartelijk door iedereen begroet en zelfs een keer uitgenodigd om wat te drinken. Dat is lang geleden dat wij dat hebben meegemaakt en onze batterij laadt er flink van op van al die positiviteit. Dan is het tijd om onze conditie op te peppen wan de Savitri Tempel ligt een stuk hoger en het is een steile klim naar boven. Het is het allemaal waard want het uitzicht is weer fantastisch. Wij hadden graag nog 1 dag langer willen blijven maar wij wisten het van te voren dat wij plaats moesten maken voor een groep. Wij hadden eerlijk gezegd niet verwacht dat wij het zo lang vol konden houden maar de rust deed ons echt goed. Wij nemen afscheid van Willem en Zhor die wij ongetwijfeld in Goa weer zullen zien en dan samen een pilsje zullen drinken.

    
 

 

      
 

BIKANER            30-10-2008

 

Binnen 7 uur zien wij het landschap veranderen en het wordt droger. Als je aan een woestijn denkt dan denk je alleen maar aan zand maar hier zitten wij in een semi woestijn en dat betekent dat er nog planten, bomen en struiken zijn. Af en toe heb je wel een stuk wat puur alleen uit zand bestaat maar het is groener dan je zou verwachten. Het is al laat als wij bij het guesthouse aankomen en de familie ontvangt ons erg vriendelijk en maakt ons meteen wegwijs met de bezichtigingen. Het eerste wat wij doen, is eten bestellen want vanmorgen zijn wij zonder iets te eten vertrokken (er was nog niets open) en onderweg hebben wij alleen een pak meelkoekjes kunnen bemachtigen. Tja, zo wil het wel met dat afvallen. Wij lopen nog een klein blokje en gaan vroeg te bed want wij zijn moe van de hitte.

    
 

 

      
 

Het is weer tijd om er met frisse moed tegen aan te gaan en wij pakken een bus naar Deshnok, 30km van Bikaner. In deze plaats staat de Karni Mata Tempel, ook wel bekend als de Rattentempel. Hier worden levende ratten vereerd en er lopen er -tig rond. Deze ratten eten van het deeg waar brood van wordt gebakken (dit wordt als heilig gezien) en er staan diverse schalen melk voor ze klaar. Als je een witte rat ziet dan brengt dat geluk en dat van ons kan niet meer stuk want wij hebben er maar liefst 2 gezien. Wij zijn niet bang van ratten en vonden het allemaal wel erg grappig. Mathieu heeft er zelfs een paar geaaid en je had die gezichten van de Indiërs en toeristen moeten zien. Wij gaan terug naar Bikaner en lopen door de wirwar van kleine straten van het oude centrum en bezoeken een paar tempels die op ons pad liggen. Wij lopen richting het Junagarh fort en wat opvalt is dat dit fort niet op een heuvel staat. Het fort heeft een 986m lange muur met 37 torens. Als laatste gaan wij vandaag naar de Camel Research Institute. Wij zien een stel jonge kamelen die erg nieuwsgierig zijn en vermaken ons goed. Hierna lopen wij rond en is het etenstijd voor de oudere kamelen. Helaas kunnen wij van niemand wat informatie krijgen en wij mogen nergens naar binnen om informatie te halen. Er is een klein museum maar ook daar worden wij niet echt wijzer. Het was leuk maar het viel ons wat tegen. Wij hebben langs de weg een circus gezien en gaan kijken of het open is. Over een uur begint een voorstelling en wij lopen wat op het terrein rond. De mensen vinden het fantastisch dat wij daar lopen en halen er een meisje bij die Engels kan en zo praten wij wat. Het circus wat wij bezoeken, is niet rijk en de voorstelling ziet er onprofessioneel uit maar wij doen het toch niet na. Het is jammer maar de mensen staan met een chagrijnig gezicht op te treden en zodra ze klaar zijn, zijn ze verdwenen uit de ring. Ook het publiek werkt niet mee want er wordt alleen maar suf gekeken en niet geklapt. Al bij al hebben wij ons goed vermaakt en zijn wij blij dat wij het circus hebben kunnen sponsoren.

   
 

 

      
 

JAISELMER            01-11-2008

 

Nu zitten wij echt midden in de semi woestijn en wij zien onderweg de huizen veranderen in ronde witte hutjes met rieten daken. Tevens zitten wij heel dicht bij de grens met Pakistan maar daar merk je verder niets van. Wij komen op een mooie tijd aan en kunnen de nodige hotels inspecteren. Wij krijgen een mooi aanbod en nemen een keer een airco kamer. Het Jaisalmer fort is gemaakt van zandsteen en tegen de avond met het zakken van de zon kleurt het gigantische fort goudkleurig. Binnenin het fort is een hele stad gebouwd en buiten het fort staan ook huizen met daarachter de woestijn. Het is een gigantisch groot fort en als je bedenkt dat het in 1156 gebouwd is dan heb je er nog meer respect voor.

    
 

 

      
 

In Jaiselmer kun je ook een kamelensafari doen en je wordt flink benaderd door de mensen om hieraan mee te doen. Wij hebben al ooit zo'n safari gedaan en voor ons geldt dat wij het alleen nog een keer in de Sahara of in het Midden-Oosten willen doen want het is niet de fijnste ervaring voor je achterste. Wij lopen rond in het fort en komen uit bij een restaurant met een mooi uitzicht over de woestijn. Het is tijd om onze honger te stillen en wij lopen terug naar de bazaar. Wij zien een tentje waar alleen maar Indiërs zitten en dat moeten wij hebben. Op onze trip hebben wij nog nooit zo goed en lekker gegeten en tevreden gaan wij terug naar het hotel en genieten wij van de airco en slapen heerlijk uit. Als wij wakker worden, begint de ellende weer. Wij krijgen te horen dat de eigenaar gasten verwacht die een airco willen en wij moeten weg. Sorry, maar wij zijn ook gasten! Het is vakantie voor de mensen uit Mumbai en die betalen een stuk meer dan wij doen dus wij worden het hotel uitgezet. Tja, dit is zakendoen in India, ongelooflijk, ook goeie morgen. Wij zijn zo boos dat wij alleen de overnachting betalen en niet het eten van gisteren morgen. Wij weten niet goed wat te doen, wij willen weer vluchten maar er staat in de avond nog iets leuks op het programma wat wij wel willen zien dus wij moeten even ergens gaan zitten om het een en ander te bespreken. Wij gaan terug naar het restaurant met het geweldige uitzicht en leggen de jongen die er werkt alles uit en hij snapt ook niet waarom mensen zo met toeristen overweg gaan. Wij besluiten in het fort naar nieuwe accommodatie te zoeken en genieten toch nog van onze dag in het fort. In de avond is het tijd voor wat vermaak. Wij hebben een leaflet gezien met daarop een optreden van kinderen die locale muziek maken. Het valt op dat de instrumenten hetzelfde zijn als aan de Pakistaanse zijde. Wij krijgen een try-out en jawel het is Pakistaanse Suffi muziek en het klinkt geweldig. Op een gegeven moment gaat er een telefoon af en die Indiër staat gewoon kei hard te praten tijdens het optreden en niemand kan nog iets horen van het optreden. Gelukkig wordt hij door mensen aangesproken dat hij naar buiten moet maar hij blijft hard praten en de muziek kan niet eerder beginnen totdat hij helemaal buiten is. Na 1,5 uur is het helaas afgelopen en op het kleine voorval na, hebben wij een erg leuke avond gehad.

    
 

 

      
 

JODHPUR            03-11-2008

 

Wij hebben in Rajasthan al de nodige forten gezien en dachten niet meer snel onder de indruk te zijn totdat wij in Jodhpur aankwamen en het Meherangarh fort zagen. Wij nemen een hotel in het oude blauwe centrum en vanaf het dakterras hebben wij een goed uitzicht op het fort. Wij lopen naar boven om het fort te bezoeken maar het is helaas sluitingstijd. Tegenover het fort ligt Jaswant Thada, een witte marmeren gedenkteken vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de omgeving. Wij gaan weer naar beneden richting de clock tower en de bazaars waar je de heerlijkste en vreemdste kruiden kunt kopen. De volgende morgen brengen wij een bezoek aan het fort en het was het geld waard. Aangezien er verder niets meer te beleven valt, gaan wij door naar de volgende plaats.

    
 

 

      
 

 

      
 

UDAIPUR            04-11-2008

 

Wij komen laat aan in deze nieuwe stad en het hotel wat wij op het oog hadden, is volgeboekt. Vermoeid lopen wij de nodige hotels binnen en eindelijk hebben wij wat gevonden. Zoals de meeste hotels in Rajasthan heeft Udaipur de nodige dakterrassen met restaurants. Wat een trip naar Udaipur zo bijzonder maakt is dat deze stad het Venetië van het oosten wordt genoemd. Je moet dan wel open staan voor een romantische blik want vergeet niet dat je in India bent. Wij hebben de bezichtigingen snel gezien en trekken ons terug in het park waar het redelijk stil is en de mensen ons met rust laten. Nu kunnen wij goed nadenken hoe wij verder gaan en wij besluiten Rajasthan achter ons te laten en gaan richting Bombay.

    
 

 

      
 

Voordat wij in Bombay aankomen, willen wij nog wat grotten bezoeken en daarvoor moeten wij het nodige reizen. Er is geen directe verbinding naar Ellora dus dat wordt even afzien. Wij pakken de enige optie die er is en dat is een nachttrein naar Indore. Het wordt onze eerste trein die wij pakken in India en wij zijn erg benieuwd  hoe dat gaat  bevallen. Wij hebben een klasse waar in totaal 6 mensen kunnen slapen zonder airco. Het is 8pm en wij zijn voorlopig de enige in de coupé en wij maken ons meteen klaar om te slapen. Rond 10pm stopt de trein en komen er mensen bij. Om 12pm stoppen wij nog een keer en onze laatste gasten menen dat heel India ze moet horen. Ze staan bij ons bij het raam en doen dat met groot geweld open. Mathieu lag nog wat te slapen en is nu met een hartaanval wakker geworden. Dan staat ze nog even een half uur gillend naar buiten te schreeuwen. Vervolgens rijdt de trein en wordt er nog flink hard nagepraat. Eindelijk is het weer stil en kunnen wij proberen te slapen. De nachten in de trein zijn echt koud en je moet zeker een muts of een deken om je hoofd slaan tegen de kou. Het is rond 5am en wij zijn wakker. Wij vinden niet dat wij nu zo vriendelijk moeten zijn om zachtjes te doen dus wij doen het felle licht aan en praten hard en pakken onze spullen in met een hoop geritsel van een plastic tasje. Wij krijgen af en toe een boze blik maar daar trekken wij ons niets van aan. Vermoeid stappen wij uit in Indore en gaan direct door naar het busstation om een bus te bemachtigen naar Aurangabad. Echter krijgen wij geen goed bericht want de enige mogelijkheid die er is, is een nachtbus. Wij zetten onze tassen bij het depot neer en verkennen Indore. Wij gaan op zoek naar wat te eten maar kunnen de weg niet goed gevonden krijgen. Eindelijk zitten wij in een airco te genieten van een tosti. Wij zijn moe en willen rust en blijven zolang zitten totdat het weer lunchtijd is en een soep bestellen. Wij hadden het een beetje koud gekregen van de airco maar van deze soep begonnen wij erg snel te zweten want wat was die pittig. Wij lopen terug naar het station en komen langs een universiteit met een park. Hier installeren wij ons op een bankje en wachten totdat het tijd is om te eten en te vertrekken. Onze nachtbus was een gewone bus waar je overdag ook in zit dus geen lekkere stoel die naar achter gaat maar 12 uur lang recht blijven zitten in een te kleine stoel. Het voordeel van een nachtbus is wel dat er niet te veel stops zijn en iedereen op hetzelfde tijdstip stil is en weer wakker wordt. Het is niet te geloven maar voor het eerst arriveren wij op het busstation waar wij ook zouden moeten aankomen. Normaal worden wij ergens langs de kant afgezet of op een ander station of verzamelpunt en nu zijn wij waar wij moeten zijn. Het kan dus wel!

   
 

 

      
 

ELLORA            07-11-2008

 

Na 2 dagen reizen, genieten wij van een lekkere warme douche en een heerlijke lunch. Vanuit Aurangabad kun je heel gemakkelijk een dagtrip naar Ellora maken maar voor ons is het te laat om er naar toe te gaan. Wij hebben langs de weg een circus gezien wat er een stuk luxer uit zag dan het eerste wat wij bezocht  hebben en gaan eens kijken wat dit te bieden heeft. Wij zijn net op tijd voor de middag voorstelling en het geheel ziet er goed uit maar het programma is precies hetzelfde als van dat andere circus. Wij hebben een extra voorstelling van een groepje Afrikaanse acrobaten die het publiek goed weten te charmeren. Na de voorstelling lopen wij naar het treinstation om ons ticket naar Bombay te regelen.

    
 

 

      
 

Wij hebben op internet gekeken en vinden de grotten van Ellora het meest aanspreken. Als eerste zetten wij onze backpacks op het treinstation neer waarna wij de bus pakken en genieten van het mooie landschap en een oud fort wat wij passeren. In Ellora hebben 5 eeuwen lang generaties van monniken (Buddhist, Hindu en Jain) gewerkt aan kloosters, kapellen en tempels. Ellora heeft in totaal 34 grotten en nummer 16 is adembenemend. Hoe hebben ze dat toch allemaal uit kunnen kappen.  Soms zie je zelfs op het plafond nog schilderingen van olifanten. Het moet dus ooit nog eens erg kleurrijk geweest zijn en je blijft je elke keer weer verbazen hoe ze het hebben kunnen maken. Ik word 2 keer aangesproken of ik een archeologe ben omdat ik dingen zie die normaal niet opgemerkt worden en ze vinden het interessant dat ik er wel oog voor heb. Nee, het is wel iets wat mij interesseert maar nee, heb er nooit voor geleerd of mij verder in verdiept. Zo vind je bij grot 16 ook een aantal beelden van een man en een vrouw die elkaar aan het kussen zijn. Als je bedenkt dat de grotten tussen AD 600-1000 gemaakt zijn, is dat toch erg opmerkelijk. Wij zijn  zo onder de indruk van dit alles dat wij het  de hele dag vol hebben gehouden en ons moeten haasten om de laatste bus terug te kunnen nemen. In de avond nemen wij de trein naar Bombay en ook die is geen succes. Het compartiment is helemaal vol en wij moeten er flink op aandringen dat de mensen weggaan want wij hebben die plaatsen gereserveerd. Nadat wij ons geïnstalleerd hebben, komen de mensen weer terug en gaan ze op het uiteinde van ons bed zitten. Één iemand is zo grof die gaat op Mathieu's gezicht zitten. Hallo, wat is dit? Het blijkt dat die mensen op de reservelijst staan en gewoon op de trein stappen ook al hebben ze geen definitieve plaats. De mensen gaan in het gangpad liggen en zelfs 2 mannen liggen bij ons in het gangpad. Het is veel te druk en er is een constant geloop en gepraat en geen conducteur te zien die die mensen verwijderd. Deze klassen zullen wij nooit meer nemen.

    
 

 

      
 

BOMBAY            09-11-2008

 

Wij komen aan in Bombay en voor het eerst voelen wij ons thuis in India. Het ziet er zo netjes uit met grote gebouwen en mooie tuinen, geen koeien op straat, geen stank en iedereen ziet er ontwikkeld uit en praat Engels. Wij gaan richting het stadsdeel Colaba om een hotel te zoeken. De prijzen voor een kamer in Bombay zijn aanzienlijk dus eerst wat rondvragen is noodzakelijk. Ik sta buiten wat te kijken en Mathieu gaat een hotel binnen en ik zie een jonge backpacker wat argwanend met iemand praten. Nieuwsgierig dat ik ben, ga ik er heen en het blijkt een scout te zijn voor Bollywood. Morgen zijn er opnames waarbij ze Westerse mensen nodig hebben en ook wij worden uitgenodigd om mee te doen. Mathieu komt terug en wij nemen intrek in ons hotel en ik vertel hem het goede nieuws.

    
 

 

      
 

Het is erg vochtig in Bombay en na een verfrissende douche gaan wij op zoek naar een ontbijt. Wij komen uit bij een kleine bakkerij en voor het eerst sinds lange tijd hebben wij een vers broodje met ham en kaas en heerlijke thee. Het kost dan ook wat maar dan geniet je wel. Hierna starten wij aan een looproute die alle interessante gebouwen van de stad aan doet. Vanuit onze kamer hebben wij zicht op de haven en dat is tevens het begin van onze route: Het Taj Mahal Palace is een hotel van Islamitische en Renaissance stijl en gebouwd in 1903 door een rijke zakenman die eens de toegang is geweigerd in een Europees hotel. Even verder staat het koloniale gebouw van de Royal Bombay Yacht Club, for members only! Wij komen langs de prachtige Universiteit en High Court en nemen een kijkje. Helaas is het op het moment middagpauze en dient er geen zaak die wij bij kunnen wonen. Hierna pakken wij een trein en gaan wij naar Mahalaxmi Dhobi Ghat. Dit is de "wasmachine" van Bombay en hier wordt al 136 jaar lang alle kleding van Bombay gewassen. Vanuit hier is het een klein stukje naar de Haji Ali's Mosque. De moskee staat in de Arabische zee en bij vloed vormt het een eiland. Wij moesten om 6:30am klaar staan om te vertrekken naar de set maar er is niemand, zou het dan toch een grap zijn? Rond 7am komt de scout langs en zegt dat de bus onderweg is. Even later stappen wij in en wij zijn in totaal met 40 personen. Wij gaan richting het zuiden van Bombay en komen op een oude legerplaats aan waar een vliegtuig op ons staat te wachten. Wij nemen plaats in de kleedkamer en worden van kleding voorzien. Ik dacht dat onze haren ook nog werden gedaan en dat wij werden opgemaakt maar dat hoeft blijkbaar niet voor deze film. Er zijn twee meiden uit UK die als stewardess mogen acteren (vanwege de perfecte uitspraak) en die worden wel netjes gekapt en van make-up voorzien. Bijna iedereen wordt in een pak gehesen en een paar mensen mogen er als echte toeristen bij zitten. Even later gaan wij het vliegtuig in en worden wij op onze plaatsen gewezen. Het eerste gedeelte van de scène speelt zich een paar stoelen voor mij af. Hierna moet ik plaatsnemen aan de andere kant van het toestel waar de volgende scène wordt opgenomen en voor het eerst mogen Mathieu en ik langs elkaar zitten. Het is al weer lunchtijd en wij krijgen een Indiase lunch aangeboden. Hierna volgt de laatste scène die achteraan in het vliegtuig wordt opgenomen. Nu moeten wij allemaal acteren want er wordt geroepen "Hi Jack" en dan moeten wij denken dat het vliegtuig gekaapt wordt en moeten wij gillend ineen kruipen of weglopen. Uiteindelijk blijkt het dus een begroeting te zijn en moeten wij kwaad naar de persoon kijken die de woorden heeft gezegd. Deze keer zit ik recht achter de hoofdrol speler en ik hoop dat ik goed in beeld ben geweest. Wie weet wat het brengt. Rond 5pm is het allemaal opgenomen en worden wij weer netjes bij het hotel afgezet. Oh ja, het leuke van deze ervaring is dat je er ook nog voor betaald krijgt, 500 Rupee per persoon nog wel. Wij slapen uit en maken ons weer klaar om te vertrekken. Wij hebben een middagbus naar Goa en zullen morgenvroeg rond 7am in Madgaon aankomen en vandaar is het nog een half uurtje naar Benaulim.

    
 

 

      
 

BENAULIM            13-11-2008

 

Het is erg benauwd maar de zon straalt en de palmbomen verwelkomen ons. Het is nog vroeg en wij kunnen de nodige accommodatie bekijken aangezien wij het hier wat langer vol willen houden, moeten wij wel iets naar ons zin hebben. Wij nemen een grotere kamer met heet en koud water en een balkon. Heet water is niet noodzakelijk want het is al heet genoeg maar voor ons erg voornaam om onze kleding eens goed te wassen. Dit is dan ook onze bezigheid de eerste dagen. In de morgen en in de avond doen wij de was want na 5 maanden alles in de backpack te hebben gehad, begon het toch wel wat muf te ruiken.

    
 

 

      
 

Het weer is fantastisch en je verkleurt snel. Aangezien ik een badpak heb en toch wel een beetje bruin wil worden, gaan wij naar Madgoa op zoek naar een bikini echter is dat een verloren zaak want dat principe kennen ze niet. Ze verkopen één soort bikini en die is voor mij toch echt te klein. Wij zijn al 2 dagen in het dorp en vandaag gaan wij voor het eerst naar het strand. Het zand voelt heerlijk aan en is zelfs stevig genoeg om er op te kunnen fietsen. De zee is niet zo blauw als ik gedacht had maar het water is heerlijk warm en er zijn leuke golven om mee te spelen. Aan het strand staan strandbedden waar je gratis gebruik van kunt maken maar het is logisch dat je wat drinkt of eet bij de tent waar je op het bedje ligt. In de avond maken de strandbedden plaats voor tafeltjes en stoelen en kun je genieten van een heerlijk diner. De volgende dag huren wij een fiets en gaan erop uit. Even verder liggen een paar chique ressorts en daar proberen wij een bikini te vinden maar helaas. Wij gaan richting het strand en fietsen op het vaste zand richting het zuiden waar wij uitkomen bij een rivier die daar de zee instroomt. Het is al de hele dag bewolkt, ontzettend benauwd, geen zonlicht te zien en toch zijn wij verbrand en verkleurt. Wij fietsen weer terug en maken een stop bij een eettentje langs de weg. Wij hebben net gegeten en willen weer vertrekken als het begint te regenen. Wij hebben 20 minuten gewacht maar het houdt maar niet op en over een uur is het donker en wij moeten nog 8km fietsen. Wij gaan ervoor en springen op de fiets en trotseren onze eerst monsoon regen. Die regen moest er nog uit voor het wisselen van het seizoen want de lucht begint te klaren en zelfs blauw te worden. Het is nog wel steeds benauwd maar als je aan het strand ligt, merk je daar weinig van. Het is weer tijd om wat te ontdekken en wij huren een scooter voor 2 dagen. Op onze eerste dag gaan wij naar Panaji de hoofdstad van Goa. De stad heeft ons niets te bieden en wij vervolgen onze weg naar oud Goa. Hier staan een aantal imposante kerken en kathedralen van het Portugese tijdperk en zeker de moeite waard om te bezoeken. Via de binnenlanden rijden wij weer terug naar Benaulim. Op onze tweede dag gaan wij naar de Dudhsagar watervallen en de rit er naar toe is erg groen. Bij aankomst blijkt dat je een dure 4x4 moet huren om je naar de watervallen te laten brengen. Nee, die 12km doen wij wel te voet. Onvoorbereid beginnen wij aan de lange wandel. Snel genoeg staat er een bord dat wij naar een canyon kunnen lopen en nemen de afslag. Terug op de hoofdweg moeten wij al snel een beekje trotseren want het water komt tot aan onze knieën. Wij hebben geen drinken, ieder een broodje en teenslippers aan en de weg bestaat alleen maar uit keien en stenen en er lijkt geen einde aan te komen met die hitte. Plotseling schiet er een slang voor ons de weg op en wij houden stil. Het beest is zwart en meer dan een meter lang en gelukkig laat hij ons links liggen en verdwijnt in de bosjes. Eindelijk komen wij een tentje tegen waar wij even kunnen rusten en wat drinken en vanaf hier is het nog een kleine 15 minuten naar de waterval. Wij zijn moe en willen wel een lift van een auto maar niemand neemt ons mee en zetten wij de pas er maar weer in. Het begint donker te worden en nu moeten wij nog 2 uur terug met de scooter. Aangezien de wegen niet zo geweldig blijven wij het grootste gedeelte achter een vrachtwagen rijden, puur voor onze veiligheid. Wij zijn al weer 10 dagen in Goa en geheel uitgerust. Het is tijd om een nieuwe provincie te ontdekken en vanavond pakken wij de nachtbus naar Hampi.

    
 

 

      
 

HAMPI            24-11-2008

 

Het is 6am als wij in Hospet aankomen en het eerste wat ik doe is Mathieu feliciteren voor zijn 39ste verjaardag. Helaas geen taart of cadeau maar voor ons is het dan ook al iedere dag feest. Wij moeten een uurtje wachten voor de bus naar Hampi en dit was het meer dan waard. Als wij Hampi binnenrijden en de ruïnes links en rechts van ons zien liggen, zijn wij zeer onder de indruk van de prachtige gebouwen en kunnen wij ons een goede voorstelling maken hoe het leven er hier ooit heeft uitgezien. Hampi is één groot archeologisch gebied met 550 monumenten en overal waar je kijkt zie je grote granieten rotsen en bananenplantages.

    
 

 

      
 

Hampi is gesticht in 1336 en binnen een aantal eeuwen vormde de stad het grootste Hindu imperium van India. Tegen de 16de eeuw woonden er 500.000 mensen in het gebied. Helaas kwam het rijk ten val vanwege herhaaldelijke roofovervallen van Deccan sultanates. Vandaag willen wij het een beetje rustig aan doen want wij hebben weer een zware nacht achter de rug en het is tenslotte feest. Wij lopen een beetje van het centrum weg en bekijken de ruïnes. Wij zijn zo geboeid door hetgeen wat wij zien dat wij maar door blijven lopen en dingen blijven bekijken en tegen de avond hebben wij alle belangrijke sites gezien. Omdat wij gisteren iets te enthousiast zijn geweest, lassen wij vandaag een rustdag in en genieten wij van het niets doen.

    
 

 

      
 

MYSORE            26-11-2008

 

Om in Mysore te komen, moeten wij een volle dag reizen dus pakken wij om 6am de eerste bus vanuit Hampi om vervolgens om 8pm in Mysore aan te komen. De hoofdattractie van Mysore is het Maharaja's Palace. Het originele houten paleis is in 1897 afgebrand en daarvoor in de plaats heeft men een nieuw paleis gebouwd voor een luttele 4,5 miljoen Rupee. Helaas mochten wij geen camera mee naar binnen nemen maar geloof ons er is werkelijk nergens op bezuinigd. Wij hebben prachtige houtbewerkte deuren met ivoor gezien, magnifieke glazen plafond panelen, kostbare marmeren vloeren, mooi bewerkte pilaren en sierlijke metalen trappen. Als wij buiten komen, motregent het en houden wij het vandaag voor gezien.

   
 

 

      
 

Wij zitten in een centraal gebied en van hieruit kunnen wij 3 kanten op: berggebied met natuur, berggebied met cultuur of kust. Het regent al de hele morgen en wij besluiten naar de kust te gaan. Wij gaan van de provincie Karnataka naar Kerala en rijden eerst door een Wildlife Sanctuary gebied en dan door de thee- en rubber plantages. Het weer is super als wij in Calicut aankomen en wij gaan op zoek naar een slaapplaats. Echter is er in de stad een congres aan de gang en zijn alle hotels volgeboekt. Wij hebben geen zin om nog lang te reizen en besluiten nog één uur te bussen en dat brengt ons in de plaats Malappuram. De mensen zijn hier niet aan toeristen gewend en het slapen en eten is hartstikke goedkoop, wij worden door niemand lastig gevallen en iedereen groet ons. Ik moest een kleine reparatie aan mijn zonnebril laten doen en dat was zelfs gratis. Jawel het echte India is er nog, wijk een stukje van het toeristische pad af en je hebt het gevonden.

    
 

 

      
 

ALLEPPEY            29-11-2008

 

Wij staan weer vroeg op om het laatste stuk naar Alleppey af te leggen. Het is erg vochtig, de monsoontijd zou al voorbij moeten zijn maar ook hier is het klimaat aan het veranderen. Alleppey is een soort eiland omgeven door aan de ene kant de zee en de andere kant de backwaters. Met een hoge luchtvochtigheid is dit de ideale plaats voor muggen en het stikt ervan. Gelukkig hangt in iedere kamer een net ter beschikking en lopen wij rond met een flesje DEET. Na het zien van de nodige kamers checken wij net op tijd in voor de bui lost barst. Wij hadden een kamer met een fan en door diverse omstandigheden hadden wij afgelopen nacht geen oog dichtgedaan. Vandaag maar weer op zoek naar een nieuwe kamer en wij tracteren onszelf een keer op een airco. Wij komen aan bij Gowri Residence waar ze diverse leuke huisjes hebben. Wat een verademing is deze plaats en het is er erg gezellig.

    
 

 

      
 

Wij zijn nog moe van het reizen van afgelopen dagen en op onze airco kamer komen wij helemaal tot rust. Een nieuwe dag en wij hebben voldoende energie. Wij pakken de gratis fietsen en gaan richting "secret beach". Onderweg valt Mathieu's ketting een aantal keren van de fiets en net wanneer wij het bijna op willen geven, zien wij de afslag naar het strand en meteen om de hoek zit een fietsenmaker. Na een kleine reparatie vervolgen wij onze weg en de laatste 4km gaan ons nu een heel stuk makkelijker af. Wij passeren de vissers die hun netten klaar aan het maken zijn voor de volgende ochtend en komen aan op het strand. De reden waarom het "secret beach" wordt genoemd is dat er helemaal niets te doen is; er zijn geen mensen (op de lokale vissers na), geen standhutje om wat te drinken of eten,  geen verkopers en geen strandstoelen. Het zeewater is warm maar niet mooi blauw en er is een sterke stroming. Wij hebben geen zin om hier te zwemmen en besluiten terug te gaan naar Alleppey. Wij moeten onze dorst en honger stillen en waar je in dit gebied mee doodgegooid wordt, zijn kokosnoten dus dat wordt ons menu; een kokosnoot om te eten en een kokosnoot om te drinken. Wij vervolgen onze weg naar het strand van Alleppey en daar aangekomen gaan wij op het strand zitten en Mathieu waagt zelfs nog een duik in het water. Langs ons zit een familie en  die houden ons goed in de gaten. Ze vinden het zo geweldig dat Mathieu kan zwemmen dat ze ons trakteren op een zakje nootjes. In de avond gaan wij eten en wat hier heel gebruikelijk is, dat je je eten geserveerd krijgt op een bananenblad, wat een sfeertje. De volgende morgen pakken wij geen mooie boot om over de backwaters te varen, nee wij pakken de ferry naar Kottayam. Zo'n dure boottocht is niet aan ons besteed want wij zijn nogal snel op het een en ander uitgekeken. En blij dat wij waren dat wij deze optie hebben gepakt. De ferry kost maar 10 Rupee en je zit 2,5uur op de boot. Tijdens de trip krijg je een hele goede indruk van het leven van deze mensen en vaar je langs hun huizen. Je ziet de mensen de was doen, afwassen, baden en hun tandenpoetsen en dat allemaal in dezelfde rivier. Achter de huizen liggen de rijstvelden waar de vrouwen aan het werk waren. Er varen diverse ferry's naar verschillende gebieden en zo kun je heel goedkoop het leven van deze mensen van dichtbij bekijken. Vanuit Kottayam pakken wij de bus naar Kumily. Wij rijden door de bergen en links en rechts van ons staan de theestruiken. Wij zitten in een gebied waar veel kruiden groeien en ook koffie wordt verbouwd. Tevens hebben ze hier rode bananen die ze in stukjes snijden en bakken. Als je in het stadje komt, zie je de ene spice winkel na de andere. Wij hebben er bijna een dag opzitten en nog niet gegeten dus het eerste wat wij doen als wij aankomen, is een restaurant zoeken en ook hier krijgen wij ons eten geserveerd op een bananenblad. In Kumily vind je het Periyar Wildlife Sanctuary waar je hoofdzakelijk olifanten kunt zien. Aangezien wij een aantal jaren geleden al op safari zijn geweest, hebben wij geen zin om dit in India nogmaals te doen. Wij vinden dat als je een safari wilt maken, dit zeker in Afrika moet doen waar de beesten de baas zijn. Daarnaast kun je de spice plantages bezoeken maar voor ons geldt dat wij die op onze route nog voldoende tegen zullen komen. Nee, wij lassen een rustdag in en houden ons bezig met het updaten van de site, het downloaden van muziek en informatie verzamelen over Sri Lanka want dat wordt onze volgende bestemming.

    
 

 

      
 

MADURAI            04-12-2008

 

Vandaag zijn wij binnen 5,5 uur in Madurai en wij hebben het rustig want de Sri Meenakshi Temple is in de middag gesloten. Vanuit ons hotel hebben wij vanaf het dak een goed uitzicht op de tempel en wat blijkt ...... het complex is ingepakt. Een heel jaar lang wordt er geschilderd en voor ons geldt dat wij de mooie van de buitenkant versierde tempels nu niet kunnen zien. Om 4pm gaan wij naar binnen en een gedeelte is voor ons niet toegankelijk want daar mogen alleen Hindu's komen. De rest van de tempel is mooi maar wij hebben al de nodige tempels bezocht en zijn niet meer zo onder de indruk van dit complex. Als wij dit van te voren hadden geweten, hadden wij dit overgeslagen.

    
 

 

      
 

CHENNAI            05-12-2008

 

Wij zijn al om 7am bij het busstation want vandaag moeten wij 8 uur lang in de bus zitten. Ja, ja het is ondertussen 5pm en wij zijn er nog niet en als wij dan informeren hoe lang het nog gaat duren, krijgen wij nog 3 uur te horen. Dit busritje zullen wij niet snel vergeten want naast het feit dat wij nu langer dan verwacht in de bus zitten, hebben wij de bijrijder al enkele keren netjes moeten vragen om het geluid van de film zachter te zetten. De mensen hier zijn doof want wij zitten met oordoppen in de bus en nog horen wij het geluid veel te hard. Toen wij te horen kregen dat wij nog langer in de bus moesten zitten, flipte Mathieu.

    
 

 

      
 

Altijd liegen en dik betalen maar klagen mogen wij niet. De bijrijder vindt dat Mathieu moet gaan zitten en duwt hem naar zijn plaats. Foute persoon uitgezocht want Mathieu duwt harder terug en er ontstaat een kleine duw/trek situatie. Hierna is de bijrijder zo boos dat hij het geluid van de film nog harder zet. En wat denk je, alle mensen in de bus zitten gewoon als zandzakken erbij en mengen zich niet in de discussie en kijken recht voor zich uit naar de film. Wij kunnen het geluid echt niet aan en ik vraag vriendelijk of het geluid zacht kan maar krijg geen reactie en de mensen in de bus maakt het ook niet uit. Mathieu verheft zijn stem en geloof het of niet maar voor een half uur lang hebben wij de volgende zin gezegd: "Chauffeur mag het geluid zachter". Tot na een half uur sommige mensen in de bus een beetje boos naar ons keken. Wauw na een half uur al! En toen hebben wij maar aan hen gevraagd of zij willen vragen of het geluid zachter kan. En jawel na 45 minuten konden wij redelijk met elkaar praten. Om 8pm komen wij aan in Chennai maar dan zijn wij er nog niet want het verkeer staat muurvast. Het is veel te laat om naar een fatsoenlijk guesthouse te gaan en wij moeten iets dichtbij het busstation gaan vinden en rond dit uur gaat dat geld kosten. Om 10pm zijn wij eindelijk bij het busstation en gaan wij de nodige hotels af maar alles is vol. De enige optie die wij hebben is in het busstation een bedje nemen en apart slapen want er is een mannen- en een vrouwenzaal. Wij zijn te moe om nog goed na te kunnen denken en gaan meteen slapen. Om 7 uur zijn wij wakker en vandaag hebben wij weer frisse moed. Wij komen vroeg aan in het centrum van Chennai maar overal is geen plaats. Wat is dit hier? Uiteindelijk hebben wij wat gevonden en kunnen wij gaan brunchen. Mathieu en ik zijn de nodige kilo's afgevallen en onze kleren zijn veel te groot geworden. Wij spenderen de volgende 2 dagen om het ene winkelcentrum na het andere af te lopen op zoek naar wat passends.........Wij willen India even achter ons laten en van 08-12-2008 t/m 04-01-2009 zitten wij op Sri Lanka.

   
 

 

      
 

HYDERABAD            06-01-2008

 

Wij hebben een goede vlucht en binnen 1,5 uur zijn wij weer op Indiase bodem. De zon schijnt en het is ongeveer 25 graden. Wij willen meteen doorreizen naar Hyderabad en pakken de overvolle trein naar Chennai Central. Wij hebben geluk en kunnen inderdaad vandaag met de trein van 4pm mee maar er is alleen plaats in een none AC compartiment waar wij niet zo'n goede  ervaring mee hebben. Dan maar weer water bij de wijn doen en kijken waar het schip strandt. Wij wachten in de hal en er komt een man langs mij zitten. Hij zal en moet mij op de een of andere manier aanraken. Aangezien Mathieu even van zijn plaats is, ga ik op zijn plaats zitten en als Mathieu terugkomt en op mijn plaats gaat zitten, kan de man wel ineens rechtop zitten en zijn armen en benen bij zich houden. Zucht!

    
 

 

      
 

Het is tijd om naar de trein te gaan en wij lopen naar ons compartiment. De mensen waar wij de coupé mee delen spreken geen Engels maar wat wij er van kunnen zien, zijn het fatsoenlijke mensen dus wij hebben goede hoop. Echter is die hoop maar voor even en om 3am is het zover. Onze buren van de volgende coupé zijn wakker en menen dat heel de trein wakker moet worden. Ze zitten een uur lang heel hard te praten en lopen een aantal keren op en neer. Wij zeggen er iets van maar dan verstaan ze ineens geen Engels meer en van de Indiërs krijgen wij geen bijstand. Gelukkig komt er een conducteur aan en na wat mopperen van hem zijn ze redelijk stil. Om 7am komen wij aan in Hyderabad en trakteren wij ons op een luxe kamer met tv. Wij hebben in de trein al veel gepraat en hebben besloten dat India niet ons land is en dat wij het spoedig zullen verlaten. Wij gaan terug naar het treinstation en kopen een ticket naar Calcutta. Komende dagen gaan wij flink brainstormen hoe wij onze weg gaan vervolgen, wanneer en hoe wij het land gaan verlaten. Hyderabad is het Islamitische centrum van India en het wordt tijd om de stad te onderzoeken. Wij pakken de bus naar Charminar, een gedenk-teken uit het jaar 1591. Langs de Charminar ligt de Mecca Masjid waar 10.000 gelovigen in kunnen. Rondom is de Laad Bazaar waar je volop parfum, saris en juwelen kunt kopen. Al lopende over de straat voel ik iets op mijn rug maar ik zag niets. Een paar meter verder nog een keer maar deze keer kei hard. Ze zijn wat naar mij aan het gooien en het komt echt hard aan. De tranen staan mij nader, wat is er toch mis met deze mensen?? Waarom doen ze zo en waarom bij mij. Oké als ik er nu schaars gekleed bijloop in dit land dan zou ik het nog kunnen begrijpen maar ik draag lange broeken en shirts met een mouw die niet te strak zitten. Het is mij teveel, wij zijn nog geen week in India en hebben al weer zoveel negatieve ervaringen. Hierna gaan wij naar het Chowmahalla Palace en brengen o.a. een bezoek aan de Durbar Hall waar 19 enorme Belgische kristallen kandelaars hangen. Wij lopen richting het Salar Jung museum en zien in een straat allemaal tentjes staan en mensen zijn gratis drinken uit aan het delen. De mannen zijn allemaal gekleed in het zwart. Vanaf het museum zien wij in de verte 2 mooie gebouwen liggen en het blijkt dat hierin een ziekenhuis en de rechtbank gevestigd zijn. Vandaag gaan wij het 16de eeuwse Golconda Fort bezoeken. Het fort is niet zo groot maar het is een leuke rustige plaats om te bezoeken. Vanaf het fort zien wij de indrukwekkende tombs of Qutb Shahi Kings liggen en lopen de 1,5 kilometer om ze te bekijken. Om 4pm vertrekt de trein naar Calcutta en wij hebben hoge verwachtingen want wij hebben een ticket voor 2nd class met AC. De mensen zijn  inderdaad een stuk rustiger en het is redelijk stil. Nu zou je verwachten dat deze mensen wel Engels kunnen en dan een gesprek met ons beginnen maar nee hoor. Kijken doen ze wel en daar houdt het mee op. Wij hebben al weer teveel meegemaakt en gaan ook geen gesprek aan dus het wordt de saaiste rit tot nu toe. Wij zitten goed en wel en zien iets over de vloer lopen. Even later komt het terug en het zijn 2 muizen die aan het spelen zijn. En tegelijkertijd loopt er een kakkerlak over het bed van de buurvrouw. Tja, in de none AC class kunnen wij dit voorstellen want die mensen gooien alles op de grond en tuffen er ook nog op maar in deze klasse, nee daar hadden wij toch andere verwachtingen van. De nacht brengt wederom geen slaap met zich mee. Onze directe buren gaan de trein uit en er wordt in de nacht twee maal gewisseld van passagiers wat de nodige herrie met zich meebrengt. Daarbij doen ze elke keer het grote licht aan en verdwijnen dan voor 15 minuten. En het ergste van alles is het snurken. Tjonge, jonge er zijn wat geluidsbarrières doorbroken en heel wat bomen gekapt. Wij kunnen echt niet slapen en moeten van armoe de mp3 speler aanzetten. Niet dat dat helpt want het gesnurk komt er volop bovenuit. Waarom snurken rijkere mensen en de armen niet? Gelukkig is het einde al in zicht, nog 9 uur (totaal 27 uur) te gaan. Onze conclusie is dat het helemaal niets uitmaakt wat voor een klasse wij boeken want slapen kunnen wij toch niet.

    
 

 

      
 

CALCUTTA            10-01-2009

 

Het is 7pm als wij aankomen in Calcutta en het is erg druk. Wij gaan naar de pre-paid taxi stand en nemen plaats in de taxi die ons naar het backpackers gebied gaat brengen. Wij zijn moe en in de taxi zien wij het hectische verkeer aan ons voorbij gaan. Als wij uitstappen zien wij een toerist staan aan wie wij hulp vragen voor een hotel. Hij neemt ons mee en al snel hebben wij een geschikte kamer gevonden. De man vertelt dat hij tandpijn heeft en maandag naar de tandarts gaat. Komt dat even goed uit want ook wij moeten daar naar toe. Mathieu's boven beugel is kapot en moet z.s.m. hersteld worden. Wij spreken af dat wij maandag samen naar de tandarts gaan.

    
 

 

      
 

Nadat wij de tassen op de kamer hebben gezet, gaan wij meteen wat eten. Op straat zien wij de ene na de andere toerist en wij verbazen ons hierover. Het is de tweede keer dat wij zoveel toeristen bij elkaar zien en van de ene kant geeft het een goed gevoel. Na het eten kruipen wij meteen te bed. Het is 9am als wij wakker worden en het is 25 graden maar het zicht is beperkt vanwege mist of smog. Het begint deze morgen al goed. Wij hebben gegeten en rekenen af. Wij krijgen het briefje terug want er zit een piepklein scheurtje in en hij accepteert dat niet. Wij hebben dit al diverse malen meegemaakt en het is puur discriminatie want dat flikken ze alleen bij toeristen. Boos geven wij hem een ander briefje en lopen weg. Wij lopen op straat met een tasje met schoenen die wij aan een zwerver willen geven. Komt er een zwerver op ons af en die ziet het tasje en wil het uit Mathieu's handen rukken. Nee, wij bepalen wie dat krijgt en hij al helemaal niet. Nog geen 2 minuten verder komen er zoveel bedelaars op ons af die ons allemaal aanraken en maar zeuren en zeuren dat wij het al helemaal gehad hebben deze morgen. Het is zondag en veel winkels zijn gesloten en het is redelijk rustig op straat. Al met al een ideale dag om de oude gebouwen in het BBD Bagh gedeelte te gaan bekijken. Wij komen uit langs het water en nemen het pondje naar Howrah Station. Wij proberen alvast een ticket te regelen naar het noorden maar als wij aankomen zegt men dat wij over 2 uur terug moeten komen. Zucht, dan maar een eet en drink pauze inlassen en gaan naar een tentje. Wij zijn net het beoordelingsformulier over deze tent in aan het invullen als......Wij drinken een nescafé en als ik het laatste slokje in mijn mond heb, voel ik iets kriebelen tegen mijn gehemelte en het is groot en hard. Het is geen koffie dus maar snel terug in het bekertje spugen. En wat blijkt, het is een insect van ruim een centimeter met voelsprieten. Gatsie, dat heb ik weer! Wij krijgen een gratis koffie aangeboden maar ik heb even genoeg van dit spul. De rest van de dag heb ik nog het gevoel of dat het beestje in mijn mond zit. Eenmaal terug op het station, vertelt dezelfde mijnheer van 2 uur geleden ons dat wij niet op dit station een trein ticket kunnen boeken maar ergens anders moeten zijn maar dat dat kantoor vandaag niet open is. Het stoom komt uit onze oren, had hij dat niet 2 uur geleden kunnen zeggen! Wat een dag, wat een ellende. Wij hebben het helemaal gehad en gaan terug naar de kamer. Het is maandag morgen en wij gaan samen naar de tandarts. Hij bekijkt het zaakje en zegt dat de beugel in orde is en het allemaal goed zit. Iedere dag vragen wij ons af wat de mensen in India eigenlijk WEL kunnen want als je als tandarts nog niets eens kunt zien dat die beugel helemaal niet goed is, dan weten wij het ook niet meer. Elke keer stuiten wij in dit land op de stomste dingen. Wij besluiten naar het ziekenhuis te gaan en nemen een taxi. Bij het ziekenhuis aangekomen moeten wij een belachelijk hoog bedrag voor dit ritje betalen. Hij hoefde maar een paar straten te rijden en in plaats daarvan heeft hij ons half Calcutta laten zien. Wij hadden al zo onze vermoedens dat hij er langer over deed dan de bedoeling was en confronteerde hem er mee maar ach daar trok hij zich toch niets van aan. Wij komen aan bij het ziekenhuis en moeten een belachelijk hoog bedrag betalen. Wij zijn zo woest maar goed wat doe je dan maar weer, betalen. In het ziekenhuis gaat het ook niet veel soepeler. Wij komen aan bij de Internationale afdeling. Wij moeten met het vrouwtje mee naar de Eerste Hulp. Hallo, wij zijn niet zo verwond. Nee, hier moeten even advies vragen aan een doctor wie ons kan helpen. Hij zegt een naam en wij gaan weer terug naar de afdeling. Daar moeten wij even wat geld betalen voordat wij verder kunnen. Sorry, wij zijn binnen een paar dagen al weer te grof behandeld dus geen geld voordat wij een fatsoenlijk antwoord hebben of wij wel geholpen kunnen worden. Ja, zegt ze maar ik heb toch gezegd wie jullie kan helpen dus die helpt jullie dan ook. Ja, dat kan wel zo zijn maar dat willen wij van die persoon zelf horen. Dus zonder te betalen gaan wij naar die persoon en wat blijkt hij kan ons niet helpen. Wat hebben wij toch een kennis van zaken! Er wordt een doctor gebeld en die maakt even tijd om naar het ziekenhuis te komen en ondertussen eten wij wat in de kantine. Eenmaal terug hebben wij er nog niet veel vertrouwen in maar het blijkt een echte orthodontist te zijn en heeft werkelijk verstand van zijn zaken. Helaas kon hij niet direct helpen en moeten wij donderdag terug komen om een nieuwe binnen beugel te laten zetten. Wij nemen de bus en op de terugweg komen wij langs het missiehuis van moeder Teresa. Echter zitten wij verkeerd en zitten wij in het gebouw waar je je kunt opgeven voor vrijwilligerswerk. Nee, wij willen alleen het graf bezichtigen en worden naar een volgend gebouw gestuurd. Echter krijgen wij dat niet gevonden en nadat wij al 5 keer de straat op en neer hebben gelopen en door iedereen de verkeerde kant uit worden gestuurd, wordt het mij te veel en schieten de tranen in mijn gezicht. Mathieu zit ook nog eens tegen mij te schreeuwen maar dat moet hij doen want anders komt hij niet boven het verkeer uit en ik heb het echt niet meer. Wij gaan even wat drinken en bespreken de ellende van afgelopen dagen. Helaas kunnen wij maar niet ontdekken waarom al die dingen ons overkomen. Wij proberen het nog een keer en dan krijgen wij het gebouw wel gevonden en kunnen wij eindelijk ons respect tonen bij het graf. Het eerste wat wij vandaag willen doen is een permit voor Sikkim aanvragen en pakken de metro. Wij komen langs het tourist information office en vragen naar het programma van de schouwburg. Weer worden afgescheept en niet kundig geholpen. Bij het Sikkim huis aangekomen, krijgen wij te horen dat wij geen permit krijgen want die kunnen wij gewoon aan de grens verkrijgen. Dit alles neemt al de hele morgen in beslag en wij gaan weer met lege handen. In de buurt ligt het Victoria Memorial. Het marmeren gebouw is gebouwd ter herdenking van Koningin Victoria's diamanten jubileum en was pas klaar 20 jaar na haar overlijden. Het gebouw ziet eruit als een combinatie van het US Capitol en de Taj Mahal. Aan de achterkant van het gebouw ligt de fotogenieke St. Paul's Cathedral die zeker een bezoekje waard is. Hierna gaan wij op zoek naar Fort William maar dat is een militaire basis en dus gesloten voor het publiek. De dag is weer voorbij gevlogen en wij gaan terug. In de avond lopen wij op straat en het gaat weer mis. Normaal loop ik voorop en Mathieu achter mij om problemen met mannen te voorkomen. Echter loopt Mathieu nu een keer voor mij en dan gebeurt er weer wat. Er komt een jongen mij tegemoet en die loopt al richting mij. Ik zie het aankomen dus ben er op voorbereid. Hij doet minachtend en haalt zijn neus op en doet net of hij mij in het gezicht wil spugen en wil hard tegen mij aanlopen. Ik zie dit aankomen en duw hem weg en sla hem hard op de rug en begin hem uit te schelden. Hij trekt er zich niets van aan en loopt door. Één keer lopen wij anders en het gaat al weer mis. Zucht, wat heb ik toch waarom mensen dit doen? Die vraag stellen wij ons al vanaf het begin dat wij in India zijn en wij weten het nog steeds niet en waarschijnlijk zullen wij er ook nooit achter komen. Het nadeel van een hoop toeristen bij elkaar is dat ze het vaak te gezellig hebben en anderen lastig vallen. Wij hebben al 3 nachten niet geslapen en de wallen hangen op onze knieën. De dag ervoor was er al flink geklaagd en sinds dien hangt er een briefje maar ja, daar trekt men zich niets van aan en afgelopen nacht hadden wij weer weinig geslapen. Tijd om ons beklag te doen en de manager beloofde voor vanavond beterschap. Wij zijn benieuwd. Vandaag gaan wij ons trein ticket voor het noorden regelen en een postpakket verzenden. Verrassend genoeg zit het allemaal mee en zijn wij binnen een mum van tijd klaar. Hierna brengen wij een bezoek aan het marmeren paleis, waar je helaas geen foto's mocht maken. Wij krijgen makkelijk een bus te pakken die ons naar het ziekenhuis brengt en om 10am zijn wij de eersten. Wat opvalt is dat het in een NL ziekenhuis op dit tijdstip normaal al heel druk is maar hier begin het rond deze tijd langzaam op gang te komen. De beugel wordt verwijderd en om een goede beugel terug te kunnen plaatsen, wordt er een gipsafdruk van de onder- en boven tanden gemaakt. Na 1,5 uur wachten, kan de nieuwe binnen beugel gezet worden. De orthodontist heeft prima werk geleverd en het eerste wat wij doen is het geheel uit testen in het restaurant. Gelukkig bleef alles op zijn plaats zitten en konden wij terug naar het hotel om te relaxen. Vandaag lopen wij wat rond op zoek naar Chinatown. Het enige wat wij gevonden krijgen is een Chinese tempel waar wij in mogen kijken. Wij zijn al twee keer in China geweest maar deze tempel is niet te vergelijken met hetgeen je in China ziet want het heeft hier toch een Indisch tintje maar wel leuk om het verschil te zien. Het is tijd om de haren weer eens te laten knippen en na wat zoeken heb ik een zaak gevonden. Tijdens het knippen proberen ze mij van alles en nog wat aan te smeren en toen ik eenmaal na 15 minuten buiten stond, bleek dat ze hun werk niet goed hadden gedaan. Ik had aan de achterkant allemaal happen uit mijn haar. Ja, je moet hier in India overal verstand van hebben en niets maar dan ook helemaal niets kunnen ze alleen. Zucht, dan maar weer een paar weken voor schut lopen. Vandaag vertrekken wij met de nacht trein naar New Jalpaiguri. Eenmaal aangekomen nemen wij een bus naar het 8km verderop gelegen Siliguri en daar pakken wij direct een jeep naar Sikkim, Gangtok. Wij zitten met 11 personen in de jeep. Naast de chauffeur zitten 2 mensen daarachter een rij met 4 mensen en dan de achterbak met nog eens 4 mensen die zijwaarts in de auto zitten en daar hadden wij dus een plekje. De 4 uur durende trip brengt ons over slingerwegen naar boven en dit begint iedereen te merken. Als eerste wordt er een jongen ziek die voorin bij de chauffeur zit Wij moeten regelmatig stoppen omdat hij moet spugen. Dan is het de beurt aan een jongen die tegenover ons zit. Het is niet alleen onze auto hoor want langs de weg zien wij voldoende jeeps aan de kant en passagiers die lijkbleek zijn. Gelukkig hebben wij een stop en kunnen wij wat eten. Wij zijn rechtstreeks uit de trein gekomen en hebben nog niets gegeten en dan dit ritje erbij, natuurlijk voelden wij dit ook. Wij kopen wat mandarijnen en het smaakt heerlijk. De weg blijft maar slingeren en net 300m voordat wij in Gangtok aankomen, is Mathieu aan de beurt om ziek te worden en over te geven. Wij zitten op 1700 meter en er ligt geen sneeuw maar daar en tegen is het mistig en heb je geen zicht op de vallei of omringende bergen. Wat opvalt is dat er nergens in de hotels of restaurants kachels of verwarmingen zijn. Wij zijn flink aan het bedenken wat te doen want op de kou kunnen wij ons kleden maar wij willen graag een moment van opwarming hebben en dat kan nu niet Wij besluiten een kacheltje te kopen zodat het niet zo koud is op de kamer en wij enigszins kunnen slapen. Helaas worden wij de volgende morgen om 5:30 gewekt door een vrachtwagen die met veel geweld zijn klep open doet en even later wordt er een uur lang stenen in de bak gegooid. Tevens hebben wij het nog steeds ijskoud en wij besluiten Sikkim te laten voor wat het is en gaan naar Darjeeling.

    
 

 

      
 

DARJEELING            19-01-2009

 

De weg naar Darjeeling is in mist gehuld met redelijk zicht op de mooie omgeving. Darjeeling ligt op 2134m en is omgeven door thee plantages en (op heldere dagen) een geweldig uitzicht op de Himalaya. Darjeeling is een leuke plaats met veel oude koloniale gebouwen en steile kleine straatjes en de mensen zien er Tibetaans uit. Wij gaan wat eten en ook hier is geen verwarming te verkennen. Wij nemen onze plannen goed door want na Darjeeling willen wij naar Nepal. Daar is het echter precies hetzelfde weer en ook de voorzieningen zijn hetzelfde. Wij besluiten dit plan te vergeten want wij willen volop kunnen genieten van de omgeving waarin wij zitten en dat kan nu nog niet.

    
 

 

      
 

Deze morgen worden wij rond 6:30am gewekt door het plafond wat naar beneden komt en het gruis door de kamer en op het bed spat. Is ht dan echt niet mogelijk om in dit land een keer wakker te worden wanneer WIJ willen?! Wij nuttigen ons ontbijt in een ijskoud restaurant en lopen naar Observatory Hill, een heilige plaats voor zowel Buddhisten als Hindus. Wij komen aan op een middelpunt en besluiten niet omhoog te gaan want daar moet je je schoenen voor uit doen en dat is nu toch echt te koud. De schoenenbewaarder denkt daar anders over en begint tegen ons te schreeuwen dat wij of onze schoenen uit moeten doen of weg moeten wezen. Pardon! Ik heb mij in India meestal mijn mond gehouden en liet dit soort gesprekken aan Mathieu over maar nu is de maat vol. Ik heb deze instelling van Hindus wel verwacht maar niet van een Buddhist. Aangezien ik een schelle stem heb en ik deze maar een beetje hoef te verheffen, had ik snel de aandacht van een heleboel mensen. Zelfs Mathieu stond mij aan te kijken van wat heeft zij nou. Toen ik hem uitlegde wat die man zei begon ook hij nog even tegen hem uit te vallen. Gelukkig zijn Buddhisten wat schappelijker dan Hindus en werd het voorval snel afgedaan als een misverstand. Ja, ja. Wij vervolgen onze weg en gaan de heuvel af naar de Bhutia Busty Gompa, een mooi Buddhistisch klooster. Hierna gaan wij weer naar boven en brengen een bezoek aan de zoo. In de zoo is ook het Everest Museum gehuisvest en het is indrukwekkend te zien waar de Himalaya Range loopt. De linker uiteinde van de Himalaya hebben wij in Pakistan gezien en de Rakaposhi staat op nr. 17 van hoogste bergen. Wij bevinden ons nu in de rechter uiteinde van de Himalaya, waar wij jammer genoeg geen zicht op hebben en de grootste pieken liggen in Nepal. Wij realiseren ons steeds meer dat als wij optimaal van deze omgeving willen genieten wij zicht op de witte pieken willen hebben en wij besluiten het gebied te verlaten. Wij gaan nog een in koud restaurant eten en maken ons klaar om de volgende dag te vertrekken. Tijdens het wachten op de trein nemen wij alles nog een keer goed door. Wij hebben nog een visum dat 6 weken geldig is en dan zouden wij Nepal in kunnen gaan want het weer wordt dan beter. Echter houden wij het geen 6 weken meer vol in dit land, wij zijn toe aan een andere omgeving. Wij zoeken het internet af en onze keuze valt op Bangkok. Echter lezen wij verschillende dingen over de visum aanvraag en kunnen wij ons ticket nog niet boeken. Eerst maar terug naar Calcutta en meteen naar de Thaise Ambassade. Wij arriveren vroeg in Calcutta en nemen de taxi naar hetzelfde hotel als de eerste keer. Wij weten de weg hier en voor die paar dagen hebben wij geen zin om alles opnieuw te ontdekken. Na een heerlijke douche en ontbijt lopen wij naar de ambassade. Dit was op de kaart niet zo ver maar na een goed uur lopen, hebben wij het eindelijk gevonden. Tja, elke keer als wij menen dat iets dichtbij is dan is dat erg ver weg en als wij denken wij nemen een taxi want het is ver dan betalen wij te veel voor een kort stukje. De bewaker vertelt ons dat het vandaag een stakingsdag is en dat er niemand van het personeel is en dat wij dinsdag terug moeten komen. Dit omdat het vrijdag en maandag een Nationale Feestdag is. Nee, nee, nee. Dit is toch niet te geloven. Gelukkig komt op hetzelfde moment een auto aan met de consulair erin en ik ben zo brutaal om te vragen of ik een minuut van zijn tijd mag hebben. Wij leggen de situatie uit maar hij zegt dat Nederlanders gewoon in kunnen vliegen en een gratis 30 dagen visum krijgen.  Ja maar wij hebben gelezen dat dit systeem te veel uitgebuit werd en dat wanneer je invliegt je nog maar een 15 dagen visum krijgt. Nee, was zijn antwoord 30 dagen. Wij zullen het wel zien als wij op het vliegveld komen. Wat is het toch vermoeiend, nooit hebben wij in dit land een fatsoenlijk duidelijk antwoord kunnen krijgen. De consulair was erg vriendelijk maar wij hebben geen vertrouwen in zijn antwoord. Op de terugweg nemen wij weer alles door en besluiten direct een ticket te boeken en maar af te wachten wat het brengt. Onze laatste 2 dagen in Calcutta spenderen wij door wat op straat rond te hangen en met andere reizigers te kletsen, te kaarten en te relaxen. En als je dan denkt dat onze laatste morgen voorspoedig verloopt, tja dan heb je het mis. Nee, wij moeten dit land nog verlaten met een voorval. Het is 5am als de wekker afloopt en wij ons klaar maken voor vertrek. Even later lopen wij op straat richting metro. Wij hebben wat dat betreft geen geluk want de metro gaat om 7am open en wij moeten nu naar de airport. Dan maar een taxi aanhouden. Al toeterend en scheurend rijden wij 3 straten verder en als wij de volgende straat in gaan, rijdt hij bijna het bord omver met de mededeling: One Way. En natuurlijk komt het probleem snel genoeg en staan wij na een paar meter stil. Aan de rechter kant staat een vrachtwagen te lossen en aan de linker kant staan auto's geparkeerd. Wij weten het dat wij fout zijn maar nee hoor de chauffeur is zich van geen kwaad bewust en op dit vroege tijdstip maakt hij flink ruzie met de vrachtwagen chauffeur en zegt dat deze aan de kant moet. Wij hebben het al gehad met deze chauffeur; eerst het toeteren en nu een gevecht terwijl HIJ fout is. Wij zeggen hem dat hij de auto moet keren maar hij luistert niet en vecht maar door. Het is onvoorstelbaar maar de chauffeur van de vrachtwagen probeert de auto weg te krijgen maar het helpt niet want ondertussen staan er al weer 4 auto's achter de vrachtwagen, die volgens onze taxi chauffeur allemaal aan de kant moeten omdat hij er door wil. Wij vinden dit echt niet normaal en stappen met onze backpacks uit. Ja, ja wij hebben zijn aandacht maar nu is het te laat voor hem. Wij lopen een stukje en houden een andere taxi aan. Net wanneer wij instappen komt onze eerste taxi chauffeur er aan en gebaart dat wij bij hem in moeten stappen. Wij gebaren dat het te laat is voor hem en rijden met de nieuwe taxi weg. Calcutta airport is een klein vliegveld en al wachtend, kijken wij terug op een fascinerend land met geweldig mooie dingen om te bezoeken maar aan de mentaliteit van de Indiërs zouden wij nooit kunnen wennen.