BISHKEK            18-07-2008

Met de minibus komen wij aan bij de grens en Kyrgyzstan verwelkomd ons met typisch Hollands weer; het is erg benauwd en er vallen een paar druppels regen. Na een lange rit komen wij aan in Bishkek. Wat meteen opvalt, is dat er geen geld te krijgen is. In Kazachstan staat op ieder station of busstation wel een ATM maar in dit land niet en wij zullen naar het centrum moeten. Wij pakken de rugzakken en gaan de 2km lopen. Wij proberen verschillende ATM's en na lang zoeken, hebben wij eindelijk geluk. Nu kunnen wij met een gerust hart naar het guesthouse gaan. In de straat aangekomen, kunnen wij het huisnummer niet vinden. Na 1 uur zoeken en vragen, geven wij het op en gaan naar het volgende huis. Het Sabyrbek Guesthouse zit aardig vol maar ze hebben nog een plaatsje op de zolder en dat nemen wij met beide handen aan.

De volgende dag komt de bruidsuite vrij en wij verkassen meteen naar deze te grote kamer. Als je aan het reizen bent, ontmoet je veel mensen die ook lag onderweg zijn. Hierdoor hoor je veel over verschillende landen en als je dan toch in de buurt bent waarom dan niet even dat ene land ook even bezoeken. Wij hadden voor 4 maanden een schema maar vanwege de Spelen moeten wij dit al omgooien en nu wordt de wereld voor ons steeds groter. Wij zitten momenteel omgeven door -stannen; Uzbekistan, Turkmenistan, Kazakhstan, Kyrgyzstan, Afganistan en Tajikistan. Landen die bij de meesten niet snel op het programma zullen staan maar als je hier reist dan zijn er voldoende toeristen die deze landen aandoen. Wij beginnen onze eerste dagen met het verzamelen van info. Wij zitten nu nog centraal en vanuit dit land kunnen wij iedere kant op. Als eerste staat Uzbekistan op het lijstje. Dit land moet geweldig mooi zijn met veel cultuur. Wij gaan naar de ambassade en krijgen te horen dat 1 visum USD 200 kost. Jammer maar zoveel geld hebben wij er ook weer niet voor over. Het berglandje Tajikistan is ook een aanrader en de volgende dag proberen wij hier een visum voor aan te vragen. Wij moeten alleen de te volgen route doorgeven, want voor iedere streek moet je een aparte permit hebben, en de ambassade zorgt ervoor dat wij voor de opgegeven streken een algemene permit krijgen. De aanvraag duurt een paar dagen en wij besluiten verder te reizen en over 1 week terug te keren naar Bishkek.

Wij zitten in de bus op weg naar Kochkor en voor ons zit een jongen, Azermat. Hij maakt ons duidelijk dat Kochkor erg mooi is maar dat de plaats waar hij vandaan komt nog veel mooier is. Wij proberen hem duidelijk te maken dat wij voor een festival komen maar hij begrijpt alleen dat wij willen paardrijden. Wij laten ons overhalen en gaan met hem mee naar Ak-Tal. Wij komen laat in de avond aan en logeren bij een vriend van Azermat. De volgende morgen brengt een taxi ons naar een verder gelegen dorp waar hij woont en maken wij kennis met zijn familie. Wij doen wat inkopen en gaan met de auto de bergen in waar de zus van Azermat met haar schoonfamilie woont.

Wij worden hartelijk ontvangen en volgens geheel Kyrgyz gebruik worden wij onthaald met thee, brood, jam en koekjes. Kymyz (paardenmelk) is de nationale drank en wordt vooral hier in de bergen veel gedronken. Ik kwam er al heel snel achter dat ik deze melk niet kan verdragen. Ik heb de hele dag last gehad van diarree en een harde buik. Later op de dag maken wij een kleine tocht met paarden maar het valt tegen als je aan de diarree bent en wij houden het snel voor gezien. Als wij terug zijn, wordt er een schaap geslacht en Mathieu is getuige van het hele ritueel. Wij kunnen geen schapenvlees verdragen en maken heel goed duidelijk dat wij niets willen eten.

Wij weten niet precies hoe hoog wij zitten maar gelukkig hebben wij voldoende dekens gekregen om de koude nacht door te komen. Wanneer wij de volgende morgen naar buiten kijken, weten wij waarom het zo koud was. Het heeft gesneeuwd en de berg is helemaal wit, wat een mooi gezicht is dat toch. Omdat het met mij gisteren zo slecht ging, hebben wij besloten niet langer op de berg te blijven. Na het ontbijt worden de paarden opgezadeld en rijden wij terug naar het dal. Wij hebben erg genoten van de rit, de stilte, de adelaar die boven ons circuleerde en dan nog het geweldige uitzicht. Het was zeker de moeite waard.

KARAKOL          26-07-2008

Vanuit Ak-Tal rijden wij in een keer door naar Karakol en in het guesthouse zien wij een oude bekende, Manuel. Erg leuk om elkaar weer te zien en wij hadden elkaar veel te vertellen. De volgende morgen gaan wij met 5 personen die in het guesthouse zitten naar de plaatselijke animal market. Het is een van de grootste van Central Asia en het gaat er rustig aan toe. Het bieden gebeurt door eerst elkaar een hand te geven, vragen hoe het met de familie gaat en dan wordt er over een prijs onderhandeld. Op deze markt kun je naast een schaap, koe of paard ook een auto of onderdelen voor de auto kopen.

Hierna gaan wij bij de CBT informeren of wij een tocht met paarden kunnen maken. Helaas zitten ze allemaal in de bergen en komen ze over 4 dagen terug.  Wel krijgen wij te horen dat tegen de middag een festival georganiseerd wordt in de bergen. Het festival wordt gehouden in de bergen net buiten Karakol en het is een mooie rit. Wij passeren kleine bruggetjes en het water gutst onder ons door. De bergen zien er uit zoals in Zwitserland alleen staat hier een jurt in het landschap. Eenmaal op de berg blijkt dat het een voor toeristen georganiseerd "festival" is. Niet echt iets waar wij op zitten te wachten maar goed wij zijn hier nu toch. Wij krijgen een voorstelling van muzikanten met originele zang en instrumenten. En tot slot krijgen wij een lunch in een jurt. Echter is Mathieu vandaag de klos. Sinds Kazachstan gaat het niet goed met hem, 2 dagen goed dan een aantal dagen diarree en weer een aantal dagen goed en dan weer slecht. Wij hebben de nodige medicijnen al gehaald maar het helpt niet. Hij is dan ook erg blij wanneer wij weer terug in het dorp zijn en in het guesthouse wat kan slapen. Door deze situatie valt het paardrijden af en wij besluiten naar het zuiden van het Issyk-Kol meer te gaan om een paar dagen lekker op het strand te liggen en niets te doen.

TAMGA            29-07-2008

Tamga ligt boven op een berg met onder aan de voet het heerlijke water van het Issyk-Kol meer. Wij vinden een huis dat boven ons budget is maar nemen het omdat het erg zuiver is en Mathieu hier goede kans heeft om beter te worden. De eigenaresse vraagt ons of wij avondeten willen hebben maar dat slaan wij af omdat Mathieu niets binnen kan houden. Met deze mededeling was onze gastvrouw niet tevreden en ze deed er alles aan om Mathieu te helpen. Hij kreeg van haar medicijnen toegediend en ze stond erop dat wij iets aten. Ze had een soepje gemaakt en dat smaakte erg goed en het belangrijkste was dat het in de maag bleef zitten.

De volgende dag gaan wij naar het strand en relaxen wat en genieten van de zon en de schaduw. In de avond eten wij in het guesthouse en krijgt Mathieu de nodige medicijnen toegediend. Hij heeft de medicijnen nu 2 dagen en het spulletje begint te werken, eindelijk na 4 weken!

Onze visa voor Tajikistan zijn klaar en wij besluiten terug te gaan naar Bishkek. Wij krijgen nog voor deze dag medicijnen mee en advies wat wij wel en niet mogen eten/drinken. Het was dan wel duurder maar de service was fantastisch.

Wij boeken het Sabyrbek Guesthouse en hebben de grote kamer weer ter beschikking. Nog nooit zijn wij zo blij geweest om in een grote stad terug te keren. Wij weten de weg, waar wij alles moeten halen en in de grote kamer kunnen wij relaxen. Gelukkig gaat het met Mathieu de goede kant op maar de 4 weken diarree heeft zijn tol geëist. Hij is de nodige kilo's afgevallen en heeft nog niet veel kracht om dingen te ondernemen. Wij besluiten de komende dagen rustig aan te doen.

JALAL-ABAD            02-08-2008

Deze keer hebben wij definitief afscheid genomen van Bishkek en gaan wij richting het zuiden. Jalalabad staat bekend om zijn thermale baden en in het sanatorium kun je jezelf als een stukje deeg laten kneden. Wij komen laat op de dag aan en vinden een lieve Uzbekse familie die ons onderdak wil geven. De volgende dag blijkt dat in het weekend alleen het binnenbad van het sanatorium open is en de rest gesloten. Omdat het warm is, besluiten wij een duik te nemen in het buiten zwembad en gaan wij niet naar het sanatorium. Bij de familie krijgen wij uitstekend te eten en Mathieu is weer helemaal opgeknapt en heeft zijn kracht weer terug.

ARSLANBOB            04-08-2008

Het bergdorpje Arslanbob staat bekend om zijn walnoten, appels, pruimen en 2 watervallen. Als eerste gaan wij naar de CBT, een toeristische organisatie. Zij regelen voor ons een geweldige slaapplaats en geven informatie over een paardrijdtocht. Er zitten al een aantal toeristen binnen en iedereen klaagt dat het duur is. Als wij dan eindelijk aan de beurt zijn en de prijs zien, begrijpen wij wat de anderen bedoelen. Wat een schandalige hoge prijzen, dat moeten wij toch nog eens op ons in laten werken. Wij besluiten het niet te doen en gaan er de volgende dag zelf op uit.

De Uzbekse familie waar wij verblijven hebben het goed voor elkaar. Ze hebben een boerderij met een grote moestuin, een appel boomgaard en de nodige beesten. De appels worden gekookt en dan blijft er een soort puree over. Dit spul smeren ze uit op het dak waar het droogt in de zon. Je houdt een matje over en dat kun je eten. De moeder van het huis kookt geweldig en wij eten veel te veel. De volgende morgen trekken wij onze wandelschoenen aan en gaan op zoek naar de 2 watervallen. Wij beginnen vroeg want zelfs in de bergen wordt het 35 graden. De eerste ligt net buiten het centrum en is makkelijk te vinden. Gelukkig lopen een paar locals voor ons en die wijzen ons de weg naar de tweede waterval. Deze is een stuk hoger en daar moeten wij de nodige inspanning voor leveren om er te kunnen komen. Wij zetten de afdaling in en eten onze lunch bij de beek. Na een uur halen wij onze voeten uit het water en vermoeid gaan wij terug. Er stopt een 4x4 en hij biedt ons een lift naar beneden aan en graag maken wij gebruik van dit aanbod. De volgende morgen gaan wij nogmaals naar het CBT kantoor en wanneer wij de deur open doen, zien wij Manuel zitten. Wij praten wat en wij nemen hem uiteindelijk mee naar ons guesthouse. Aangezien het hier heerlijk vertoeven is, besluiten wij nog een dag langer te blijven en gaan wij met onze voeten in de beek zitten. Wij hebben Manuel geïnformeerd over het heerlijke eten maar helaas krijgen wij in de avond alleen een soep te eten. Zou dit toeval zijn? Wij hebben toch echt niet gelogen hoor!

OSH            08-08-2008

De volgende morgen vertrekken wij alle 3 naar Osh. Wij gaan naar het Osh Guesthouse maar zoals in de LP beschreven

staat Love it or Hate it en wij haten het. Wij willen er zo snel mogelijk weg. Manuel heeft geluk want hij kan/wil de grens

over en er is een koppel dat met hem de volgende dag mee wil. Wij kiezen ervoor om ons heil ergens anders te zoeken

en nemen afscheid van Manuel. Wij gaan richting CBT om informatie te verzamelen wat wij allemaal kunnen doen want

wij hebben nog 4 dagen voordat wij de grens over kunnen. Het is een grote chaos op het CBT kantoor en eindelijk na

4,5 uur gaan wij naar buiten en hebben wij een tocht naar Pik Lenin geboekt..

Vanuit de CBT lopen wij de hoek om en checken ons in bij een hotel. Na het eten krijgen wij te horen dat er nog iemand bij ons op de kamer is. Het is Heidia, een vrouw uit Zwitserland en ze is ook al een tijdje onderweg en geeft ons wat tips over de landen die wij nog willen bezoeken.

De volgende morgen staan wij vroeg op en proberen wij een bus te pakken naar Sary Tash. Echter zijn er niet voldoende mensen en dat betekent dat de bus vandaag niet rijdt. Wij melden bij de CBT dat wij een dag later naar Sary Tash gaan en ontmoeten Heidia weer. Zij wil de volgende dag ook naar Sary Tash en wil graag met ons de kosten van het transport delen. Wij checken ons in een ander hotel in en gaan samen met Heidia de stad verkennen.

Osh heeft een aangename bazaar en wij zijn een halve dag kwijt om er rond te kijken. In de middag gaan wij naar Solomon's Throne. Dit is een berg met een rots waar eens de Profeet Mohammed gebeden heeft. In de avond gaan wij op zoek naar geld. Het schijnt dat je in Tajikistan geen mogelijkheden hebt om te pinnen en dat je tot Murgab wel met Kyrgyz geld kunt betalen. Gelukkig komen wij een bekende tegen die ons de goede kant op wijst en al snel hebben wij weer geld op zak.

Wij zijn 3 maanden onderweg en wij moeten hoognodig naar de kapper. Wij besluiten de gok te wagen. Helaas kunnen wij niet bij dezelfde kapper terecht en moet Mathieu naar de buren. Mijn kapster vliegt er overheen en binnen 15 minuten ben ik gewassen, geknipt en gedroogd. De kapper van Mathieu had tot nu toe alleen maar ervaring met de tondeuse en kon vandaag voor het eerst zijn schaar gebruiken. Het is niet zoals wij gewend zijn maar ik geloof dat wij er nog redelijk acceptabel uitzien en de dooie punten zijn er weer vanaf. Wij kijken uit naar het volgende bezoek aan de kapper.

SARY TASH            09-08-2008

De volgende morgen gaan wij met een taxi naar Sary Tash. Wij hebben een prijs van 400 som p.p. afgesproken en dat is redelijk. Halverwege de route stopt de chauffeur en zegt dat hij 4000 som wil hebben. Heidia spreekt wat Russisch en verklaart hem voor gek en zegt hem dat hij heel goed weet wat wij afgesproken hebben en dat hij zich gewoon aan de afspraak moet houden. Boos start hij de auto weer en rijdt door. Wij zitten echter niet meer op ons gemak in de taxi en zien de bui al hangen. Jawel, net voordat wij in Sary Tash aankomen, probeert hij het nog een keer. Hij wil van ons 200 som ontvangen. Waar is deze man mee bezig? Ook wij weigeren en nadat wij onze rugzakken hebben ontvangen, rijdt hij boos weg.

Vanaf Sary Tash hebben wij nog 35km te gaan naar Sary Mogul. Een 4x4 komt onze kant op en wij kunnen voor 50 p.p. een lift krijgen. Op dit kleine stukje zien wij de nodige adelaars op telefoonpalen zitten of net voor ons neus wegvliegen. Helaas zijn wij elke keer te laat om dit op foto vast te leggen. Wij stappen uit in Sary Mogul en ik tel het geld en geef het af. De vrouw wordt woedend het is USD 50 p.p. en geen som! Ze pakt Mathieu's rugzak en eist haar dollars. Het komt letterlijk tot een gevecht, Mathieu draait de polsen van de vrouw want ze heeft de rugzak goed stevig vast en ik probeer de vingers naar achteren te buigen. Uiteindelijk lukt het om de backpack terug te krijgen en lopen wij verder. Heidia ontmoet een stel die ze al eerder heeft gezien en besluit met hen terug te gaan naar Sary Tash om morgen de grens over te steken.

Wij komen aan bij de CBT en krijgen te horen dat er geen vervoer is naar boven. Wij zijn hier niet blij mee maar wat moeten wij doen. Wij zitten te wachten op ons eten en Philippe komt binnen. Een Fransman die met zijn 4x4 aan het reizen is en wij hebben hem eerder in Karakool ontmoet. Ook hij kan pas de 12de de grens over en is naar dit gebied afgereisd om zijn tijd door te komen. Wij nodigen hem uit om mee te gaan naar boven voor een wandeling naar Pik Lenin. Pik Lenin is een berg die rond de 7000m hoog is bekend staat dat hij makkelijk te bewandelen is.

Wij slapen deze nacht in het CBT huis en worden in de nacht wakker van iets wat over ons kruipt, het blijkt dat wij vlooien hebben. Wat een ramp, hopelijk komen wij snel van ze af. Ook Philippe heeft last van beestjes. De volgende morgen brengt de taxi ons naar boven en Philippe rijdt achter ons aan. Volgens Kyrgyz gebruik moet er eerst thee gedronken worden en tegen de tijd dat wij klaar zijn is het al rond 12:00 uur. Veel te laat om nog aan een wandeling te beginnen maar wij maken er het beste van. Ik heb Astma en wij hebben Philippe al geïnformeerd dat ik zwaar kan gaan ademhalen maar dat dat niet veel betekend. Onze taxichauffeur is tevens onze gids en spreekt geen Engels dus ik kan het hem niet uitleggen.

Vanaf het CBT kamp is het 200m klimmen om zicht te hebben op het expeditiekamp. Over deze 200m doen wij een uur. Wij kunnen het niet bezoeken want er loopt een grote rivier in het midden van het pad. Wij vervolgen onze weg en op een gegeven moment moeten wij 8m recht omhoog. Dit was net iets teveel voor mij en ik krijg mijn ademhaling niet meer onder controle, het komt erop neer dat ik een aanval heb. Gelukkig heb ik mijn medicijnen meegenomen en redelijk snel gaat het weer. Echter onze chauffeur verschiet zich kapot. Hij denk dat ik erbij neerval en raakt in paniek. Hij zit te mopperen tegen mij en met alle adem die ik heb zeg ik tegen Mathieu dat hij zich met de chauffeur bezig moet houden zodat ik mijn ademhaling onder controle kan krijgen. Tegen de tijd dat ik mijn ademhaling weer onder controle heb, wijs ik naar mijn medicijn en zeg dat er niets aan de hand is en dat wij door kunnen. Argwanend kijkt hij mij aan maar door aandringen van de mannen besluit hij verder te gaan. Een paar meter verder begint mijn borst redelijk pijn te doen maar ik wil niet opgeven Ik zeg niets tegen de mannen en neem nog een pufje. Gelukkig herstel ik goed en kan ik de laatste meters afmaken. Echter staan wij bij een uitzichtpunt op de Pik Lenin en ons is beloofd een wandeling naar de gletsjer. Het is ondertussen 15:00 uur en dat is te laat om nog door te gaan en moeten wij terug naar het kamp. In de nacht voelen wij de vlooien nog over ons heen lopen en trekken wij de kleren uit en schudden ze binnenste buiten. Waarschijnlijk heeft dit geholpen want sindsdien hebben wij geen last meer van de beestjes.

De volgende morgen zouden wij om 05:00 uur ons ontbijt krijgen om een uur later naar beneden te gaan om onze bus te kunnen halen. Wij hebben de wekker niet gehoord en om 06:10 worden wij in paniek wakker. Snel iedereen uit bed en de chauffeur in de auto. Zoals wij instappen, stappen ook de mensen van het kamp in en iemand probeert nog bij Philippe in te stappen. Wij maken hier commentaar op want wij hebben voor de taxi betaald en nu rijden er mensen mee. Je moet begrijpen dat wij in het normale leven niet zo moeilijk doen maar hier in Kyrgyzstan geldt alleen het geld en ze doen net of toeristen gek zijn. Nou, dan hebben ze net de verkeerde getroffen! Wij komen beneden in Sary Mogul en doen ons beklag. Het blijkt dat wij voor het een en ander betaald hebben wat gratis is. Na veel wikken en wegen krijgen wij ons geld terug. De bus blijkt niet om 7 uur te gaan maar om 9 uur. Wij hebben het gehad en gaan naar de weg. Al snel komt er een truck aan die ons naar Sary Tash brengt.

In Sary Tash zijn geen mede reizigers te vinden die ook de grens over willen en wij moeten een alternatief zoeken. Na veel bellen en rondvragen, komt er een 4x4 langs die de volgende dag toeristen bij de grens op moet halen. Wij kunnen met deze taxi mee en vanaf de grens kunnen wij met de taxi van de anderen mee. In de avond krijgen wij bericht dat er nog 3 gasten met ons meegaan die van China komen. Goed dan kunnen wij de kosten delen maar daar trappen de Kyrgyzen niet in. Nee, het is allemaal dat bedrag betalen en niet delen. Zo kennen wij ze weer! De volgende morgen komen de 3 niet opdagen en moeten wij in de taxi. Nee, wij hebben met Philippe al een deal gesloten dat een van ons in hem zijn auto gaat en een in de taxi. Onderweg naar de grens proberen ze nogmaals mij in de taxi te krijgen want Philippe zou te sloom zijn. Wat een stom excuus, hij heeft een Toyota 4x4 Landcruser in terreinwagen uitvoering dus die kan de wegen in elke conditie aan.

Bij de grens aangekomen, moeten wij wachten want het is etenstijd. Achter ons komt een toeristenbusje en die worden als eerste geholpen. Wij worden onnodig lang afgewezen en mogen niet binnen. De mensen van de taxi waar Mathieu mee is, oefenen wat druk uit en dan gaat het allemaal wat sneller. Philippe heeft hier ook zijn voordeel bij. Wanneer wij eindelijk de 20km niemandsland kunnen doen, komen de toeristen aan bij de grens van Kyrgyzstan en wisselen wij van auto.