PESHAWAR            22-08-2008

Meenden wij dat Afghanistan onveilig was, waren de Afghanen bang voor ons omdat wij naar Pakistan gingen en kregen wij meer dan eens te horen dat er Taliban op onze weg zit. Dus wat doe je dan, een zo opvallend mogelijk vervoers-middel regelen en zorgen dat je niet in het zicht zit. Wij konden een typische Pakistaanse bus bemachtigen en vonden dit het ideale vervoermiddel. De Afghanen lieten ons zonder moeite gaan en wij namen afscheid van dit mooie land. Wij waren onder de indruk van wat wij gezien hebben en in het noorden was het op dat moment veilig om te reizen. Echter waren wij te bang om langer van dit mooie land te genieten.

Toen wij bij de Pakistaanse grens aankwamen moesten wij een half uurtje wachten. Nadat het kantoor open ging, werden wij als eerste geholpen. Wat een service geven ze aan de toeristen. En toen kwam het. Wij moeten de Khyber pass over om naar Peshawar te komen en daar zit de Taliban.  Als wij een taxi regelen, zorgt de regering voor een escorte team. In eerste instantie vonden wij ons vervoer wel in orde maar naarmate wij alle verhalen op een rij zetten, moeten wij toch wel gek zijn om niet op dit aanbod in te gaan.

Wij regelen een taxi en binnen een half uur moeten wij snel instappen en wij moeten de hele 52km blijven liggen. Voorin zit de chauffeur met een agent inclusief geweer en voor onze taxi rijdt een politieauto met 4 gewapende agenten. Van de pas hebben wij weinig meegekregen en onze chauffeur kan zo meedoen met de F1. Dit ritje zullen wij niet snel vergeten. In Peshawar aangekomen nemen wij afscheid van de agenten en worden de doeken van de ramen gehaald. Hierna brengt de chauffeur ons met gepaste snelheid naar het hotel.

Wij zijn in de hemel: Wij hebben een bed, warm water, een douche, een toilet, goed eten en wij worden als toeristen behandeld. Na Central Asia hebben wij nu een cultuur shock maar wij genieten van iedere minuut.

Peshawar is niet de meest veilige stad en het gebied erom heen staat ook niet veilig aangeschreven en daarom besluiten wij de volgende dagnaar Islamabad te gaan. Wij nemen een Daewoo bus en voor 300 Roepi krijgen wij een aircobus, goede wegen, water, sinas, chips, koekje en een film.

ISLAMABAD            23-08-2008

Wij komen aan in Islamabad en het is erg vochtig en heet. Dit betekent zweten, zweten en nog eens zweten. Wij hebben een centraal hotel gevonden en nemen onze intrek. Nadat wij de bazaar hebben verkend, houden wij het voor gezien en rusten wij uit in de airco. Het hotel is niet alles en de volgende morgen verkassen wij naar de buurman. In de middag nemen wij een taxi naar Taxila, een archeologisch gebied waar Griekse, Moslim en Boeddhistische cultuur samengesmolten zijn.

Het museum laten wij voor wat het is en wij richten ons op de 7 omliggende openlucht sites. Hiervan vinden wij Mohra Moradu en Jaulian het meest interessant. Hierna gaan wij naar een nabij gelegen meer maar het water is te vies om je voeten in te baden en er is geen schaduw van bomen. Wij gaan terug naar Islamabad en gaan de Shah Faisal Mosque bezoeken. Deze moskee is gesubsidieerd door King Faisal of SaudiArabia en het geheel kostte 50 miljoen dollar en er kunnen 10.000 mensen in de gebedsruimte en in totaal kunnen 64.000 mensen in hetncomplex. De volgende dag gaan wij naar de Indiaase ambassade om een visum aan te vragen. De aanvraag gaat redelijk snel en over 1 week kunnen wij het visum ophalen. Wij besluiten de vochtige stad te verlaten en nemen de bus naar Gilgit.

Het ritje duurt 17 uur en in de nacht moeten wij enkele malen de bus verlaten om ons te laten registreren. Vermoeid komen wij om 7 uur in de morgen aan bij het Madina Hotel. Nadat wij een ontbijt hebben genomen en gedoucht gaan wij naar bed. In de middag verkennen wij de stad maar die heeft niet veel te bieden. De volgende dag willen wij een pakket naar huis sturen maar dat neemt de nodige uren in beslag. Het pakket moet voorzien worden van een bepaald stof en dan moet het pakket dichtgenaaid worden. Hierna kun je naar het postkantoor waar het pakket door een politie agent gecontroleerd moet worden. Na dit alles wordt het pakket dichtgenaaid en dan moeten de nodige formulieren nog ingevuld worden. Maar het is gelukt en hopelijk ontvangt het thuisfront het over 2 weken.

KARIMABAD            29-08-2008

Wij komen aan in het Haider Inn wat niet zo goed is als het Madina maar de gezamenlijke maaltijden om 20:00 uur zijn een leuke bijkomstigheid. De volgende dag is er een festival in Gulmit en samen met onze buren, een Belgisch koppel, Jef en Els, gaan wij liftend naar het dorp. Liften is in het noorden van Pakistan de normaalste zaak van de wereld en de eerste auto die wij tegen houden is een succes. Het is een pick up en met zijn 4-en zitten wij in de laadbak tussen de cement zakken. Wij komen aan en het festival is net begonnen. Wij worden op de VIP stoelen neergezet en om ons heen zitten de locale vrouwen in klederdracht. Het was een leuk festival maar wat opvalt is dat alleen de mannen ons geamuseerd hebben.

De volgende dag gaan wij het Baltit fort bezoeken en bij de entree zit een gratis gids. Het uiterlijk van het fort is een combinatie van Tibetaanse en Britse stijl en wat het bijzonder maakt is dat het fort tot 1945 bewoond werd door Nazim Khan's kleinzoon. Binnen in zie je de Pakistani stijl van een huiskamer, oude potten en pannen, wat kleding, de stoel waar z.K.H. het volk ontving en de Britse huiskamer met getint glas waar de vrouwen van de omgeving konden genieten. Al met al een mooi museum. Hierna dalen wij af naar Ganish Village en dit dorp staat op de Unesco lijst. Je kunt hier een oud stukje van de zijderoute bezoeken. De huisjes en straatjes zijn klein en er staan nog wachttorens, 5 houten moskees die200 jaar oud zijn. De tour duurt een half uur maar wij hadden er graag nog wat langer rond willen wandelen maar helaas is de gids niet erg medewerkend en onsympathiek.

GULMIT            01-09-2008

Wij willen vertrekken naar Gulmit maar op onze 101 dag van reizen ben ik de klos. Heb de hele morgen al diarree en ik weet niet of ik die 1,5 uur wel redt. Net voordat wij vertrekken moet ik weer naar de wc en met alle moed gaan wij naar de kruising. Gelukkig hebben wij meteen een lift en binnen een uur zijn wij in Gulmit. Wij checken in en ik ga meteen te bed. Het blijkt dat ik ook nog koorts heb. Het hotel, Continental, is een erg goed en zuiver hotel en ik ben blij dat als ik dan ziek ben dat ik het hier mag uitzieken. Mathieu verkent de omgeving wat en loopt tegen een cameraploeg aan. Ze zijn opnames aan het maken van kinderen die een muziekinstrument bespelen. Echter zijn de Pakistani perfectionisten want het stukje moet constant herhaald worden.

In het hotel is een Thaise vrouw en zij wil de volgende dag wel een trek doen. Aangezien ik nog steeds erg ziek ben, besluiten Mathieu en Sudarat een trekking te doen naar 2 gletsjers. Het weer zit mee maar de paden in Pakistan staan niet goed aangegeven. Ze pakken de verkeerde route en klimmen een uur lang over grote stenen. Maar met een dosis uithoudingsvermogen hebben ze het gered en komen uiteindelijk weer op het pad terecht. Binnen 1 dag hebben ze 900 meter geklommen en het uitzicht was weer fantastisch. Vandaag is de Ramadan begonnen en wij hebben geluk dat wij in de Hunza zitten. Hier zijn de mensen wel moslim maar niet zo strikt. Dit betekent voor ons dat wij overdag mogen eten en wij kunnen tevens boodschappen doen want de winkels zijn open.

Je kunt nog een leuke 2 bruggen wandeling maken in Gulmit maar aangezien ik nog niet helemaal fit ben en wij dit soort bruggen ook al in Tajikistan hebben bewandeld, besluiten wij terug te gaan naar Karimabad. Onderweg komen wij Raik tegen die wij al eerder in Haider Inn hebben ontmoet. Ook hij gaat terug naar Karimabad om een trek te doen. Aangezien ik dat niet kan en Mathieu er wel oren naar heeft, besluiten wij de volgende dag apart op stap te gaan. In de middag ontmoeten wij Johno van de USA en ook hij zal met de mannen meegaan.

Om 6:30 uur zitten wij met zijn allen aan het ontbijt. Het is helder buiten en de lucht is blauw, en voor het eerst hebben wij een goed uitzicht op de omliggend bergen: Khansupa, Golden Peak, Diran (7270m), Rakaposhi (7790m), Tosh, Ultar I (7388m). Rond 7:00 uur gaan wij met zijn 4-en op pad. Ik loop het eerste gedeelte mee want mijn kanalenroute start net onder die van de mannen. Je loopt constant langs een klein beekje en je passeert de omliggende dorpjes. De route zou 3-4 uur moeten duren maar binnen 1,5 uur was ik terug bij het hotel, oeps ik heb wat verkeerd gedaan of ik ben gewoon snel.

Voor de mannen geldt dat ze de klim begonnen met een verkeerd pad te nemen. Gelukkig was er een local in de buurt die ze de goede weg kon wijzen. Op een gegeven moment is langs het pad een steile afgrond en Mathieu heeft het er niet op. Aangezien hij hoogtevrees heeft, moet hij iets verzinnen en hij loopt dit stuk met zijn hand langs zijn oog om de afgrond maar niet te zien. Naarmate ze hoger lopen wordt het steiler en moeten ze de nodige lunch/rust pauzes inlassen. Voor het laatste stukje naar de top, 100m, besluiten ze de rugzakken af te doen en bewapend met alleen het fototoestel gaan ze naar boven. Na het nemen van de nodige foto's zetten ze de afdaling in en komen aan bij een huisje. Johno heeft besloten de nacht hier door te brengen en ze nemen afscheid van elkaar. Ook Raik en Mathieu wilden graag blijven maar hadden geen spullen bij en moesten aan de afdaling van 2,5 uur beginnen. Binnen 1 dag hebben ze 2000m geklommen en weer naar het dal gelopen. Voor iemand die geen ervaring in klimmen heeft, is dit een ware prestatie en ik ben dan ook zeer trots op mijn mannetje.-In Karimabad staat de server en van hieruit heb je de snelste internet van de Hunza en wij maken hier graag gebruik van om onze pagina en foto's bij te werken. Vandaag regent het flink en wij moeten ons dik aankleden om warm te worden.

De volgende dag is het niet veel beter en het regent nog steeds. Wij gaan richting Gilgit en hopen dat de wegen open zijn. Als het hier in het noorden regent dan kan dit erg gevaarlijk zijn. Wij hebben dit onderweg gezien en gelukkig zijn wij niet geraakt. De stenen die op de berg liggen kunnen de druk van het water niet aan en glijden naar beneden. Dit resulteert in een modderstroom met flink wat stenen. Wij zaten in de bus en net voor ons kwam een modderstroom naar beneden. Wij hebben de bus moeten verlaten en een stuk moeten lopen en toen probeerde de chauffeur met de bus er door te komen. Hij moest flink gassen maar het is hem gelukt. Zo af en toe vielen er nog wat kleine stenen tegen de automaar gelukkig bracht het geen schade met zich mee.

Wij gaan weer terug naar Madina Guesthouse en wij kunnen alleen nog maar in een dorm slapen want de rest is volgeboekt. Het seizoen is aan het wisselen, de Europese toeristen zijn bijna weg en de Aziaten komen er voor in de plaats. Omdat wij volgende week naar het zuiden vertrekkenen het daar erg heet is, laten wij voor Mathieu een  (Pakistaans pak) aanmeten. Wij zoeken een mooi stofje uit en gaan naar de kleermaker. Even later lopen wij langs wat winkels en het pak wordt uitgebreid met een trui en hoed. Ik betwijfel of dat Mathieu ooit in vol tenue zal rondlopen maar van de shalwar kameez zal hij zeker profijt hebben. In het verre verleden, 7de eeuw, waren er veel Buddha invloeden in dit gebied.Een overblijfsel hiervan vind je net buiten Gilgit, in een rots hebben ze een grote Buddha gekerfd.

MASTUJ            08-09-2008

Het is weer tijd om een nieuw gebied te verkennen en wij gaan naar Chitral. Maar voordat het zover is, moeten wij eersteen dag in de bus zitten. Na een vermoeide 12 uur durende hobbelige weg en niet eten (het is Ramadan) komen wij aan in Mastuj. Tot hier kan een bus komen en moeten wij omschakelen op kleinere jeeps. Aangezien het te laat is,stopt de reis hier en moeten wij ergens overnachten. Wij slapen in de Tourist Garden en de eigenaar informeert ons dat het transport naar Chitral vroeg in de morgen is. Wij hebben geen zin om 2 dagen achter elkaar vroeg op te staan en een vermoeide trip te maken en blijven een dag langer in dit dorp.

Na het ontbijt gaan wij de omgeving verkennen. Ook hier vind je weer leuke hang bruggetjes en Mathieu had er een gezien waar wij naar toe proberen te lopen. Wij hebben de nodige tuinen doorkruist en steegjes ingelopen maar wij zien de brug maar niet en komen uiteindelijk weer in het centrum uit. Ik had gelezen dat er in de buurt een fort is en doen een poging om dit te vinden. Wij komen aan bij het fort maar het is dicht. Er zitten 2 oude mannen in de tuin een potje te dammen en ze nodigen ons uit. Mathieu moet een potje spelen en ik geniet van de appel en thee. De zoon komt er ook bij en daagt Mathieu uit voor een schaakpartij. Na een gezellig uurtje houden wij het voor gezien en gaan richting het water. Hier is dan de brug en wij wagen ons naar de overkant. Onderweg ontmoeten wij een jongen en die brengt ons naar zijn tante. Deze heeft samen met haar 2 zusters een centrum opgericht voor de ontwikkeling van vrouwen. De vrouwen leren hier zelf kleding maken, koken en zelfstandig zijn. Voor moslim begrippen is dit een eerste stap in de goede richting. Het leuke van Pakistan is dat je je planning niet te strak moet maken en vooral moet zorgen dat je tijd hebt. Niet alleen in dit gebied maar overal waar wij geweest zijn en rond wandelen, worden wij aangesproken om of thee tekomen drinken of een appel te eten of de mensen willen gewoon even met je kletsen. Eenmaal terug in het guesthouse blijkt dat de man waarMathieu mee geschaakt heeft, de Prins is. Hij is de beste polospeler van Pakistan!

KALASHA VALLEY            10-09-2008

De volgende morgen staan wij vroeg op om de jeep naar Chitral te halen. Vanaf hier is het nog 4 uur rijden over smalle bergwegen en bruggetjes. Het eerste wat wij doen is naar de politie gaan want om de Kalasha Valley in te kunnen moeten wij een permit hebben. Na het invullen van het nodige papierwerk ontvangen wij de permit en kunnen wij op zoek naar vervoer. Wij willen naar de Rumbur Valley maar onze minibus komt maar niet opdagen en wij wijzigen onze plannen en gaan naar Bumboret. Wij moeten de berg slingerend op en plotseling, waarom weten wij niet, knalt onze chauffeur tegen de rots aan. Wat een stommerik maar goed wij zitten er mee. Na een half uur kunnen wij weer verder en komen wij aan bij een checkpoint. Hier betaalt iedere toerist 200 Roepi en dan mag je alle 3 de valleien bezoeken.

Wij hebben het dorpje Bartrik uitgezocht om te overnachten maar ik voel mij niet op mijn gemak. Wij nemen onze intrek in het Rose Hotel en zijnde enige gasten. Onze gastheer doet erg zijn best voor ons en hoewel hij moslim is, zorgt hij ervoor dat wij meteen kunnen eten. Wij lopen wat rond en maken meten kennis met een Kalasha dorp. Nog steeds heb ik geen goed gevoel en besluiten maar 1 nacht te blijven.

De volgende morgen laten wij ons terug brengen naar de checkpoint om de weg in te slaan naar de Rumbur Valley. Het vervoer is niet alles en wij doen de rugzakken om en gaan aan de 2 uur durende wandeling beginnen. Gelukkig komt er na 1 uur een jeep en krijgen wij een lift naar ons Guest House. Het begin van de Rmbur Valley is vriendelijker dan die van Bumboret en ik voel mij meteen op mijn gemak. Ook de ontvangst bij de Kalasha familie van Engineer Khan in Grom is super en wij zijn blij dat wij hier belandt zijn. Kalasha betekent zwarte kleding en de vrouwen dragen zwarte jurken die van onder en boven flink bewerkt zijn. De mannen dragen een shalwar kameez en zien er wat dat betreft saai uit. Het volk komt van oorsprong uit Afghanistan maar zijn daar verbannen. Omdat nu tussen de moslims wonen, hebben zich de nodige mensen bekeerd tot moslim maar het overgrote deel heeft nog het Kalasha geloof, hun eigen tradities en een open hartelijk karakter. Voor toeristen geldt dat ze in dit gebied rond kunnen lopen zoals ze willen. Een andere leuke bijkomstigheid is dat de mensen niet gelovig zijn en hun eigen wijn en abrikozen jenever brouwen. Onze gastheer vertelde ons dat hij de beste wijn maakt want hij maakt gebruik van een recept uit Frankrijk. Natuurlijk moesten wij dit keuren en kochten wij een 1,5L fles rode wijn. Ik moet zeggen na 4 maanden geen alcohol meer genuttigd te hebben was dit een erg  lekkere wijn en na 3 borrels werd het hoog tijd om naar bed te gaan..

De volgende dag gaan wij de berg op en worden wij uitgenodigd om bij een leraar thee te drinken en een kijkje te nemen in zijn school. Het is wonderbaarlijk met het kleine beetje geld dat ze ontvangen toch nog kinderen naar de Universiteit gaan. De Kalasha zijn boeren en zien het nut van een opleiding niet in. Ze houden vaak hun kinderen thuis omdat die mee moeten helpen in het huishouden of op het land. De leraar heeft hier een erg zware en moeilijke taak te verrichten. Wij vervolgen onze weg langs het water en komen na een mooie wandeling weer in het dorpterecht. Er staat nog een halve fles wijn op ons te wachten en die drinken wij graag leeg.

Ons geld begint op te raken en wij moeten terug naar Islamabad om onze paspoorten op te halen dus reden genoeg om dit mooie gebied te verlaten. Sinds vorig jaar hebben ze in Pakistan een winter- en zomertijd en dat brengt de nodige verwarring met zich mee omdat niet iedereen het nut ervan in ziet. Ook wij lopen hier de volgende dag tegen aan maar gelukkig is er 1 auto die aan de late kant is en die heeft nog plaats. Wij gaan naar Chitral en checken ons in bij het hotel. Chitral is zo verschillend van de Kalasha Valley, hier zie je bijna geen vrouwen en als ze er zijn dan zijn ze geheel bedekt en de mannen zijn streng moslim gelovig. In het centrum staan een moskee en een fort en dan is er nog een bazaar. Wij informeren naar een busticket van Chitral naar Peshawar. Deze route komt in de buurt van Swat area en daar is het niet veilig. De mensen informeren ons dat de weg open is en dat toeristen er ook over mogen en wij besluiten ons ticket te kopen.

Het is nog donker als wij bij het busstation aankomen en wij zijn de enige toeristen maar wij hebben er vertrouwen in dat het goed komt. Wij nemen onze plaats in en gaan aan de lange reis beginnen. Langzaam zien wij het landschap veranderen van grote bergen naar heuvels naar stad en na 10 uur reizen, komen wij in Peshawar aan. Wij zijn op zoek naar wat eten en opeens zien wij een aantal rijen met arme mensen op straat zitten. Het blijkt dat de eigenaar van een restaurant dit etentje sponsort, ter ere van ramadan. Wat een nobel gebaar.

Met niet meer veel geld op zak kopen wij een buskaartje naar Islamabad en besluiten te overnachten in de wijk Sitara Market. De vorige keer sliepen wij in Aabphara Market maar dat was te luid en de voorzieningen waren niet alles. Na het hotel gaan wij naar de bank en het voelt goed om weer geld op zak te hebben. In de middag gaan wij naar de Indiase ambassade om ons visum op te halen. Wij hebben 6 maanden gekregen echter gaat de datum al in vanaf de aanvraag en dat betekent voor ons dat wij nu nog maar 5 maanden hebben. India is 3x groter dan Pakistanen wij horen verschillende positieve en negatieve verhalen. Wij zijn benieuwd wat wij van het land vinden en hoelang wij het er vol kunnen houden.

LAHORE            17-09-2008

Wij maken ons klaar voor een nieuw stuk Pakistan, Punjab area en nemen de bus naar Lahore. Het aanbod van hotels is belabberd en wij moeten een keuze maken. Aangezien wij binnenkort naar India gaan en graag meer informatie over dit land willen, kiezen wij voor het backpacker hotel, de Regal Internet Inn. Bij binnenkomst ontmoeten wij onze Belgische vrienden weer en zij staan op het punt om naar de grenssluiting tussen Pakistan-India te gaan en wij gaan met ze mee. Het is een uurtje rijden met de tuk-tuk, het is spitsuur en de chauffeur moet nog tanken wat een drama. Wij zijn iets te laat en in de verte horen wij het publiek al flink tekeer gaan. Wij hollen naar de grens en wat meteen opvalt is dat er bijna geen publiek aan de Pakistaanse zijde zit en dat het aan de Indiase kant erg druk is.

Wij nemen plaats en horen dat die paar Pakistani net zoveel kabaal kunnen maken als al die Indiërs aan de overkant. Het optreden van de grenssluiting is erg indrukwekkend en op het eerste gezicht ziet het eruit als een toneelstuk maar het is een serieuze zaak. Ze lopen naar elkaar toe, dagen elkaar uit, sporen het publiek aan en laten de vlag zakken. Het publiek wordt de hele tijd meegetrokken om de wachters aan te moedigen en het is voor ons een privilege geweest om tussen de Pakistanen te zitten.

Het is donderdag en dan worden er 2 dingen door Regal Internet Inn geregeld die je meegemaakt moet hebben. In de middag gaan wij als eerste naar een Qawwali, dit is zingen op een Islaamse toegewijde manier. Wij gaan naar de Shrine of Data Ganj Bakhsh Hajveri, hij was een van de meest succes volle Sufi predikers. Om de moskee te kunnen betreden moeten de schoenen buiten afgegeven worden en  moeten mannen en vrouwen een lange broek aan en geldt voor de vrouwen dat ze een hoofddoek moeten dragen. Wij mogen vooraan op een kleed zitten en moetende houding van de kleermakerszit aannemen. De artiesten komen uit alle streken van het land om op donderdag een lied te zingen en dit wordt als een voorrecht gezien. Een groep bestaat uit 10-12 mensen waarvan er 2 een kleine piano bespelen en 1 persoon 2 kleine trommels. De hoofdzanger bespeelt vaak een instrument en de rest zingt en klapt mee. Het klinkt allemaal erg vrolijk en wat Mathieu en ik dan ook meteen deden is meeklappen. Laat dit vooral uit je hoofd want je krijgt van iedereen een boos gezicht. Nee, het is de bedoeling dat je alleen maar luistert naar de muziek. Tijdens het spelen wordt er geld opgehaald en als de groep erg goed is, wordt er voor het podium geld rondgestrooid. Om de sfeer compleet te maken, loopt er een mannetje rond die zoet rozenwater over het publiek verstuift. Rond 22:00 uur gaan wij naar een Sufi Night, een oude beoefening waarbij Sufi's op een zoektocht zijn naar spirituele emancipatie. Onder het genot van hypnotiserende drum beats en de nodige sigaretten met verdovende middelen, kunnen de mensen in trance komen. Wij hebben zelfs een ere optreden gekregen van de beroemde Saeen broeders. Een van hen is doof geboren en zijn vader heeft hem het ritme geleerd door de beats op zijn rug te kloppen. Gedurende het optreden hebben wij enkele mensen gezien die licht in trance geraakten.

Lahore heeft een oud centrum met een wirwar van steegjes waar wij een halve dag mee zoet waren alvorens wij bij het fort uit kwamen. Het Lahore fort (Shahi Qila) is nog in tact en je kunt er rustig rondlopen. Naast het fort ligt de Badshahi Mosque, een van de grootste moskee van de wereld en er kunnen 100.000 mensen in. 's Avonds eten wij met Francis, een Australiër, een ijsje en nemen wij onze plannen door voor de volgende dag.

NANKANA            20-09-2008

Nankana is een klein dorpje en hier staat de Gurdwara Janamasthan Nankana Sahib, geëerd door de Sikhs als een van hun heiligdommen want hier is hun eerste Guru geboren. Wij melden ons bij het kantoor om een slaap plaats te regelen maar de persoon die er over gaat, is niet behulpzaam. Hij zegt dat alleen Sikh mensen kunnen overnachten en dat wij alleen maar mogen rondlopen. Waarschijnlijk is er een taal probleem en wij laten het maar even zo en lopen aan. Nog geen 5 meter verder komen wij mensen tegen die het fantastisch vinden dat wij er zijn en vragen of wij op het complex slapen. Wij moeten ontkennen en mededelen dat wij geen toestemming krijgen. Wat een onzin, dit is tegen onze religie, kom maar mee wij regelen wel wat voor jullie. Een half uur later is het uitgesproken, wij kunnen overnachten maar moeten ons eerst melden bij de politie.

Wij gaan richting uitgang en Francis komt ons tegemoet gelopen. Wij vertellen hem in het kort het verhaal en samen lopen wij naar de politie. Het stelt niet veel voor, je naam en paspoort gegevens afgeven en de officier zegt dat hij akkoord is dat wij blijven slapen en wij kunnen weer terug. De man van het kantoor blijft moeilijk doen maar wij hebben geduld en uiteindelijk krijgen wij een kamer aangewezen. De Sikh mensen die hier verblijven, zijn op pelgrimstocht en komen uit India. Wij worden van alle kanten aangesproken en iedereen vindt het geweldig dat wij hier zijn wantvaak gaan toeristen alleen maar naar de Gouden Tempel in Amritsar (India) terwijl hier de grondlegger van het Sikh geloof is geboren. Wij gaan een kijkje nemen in de tempel en alvorens je het terrein kunt betreden, moet je je schoenen uitdoen, door een bak met water lopen en je handen wassen. Voor zowel mannen als vrouwen geldt dat het hoofd bedekt moet zijn met een hoed en hoofddoek. Het gebouw is erg mooi en misschien wel niet zo groot en indrukwekkend als de Gouden Tempel maar de sfeer die er heerst is erg rustgevend. Wij komen een meneer tegen die ons meer vertelt over het Sikh geloof en na een uur zijn wij heel wat wijzer. De Sikh mensen zijn overtuigd van 5 dingen die ze altijd met zich meedragen: een tulband, een armband, een mes, een kam en schoon ondergoed. Volgens het vredelievende en gastvrije geloof, aanbidden ze 10 Guru's en het Heilige Boek. Wij gaan terug en worden uitgenodigd om eerst wat te eten en te drinken. Na de douche gaan wij terug naar de tempel waar iedereen aan het bidden is onder begeleiding van zang en muziek. Na de dienst is het tijd om gezamenlijk te eten.

In het dorp staan 7 kleine Gurdwaras en die willen wij bekijken. Bij de 3de worden wij uitgenodigd om wat te drinken en krijgen wij een kleine drum voorstelling te horen. De mensen zijn erg trots en halen graag alles uit de kast om het ons te laten zien. Gedurende de thee komt er een stel bijzitten die voor een dagje op en neer komen. Wij raken met hen aan de praat en zij gaan later op de dag terug naar Faisalabad. Dit klinkt voor Francis erg goed want dat zou hem een hoop reistijd schelen en hij besluit met hen mee te gaan. Wij bezoeken nog een andere Gurdwara en gaan terug naar het complex. In een andere hal start zo de lunch en wij worden uitgenodigd om hier aan deel te nemen. Na de lunch nemen wij afscheid van Francis. In de avond ontmoeten wij een andere meneer en die vertelt ons dat er over een maand een festival wordt gehouden in India ter ere van het 300-jarig bestaan van het boek. Dit zullen wij zeker onthouden. De volgende morgen is raar om te vertrekken want wij  zijn zo gastvrij en goed behandeld en nu lopen wij de poort uit zonder te betalen want overnachting en eten was gratis..

HARAPPA VILLAGE            22-09-2008

Wij komen aan bij het busstation en vertellen dat wij richting Harappa willen. Ja, ja wij moeten snel instappen en rijden meteen aan. Wat een geluk, zo snel weg maar dat veranderd na 2,5 uur. Ik zie namelijk een gebouw dat mij bekend voorkomt en het blijkt dat wij in de bus naar Lahore zitten terwijl wij verder naar het zuiden moesten! In Lahore stappen wij maar weer over op een andere bus en eindelijk, na een halve dag vertraging, komen wij aan in het kleine plaatsje. Harappa heeft een museum en bij dit museum zit een lodge met een mooie tuin. Wij willen het dorp in en de conciërge loopt met ons mee en nodigt ons uit in zijn huis. Wij krijgen eten en drinken aangeboden en van de dochter vernemen wijdat dit een Christelijke familie is. Dit is interessant voor een moslim land.

De lodge ligt er zo vredig bij dat wij de volgende dag pas om 10:00 uur wakker worden. Terwijl ik de was doe, gaat Mathieu op onderzoek uit. Harappa is een archeologische plaats met diverse ruines. Het is de bedoeling dat je een kaartje koopt en een bezoek brengt aan het museum en dan de ruines kunt bezichtigen. Aangezien de ruines in onze achtertuin liggen, besparen wij ons het entreekaartje en gaat Mathieu op eigen initiatief de boel verkennen. In de middag bezoeken wij de weelderige bazaar en worden wij vergezeld door een tien tal kinderen. Wij worden door verschillende mensen uitgenodigd om wat te komen drinken en een appel te eten. De mensen hier zijn er trots op om toeristen te ontvangen en doen graag alles om je te plezieren of om je wat aan te bieden. In de avond gaan wij met Peter de conciërge mee naar zijn kerk. Het is absoluut niet te  vergelijken met wat wij in Nederland hebben maar ze hebben een kerk en zeker 90 gezinnen zijn er lid van.

MULTAN            24-09-2008

Multan staat bekend om katoen maar ook om zijn frappante shrines en moskees en voor ons dus een bezoek waard. Wij arriveren laat op de dag en het enige wat wij nog kunnen doen is eten en genieten van een heerlijke milkshake. Multan ligt een stuk zuidelijker en wij gaan richting een woestijn dus de temperatuur is nog warmer dan in Lahore en het is veel stoffiger. Op straat ontmoeten wij een speciale politie eenheid die als eerste taak heeft om toeristen te beschermen en ze vragen of ze ons van dienst kunnen zijn. Nee wij hebben niets nodig alleen een internet café.

Geen probleem, stap maar in het busje dan brengen wij jullie wel; wat een service toch!

Wij staan vroeg op want wij willen in de "koele" ochtend de sites bezoeken. Op de kaart lijkt het allemaal dichtbij maar het is toch nog een halfuur lopen en met die hitte niet echt prettig. Eenmaal op de plaats aangekomen, blijken de toegangspoort, het fort en mausoleums bij elkaar te liggen en dat resulteert dat wij binnen 2 uur alle highlights gezien hebben. Wij eten nog een fruitsalade en pakken onze spullen.

Wij willen nog een keer met de trein en informeren naar de mogelijkheid om naar Uch Sharif te gaan. Het ritje duurt maar 2 uur en wij kopen een normaal kaartje, zonder airco. De trein zit redelijk vol en wij hebben een plekje bij het raam. Helaas heb je hier niet veel aan want het is zo stoffig dat al het zand binnenkomt en je van ellende de ramen dicht moet doen. En dat met die hitte zorgt ervoor dat je in een broeikas zit. Na een half uur worden wij door de conducteur aangesproken en moeten wij met hem mee naar de airco. Wij vertellen hem dat wij daar niet voor hebben betaald en hij nodigt ons uit om gratis daar plaats te nemen. Ik moet zeggen dat het een hele verademing was en wij hem erg dankbaar waren voor het aanbod. Hij wilde ons zelfs een gratis ritje naar Karachi aanbieden maar daar zijn wij niet op ingegaan. Zoals ik het kan lezen, is er nog zuidelijker niet meer veel te doen en is Karachi niet echt een uitnodigende stad.

DERA NAWAB SAHIB            25-09-2008

Dera Nawab Sahib is de uitvalbasis om naar Uch Sharif te gaan en het dorp heeft één hotel waar wij kunnen overnachten. Het is een klein dorp met o.a. een paleis en moskee. De mensen zijn weer vereerd om ons te zien en wij krijgen van alles aangeboden. Wij hebben een kleine tuin die geen verkoeling kan brengen maar wij genieten wel van de bloemen. In de avond gaan wij eten en ontstaat er een gevecht bij de ingang van het restaurant. Even later arriveert de politie en moeten beide partijen buiten bij het restaurant plaatsnemen en wordt het voorval aan de politie-agent uitgelegd en besproken. Het is een erg ouderwets systeem maar het werkt nog optimaal in dit gebied.

Wij pakken een direct busje naar Uch Sharif en binnen een half uur zijn wij bij de bazaar. Uch Sharif betekent hoge heilige plaats en er staan talloze shrines, mausoleums en moskees en de oudste Islamitische tombe van het subcontinent. De mooiste en grootste van deze shrines zijn door een vloedgolf uit 1817 flink beschadigd. Echter als je ze van een bepaalde zijde fotografeert, lijken ze nog geheel intact. Wij hebben nog wat tijd over en gaan naar Panjnad Head. Dit is 12km van Uch Sharif en hier komen de 5 rivieren van Punjab samen. Het is niet echt de moeite om er naar toe te reizen, alleen voor het feit dat je kunt zeggen dat je het gezien hebt.

Wij gaan terug naar Dera Nawab Sahib en willen het paleis bezoeken maar komen er niet in. Wij moeten een speciale vergunning hebben van de prins. Onze chauffeur brengt ons naar een kantoor en wij moeten even wachten. Na 10 minuten komt er een auto aan en moeten wij achter de auto aanhollen. Er stapt een jonge gast uit en hij geeft ons een hand en vraagt wat hij voor ons kan betekenen. Wij leggen hem uit dat wij graag het paleis willen bezoeken en een vergunning moeten hebben. Oké, hierbij geef ik jullie toestemming en mijn bodyguard zal met jullie meegaan en de wegwijzen. Oh, wij hebben zojuist een hand geschut met een echte officiële prins! Het paleis is niet meer in gebruik en in staat van verval maar wel goed te bezoeken. Het paleis zelf is gesloten en alleen van de buitenkant te bewonderen maar de omliggende gebouwen kunnen wij wel in en er liggen nog voldoende voorwerpen zoals ammunitie en kleding waar iedereen zo bij kan. Het was een erg interessante privé toer en wij waren blij de prins te hebben ontmoet.

LAHORE            27-09-2008

Wij denken de belangrijkste sites wel gezien te hebben en pakken de directe bus met airco naar Lahore. Wij checken ons weer in bij de Regal Internet Inn en spenderen de aankomende 2,5 dagen met het updaten van onze website. Wij kunnen het zelfs opbrengen om de hitteen vochtigheid in te gaan om een bezoek te brengen aan de kapper. Op onze weg zien wij dat er een grote boom is omgevallen en die heefteen auto verpletterd. Werkers waren bezig om de boom om te zagen en alles op te ruimen en plotseling breekt er een flinke tak af en die valt recht op een motor met 3 mensen erop. Wij zien het allemaal gebeuren en willen het eindresultaat niet afwachten en verlaten snel deze plek. Vandaag is een hectische dag; mensen zijn flink in de weer met boodschappen doen en het is druk. Het schijnt dat vanavond de aankondiging komt of dat de ramadan voorbij is en dan zijn de mensen 3 dagen vrij. In de avond staat ons een andere verassing te wachten want wij krijgen namelijk een optreden bij ons hostel van de beste Sufi band van Pakistan. De sfeer is een heel stuk relaxter dan in de moskee en wij mogen zelfs mee klappen en dansen. De moskee schalt en even later krijgen wij te horen dat de ramadan voorbij is. Dat zullen wij de volgende dag weten want als je denkt dat je nu kunt eten dan heb je het weer mis. Je moet de dag erna zien als 1ste Kerstdag voor ons; dus iedereen zit binnen bij het eigen gezin te eten en er is niets open. Gelukkig hebben wij nog wat cornflakes en melkpoeder in de tas zitten. In de avond is het weer een gekkenhuis en dan zijn de eettentjes wel open en gaan alle vrouwen in hun mooiste kleren de straat op.

Voor ons geldt het einde van de ramadan is ook het einde van onze reis in Pakistan. Wij hebben met volle teugen van dit schitterende en zeergastvrije land genoten. Wij snappen dan ook helemaal niet waarom de media zo slecht over Pakistan praat. Als er een incident is, schrijven ze dat alle Pakistanen slecht zijn maar geloof ons wij hebben de nodige landen al bezocht en nergens zijn wij zo vriendelijk behandeld als hier. Het enige wat wij kunnen zeggen is: Kom naar Pakistan, je zult er absoluut geen spijt van hebben!