COLOMBO            08-12-2008

Om 4am liep de wekker af en pakten wij een tuk-tuk naar de airport. Het is een internationale vlucht dus wij moeten 3 uur van te voren aanwezig zijn. Vanwege het voorval in Mumbai zijn de veiligheidsmaatregelen aangescherpt en moeten wij even wachten voordat wij ons kunnen inchecken. Wij hebben een goedkoop ticket kunnen bemachtigen en gedurende de 1,5 uur durende trip krijgen wij zelfs een ontbijt en drinken aangeboden. Wij komen aan in Colombo en gaan richting de customs waar wij voor 1 maand een gratis visum krijgen.

Wij komen buiten en willen terug, nee niet naar India maar naar de airco, wat een hitte (luchtvochtigheid) hangt er in de lucht. Wij nemen de gratis pendelbus naar het busstation en wisselen van bus om de laatste kilometers naar Colombo af te leggen. Onderweg vallen al een aantal dingen op; de Srilankanen zien er anders uit, de vrouwen hebben hoofdzakelijk rokken met een T-shirt aan alhoewel er ook vrouwen zijn die een sari dragen maar deze is anders geknoopt dan de Indiërs doen en het aller fijnste van alles is dat het er een stuk rustiger aan toe gaat. Wij gaan naar Fort, YMCA maar het bevalt ons niet. Gelukkig hebben ze een heel goed en goedkoop restaurant en kunnen wij in ieder geval onze honger stillen alvorens wij weer op zoek gaan. Het is altijd even wennen om in een nieuw land aan te komen want wat zijn de prijzen voor iets en wat krijg je er voor terug. Na het checken van de nodige hotels besluiten wij om naar de 2de terug te gaan. Wij nemen de trein en net wanneer wij uitstappen, barst het los. Hier zaten wij de hele dag op te wachten, regen, heerlijk. Het is al weer laat en na het eten duiken wij vroeg in ons bed. Wij moeten nog voor Mathieu shoppen en wij gaan op zoek naar wat winkels. Wij beginnen bij de bazaar maar het is vandaag een moslim feestdag en veel winkels zijn gesloten. Wij komen langs het Dutch museum en ook dit is gesloten. Wij besluiten naar een shopping mall te gaan en kunnen een klein beetje slagen. Net voordat wij naar Sri Lanka vertrokken, kregen wij te horen dat er oorlog gaande is in het land en willen dit bij de ambassade navragen. Met goede moed beginnen wij vandaag aan een nieuwe dag maar al snel werkt alles tegen ons. Wij willen ontbijten op het strand maar het restaurant is pas om 11am open. Wij lopen richting ambassade en moeten op een weg halt houden. Militairen hebben de weg gebarricadeerd en wij mogen er niet door. Na wat gepraat, kregen wij een gratis lift aangeboden. Echter bij de ambassade aangekomen, blijkt dat ze tijdelijk zijn verhuisd vanwege uitbreiding van de veiligheidsmaatregelen en moeten wij op zoek naar het nieuwe adres. Eenmaal daar aangekomen, worden wij binnen een paar seconden weer naar buiten geloodst met geen antwoorden op onze vragen. Dan besluiten wij nog nog voor Mathieu te gaan winkelen en zijn op zoek naar een bepaalde winkel en worden van hot naar haar gestuurd. Eindelijk hebben wij het gevonden en kunnen zelfs slagen zodat Mathieu er ook weer perfect bij loopt. Wij brengen een bezoek aan een oude Hollandse kerk en de mensen zijn blij dat ze Nederlanders ontvangen en wij krijgen een mooie rondleiding. De grafstenen zijn in oud Hollands geschreven en dat is erg grappig om te zien. Hierna willen wij van wat gebouwen een foto nemen maar er is wat gaande want er zijn zoveel politie/militairen op straat en wij mogen geen foto's nemen. Zucht. Dan maar terug naar het strand om te eten en wij pakken de trein. En net wanneer wij denken dat het niet slechter kan......Jawel wij hebben een verkeerd kaartje gekregen en zitten in de sneltrein naar Galle, dat is 100km verder! Gelukkig stopt de trein nog een keer eerder en kunnen wij snel genoeg weer terug. Eenmaal bij het strand aangekomen, kunnen wij niet eten want alles is gereserveerd. Het is 6:30pm en er zit geen mens in het restaurant maar eten kunnen wij niet. In NL zouden ze failliet gaan met deze instelling. Maar goed wij lopen door de regen naar het volgende restaurant waar wij veel te veel moeten betalen en het eten niets bijzonders is. Na deze rampzalige dag zijn wij gek genoeg niet boos op de Srilankanen. Het gaat er hier zo rustig en netjes aan toe dat je gewoon niet boos op de mensen kunt worden. Onze eerste indruk van Sri Lanka is geweldig en vooral rustgevend na het hectische India.

ANURADHAPURA            11-12-2008

Ook vandaag loopt de wekker om 4am af. Wij moeten nog een treinkaartje kopen en de trein vertrekt om 5:45am. Er zijn alleen nog tweede klas kaartjes beschikbaar en dat betekent vechten voor je plaats. Gelukkig duwen ze ons niet zomaar omver met die rugzakken en kunnen wij 2 zitplaatsen bemachtigen. Rond 12pm zijn wij in het Grand Tourist Holiday Resort en het enige wat wij doen is een beetje rondlopen in het dorp en genieten van de rust. Anuradhapura is een oude koningsstad, nu een ruïnestad, maar eens het politieke en culturele middelpunt van het eiland.

Vanuit deze stad regeerden zowel Singalese koningen als Tamil koningen. Hun geschiedenis weerspiegelt zich in tempels, paleizen en dagoba's. Het heiligste der heiligen is de Sri Maha Bodhi, de heilige boom van meer dan 2200 jaar oud. Na een goede nachtrust besluiten wij het vandaag wat luxer te doen. Wij huren een tuk tuk voor 4 uur en laten ons naar de bezienswaardigheden rijden. Het is vandaag poya day (volle maan dag) en iedereen is in het wit gekleed en voor de pilgrims begint vandaag het seizoen. Wij beginnen bij de Isurumuniya Vihara, een rots tempel uit 247-207 BC dan hebben ze sinds 2 jaar een grote nieuwe Buddha (Sarahnanda) neergezet en omdat hij zo groot is, kunnen wij er een mooie foto van maken. Hierna vervolgen wij onze weg naar de Ruvanvelisaya Dagoba en op hetzelfde complex staat de Sri Maha Bodhi, dit is de oudste boom van de wereld en Brazen Palace en dit gebouw is omgeven door 1600 pilaren. Van de oudste dagoba van Sri Lanka, Thuparama Dagoba, konden wij helaas geen foto maken maar daarnaast ligt de Lankarama Stupa en die lijkt in ieder geval veel op de Thuparama. Wij gaan het bos in waar veel ruïnes liggen maar van het meeste kunnen wij geen mooie foto's maken. Wij gaan voor het zwembad Kuttam Pokuna (Twin Ponds) maar het water is ons te groen om er een duik in te nemen anders zou het een mooie afwisseling geweest zijn. Als laatste bezoeken wij de Jetavanarama Dagoba die zoveel stenen bevat dat je er een 3m hoge muur van kunt bouwen van London tot aan Edinburgh.

POLONNARUWA            13-12-2008

Al reizend over het eiland is het moeilijk voor te stellen dat Sri Lanka verscheurd is door etnische conflicten. De strijd speelt zich grotendeels af in het noorden en noordoosten van het eiland en als toerist merk je er weinig van. Je ziet veel militairen op straat en af en toe moet je door een checkpoint maar verder is het geheel veilig. Tijdens de busrit passeren wij uitgestrekte kokospalmplantages. De kokospalm is de belangrijkste boom van Sri Lanka. Men gebruikt de stam als timmerhout, het blad voor dakbedekking, de kokosvezels voor touwen en netten en het vruchtvlees voor curry.

De buschauffeur zet ons op een geschikte plek af en na wat rondvragen, rijdt een tuk tuk ons naar een zalig adres. Net buiten het centrum en midden tussen de rijstvelden ligt het Palm Garden Guest House. Wij nemen de kamer met heetwater want hoe heet het buiten ook mag zijn, douchen met warm water vinden wij heerlijk. Wij nemen de fietsen, verkennen het dorp en stillen onze honger. Na een goed Srilankaans ontbijt, bestaande uit noodles, hoppers, dhaal, curry en als toetje een schijf verse ananas en een banaan, pakken wij de fietsen en gaan wij naar het archeologische museum. Hier krijgen wij een goede indruk hoe de gebouwen die wij hierna gaan bekijken er ooit eens uit hebben moeten zien. Het te verkennen gebied is erg makkelijk per fiets te doen en wij staan versteld van de oude gebouwen die o.a. bestaan uit: Royal Palace Group, Quadrangle Shiva Devale, Northern and Southern Group of ruïnes en als toetje de Gal Vihara met een staande en liggende Buddha. Het was een lange dag en vermoeid gaan wij na het eten slapen.

DAMBULLA & SIGIRIYA            15-12-2008

De rit naar Dumbulla duurt 1,5 uur en onderweg moeten wij even 2 minuten stoppen. Wij kijken naar rechts en zien 4 grote varanen vechten om een stuk vogel en het was een geweldig gezicht. Nadat wij onze backpacks op de hotel kamer hebben gezet gaan wij naar de grotten. Het is wat ingewikkeld want wij zien eerst een kitscherige gouden Buddah en er wordt geen richting voor de grotten aangegeven. Nadat we zelf rond hebben gekeken pakken wij de trappen naar boven. De zon schijnt fel en het is een kleine zware klim naar boven. Eenmaal daar hebben wij een mooi uitzicht op de bovenkant van allerlei bomen. Wij willen de grotten bekijken en krijgen te horen dat wij beneden een ticket hadden moeten kopen en wij komen er met geen mogelijkheid in.

Dat bord hebben wij dus gemist en wij gaan onverrichte zaken weer terug. Wij zien een kaartenverkoper en bekijken de foto's van de grotten en voor ons is het niets bijzonders en wij besluiten de grotten van Dumbulla te laten voor wat het is. Het heeft de hele nacht gegoten en het regent nog steeds. Vol goede moed pakken wij de bus naar Sigiriya maar onderweg krijgen wij nog meer regen. Wij stappen uit en lopen naar de ingang en het begint te stortregenen. Wij vluchten een café in en drinken wat thee. Na 2 uur en de nodige koppen thee zit er nog geen verbetering in het weer en wij pakken de bus terug naar Dambulla. Wij spenderen de rest van de dag in het internet café. Het regent nog steeds maar niet meer zo erg en wij gaan voor de 2de keer naar Sigiriya. Wij stappen uit en het is nog droog maar als wij naar rechts kijken zien wij een zwarte lucht, dat belooft wat. Wij lopen naar de ingang en links zien wij de rots liggen, het enige wat over is gebleven van een uitgestorven vulkaan. Wij betreden het complex en slaan de tuinen en ruïnes van het klooster over en lopen direct naar de rots. Net wanneer wij aan de klim willen beginnen, begint het te regenen. Wij passeren 3 mannen uit Nederland die staan te schuilen maar wij gaan door. Echter moeten wij na een paar treden ook halt houden en schuilen wij onder een boom. Na een minuut wordt het minder en gaan wij snel naar boven. Wij moeten een kleine wenteltrap op en aangezien deze trap aan de buitenkant van de rots staat en je door de treden heen kunt kijken, is dat voor Mathieu even bibberen; hij heeft namelijk afgrondvrees. Hij neemt zijn tijd en laat de reling absoluut niet los en kijkt alleen naar een bepaald punt en redt het om boven te komen. Wij zijn halverwege de rots en hier staan een paar erg mooie muurschilderingen op ons te wachten. In 1967 heeft een vandaal de tekeningen erg toegetakeld maar degene die wij nu nog te zien zijn, zijn in goede conditie. Wij moeten langs een andere wenteltrap naar beneden en komen uit bij de "mirror wall". Op deze 3m hoge muur staan berichten van mensen die 1000 jaar teruggaan. Voor ons zijn het alleen maar krullen en wij kunnen er geen wijs uit en moeten ook heel goed kijken waar de berichten dan wel niet staan. Wij vervolgen onze weg en komen uit bij de "leeuwen poten", de voet van de rots. Ooit moet hier een gigantische leeuw hebben gestaan en het enige wat nog over is, zijn zijn poten. En als Mathieu al bang was op dat wenteltrapje, dan stond hem nog wat te wachten. Wij beklimmen de rots en een gedeelte van de treden lopen aan de buitenkant van de rots en het wiebelt nog wat en daarbij komt de flinke wind die er waait. Maar hij laat zich niet kennen en gaat door. Eenmaal op de top begint het weer te miezeren en de mist bedekt de vallei. Wij kunnen gelukkig nog net even van het geweldige uitzicht genieten alvorens alles in de mist is gehuld. Wij lopen naar beneden en praten even met de Nederlanders. Ze komen uit Amerzoden maar zijn geheel Brabants georiënteerd en het voelt heerlijk om na zo'n lange tijd weer Brabants te horen en te spreken.  Wij gaan terug naar beneden en links van ons ligt een grote rots die op een olifant lijkt. Eenmaal helemaal beneden zien wij een overhangend stuk rots dat lijkt op een cobra en dus "cobra hood cave" genoemd wordt. Wij waren blij dat wij vandaag doorgezet hebben en nu kunnen wij de culturele driehoek achter ons laten en richting de bergen vertrekken.

KANDY            17-12-2008

Wanneer wij terugkomen van Sigiriya gaan wij direct door naar Kandy. Er is geen zitplaats beschikbaar en voor het eerst moeten wij staan. In het boek staat beschreven dat dit ritje 1,5 uur gaat duren dus wij houden ons hart vast. Wij zien weinig van de rit en het enige wat wij kunnen doen, is stevig vasthouden want onze chauffeur rijdt stevig door.Na 1,5 uur zijn wij er nog niet maar veel mensen stappen uit en kunnen wij het laatste half uur gaan zitten. Wat een rit maar ook weer één groot belevenis. Wij gaan direct door naar ons guesthouse McLeod Inn en drinken thee op de veranda en genieten van het mooie uitzicht op het Kandy Lake. Wij ontmoeten Mike en Noah uit Zwitserland met wie wij de komende avonden uit eten gaan.

Na een heerlijk lange nachtrust gaan wij het stadje verkennen. Het eerste wat wij tegenkomen als wij de "berg" afdalen is het Kandy Lake. Het meer is in 1817 gebouwd door de laatste heerser van Kandy. In het midden van het meer ligt een eilandje waar de heerser een bezoek bracht aan zijn harem. Later gebruikten de Britten het eiland als wapen opslag. Wij wandelen langs het meer en zien een omgevallen boom half in het water liggen met vogels, schildpadden en varanen. Het centrum van Kandy is makkelijk begaanbaar en wij vinden snel een bakkerij waar ze verschillende heerlijke gevulde broodjes hebben. Het is al heel lang geleden dat wij in de morgen brood hebben gegeten en wij genieten zichtbaar van ons ontbijt. Na het ontbijt is het tijd voor actie en wij brengen een bezoek aan het archeologisch en nationaal museum, de Vishnu Devale tempel en de Tempel of the Sacred Tooth Relic. De tempel of the Sacred Tooth is in 1998 het doelwit geweest van de Tamils en om dit incident te voorkomen is de veiligheid flink aangescherpt. Van 1687 t/m 1782 heeft men de tempel gebouwd en voorheen was het een onderdeel van het Royal Palace. In de tempel ligt de tand van Buddha die in 543 BC tijdens zijn crematie is onttrokken en naar Sri Lanka is gesmokkeld. Voor de Buddhistische Srilankanen is dit een zeer heilige plaats en moet je minimaal 1x in je leven een pelgrimage hier naartoe gebracht hebben. Wij beginnen samen met Noah aan een Srilankaans ontbijt en gaan dan richting Pinnewala Elephant Orphanage. De bus brengt ons door mooie stukjes natuur en als wij aankomen, worden wij meteen naar de rivier doorgestuurd. Wij komen aan bij de rivier en zien zo'n 60 stuks olifanten van groot naar klein genieten van het water. De kleintjes zijn volop aan het spelen en de volwassenen moeten met de toeristen op de foto. Wij zien een olifant die op een mijn heeft gelopen en nu nog maar drie poten heeft. Na het bad gaan ze terug en is het tijd om wat te eten. Een mannetje met grote slagtanden staat geketend te eten en de vrouwen en kinderen mogen zich vrij bewegen. Het is geweldig om tussen de olifanten te staan. Wij hebben onze blik op een olifant gericht en niet in de gaten dat er een kleine olifant naar Mathieu komt gelopen. Het kleintje is nieuwsgierig en zegt hallo door zijn slurf op Mathieu's schouder te leggen, De moeder houdt het allemaal goed in de gaten en vindt het oké. Mathieu aait de kleine en die aandacht was voldoende. Hierna lopen wij naar een apart gedeelte waar een kleine olifant de fles krijgt. Er staat een kist met 24 flessen van 1L klaar en die heeft het jong snel naar binnengewerkt. Je mag dit absoluut niet vergelijken met wat je in Afrika ziet en het gaat er hier heel commercieel aan toe maar des al niet te min vonden wij het erg leuk om deze grote beesten van dichtbij te kunnen gadeslaan. Als wij terugkomen, heeft Noah een tweetal broeken bij die hij niet meer wil en een ervan past Mathieu perfect. Tevens krijgen wij ieder een reep heerlijke Zwitserse chocolade cadeau. Deze morgen gaan wij naar de Peradeniya Botanic Gardens, de grootste van Sri Lanka. Wij zien o.a. Cannonball trees, Coconut tree met kokosnoten van 10-20kg, baobab tree en een laan met van 2 kanten hoge palmbomen. Wij lopen rond en ontmoeten weer een stel uit Brabant. Het is voor ons erg leuk en na een tijdje moeten wij dan toch weer afscheid van elkaar nemen. Wij lopen nog wat rond en genieten van de schaduw echter heeft het park voor ons niet veel nieuws te bieden aangezien wij vanuit de bus al het nodige van planten en bomen zien.

ADAM'S PEAK            21-12-2008

Wij nemen de trein vanaf Kandy naar Hatton en verheugen ons op het schitterende uitzicht dat wij zullen zien. Wij willen

een kaartje kopen en first class is tot het einde van het jaar niet beschikbaar. Dan maar voor 2nd class en vechten voor

een plaats. Helaas, helaas. Wij hadden beter 3th class kunnen betalen want er is maar één wagon 2nd class en die

was propvol. Ook 3th class was propvol maar dan waren wij in ieder geval minder geld kwijt geweest. Van het uitzicht

hebben wij niet kunnen genieten want wij hebben 3 uur lang moeten staan en tegen het bagagerek aangekeken.

Heel af en toe konden wij zien dat er water naar beneden stroomde en zagen wij aan de stand van de bomen dat wij

aan het klimmen waren maar verder hebben wij niets van het schitterende uitzicht meegekregen.

In Hatton aangekomen moeten wij nog eens 2 uur met de bus en wij zagen de bui al hangen. Gelukkig kunnen wij in een lege bus plaatsnemen

en zijn wij verzekerd van een zitplaats. Het uitzicht is prachtig, links en rechts van ons zijn theeplantages, wij zien kleine watervallen, een groot

meer en in de verte ligt Adam's peak. Wij logeren in de Green House en de eigenaresse bereidt een heerlijke maaltijd voor ons. Het is vandaag

een zware dag want wij zijn al wakker vanaf 6am en vanavond gaan wij de peak beklimmen. Na het avondeten, rond 9pm, gaan wij even liggen

maar slapen komt er niet van want er schalt een mantra door de luidspeakers. Wij hebben gehoord dat de klim 2,5-4 uur in beslag neemt en

aangezien ik astma heb en geen conditie gaan wij voor het zekere en vertrekken wij 2 uur eerder dan de aangegeven tijd. Om 0:15am beginnen

wij aan de klim. Als eerste passeren wij tal van stalletjes waar je nog wat voedsel en drinken kunt kopen. Het pad loopt gestaag omhoog met af

en toe wat treden. Gedurende het hoogseizoen is het pad verlicht en hoef je geen zaklamp mee te nemen. Wij komen langs een Buddha beeld

en lopen onder de toegangsboog door. Het pad wordt steiler en splitst in twee, wat nu? Gelukkig komt er net iemand aan die zegt dat wij het

linkse pad moeten nemen en dat doen wij dan maar. Wij moeten wat traplopen en komen langs een Japanse-Srilankaanse vriendschaps

Dagoba en een huis. Vanaf hier wordt het pad al een heel stuk steiler en dan beginnen onze spieren te merken. Even later splits het pad zich

weer en wij besluiten de trappen die voor ons liggen op te klimmen. In het midden is een vlak stuk waar wij even op adem kunnen komen.

Al puffende, hoor ik een aantal malen achter elkaar iemand/iets diep zuchten. Wat is dat toch? Wij kijken naar rechts en staan oog in oog met

een groot wild varken en hij kijkt ons dreigend aan. Wij hebben geen stok bij ons en blijven staan en houden onze adem in. Het is een spannend

moment wat een eeuwigheid lijkt te duren. Dan komt hij recht op ons af en schiet na 2 meter het hoge gras in. Mijn hart bonkt in mijn keel en wij

gaan snel de trappen op. Eenmaal boven passeren wij een stupa en zien wij de eerste drinkstalletjes waar een aantal mensen zitten. Na het

avontuur van zojuist lassen wij een korte pauze in. Tot hier hebben wij 1 uur gelopen en verliep de klim goed. Voor de Srilankanen is het erg

koud en iedereen is gekleed in een dikke warme jas, handschoenen en een warme muts. Het is ongeveer 16 graden en hier waait het amper

dus voor ons Hollanders de ideale temperatuur en wij moeten echt lachen hoe de Srilankanen erbij lopen. Op hun beurt snappen ze wel dat

het voor ons een gewone temperatuur is en dat wij er redelijk zomers bij lopen. Wij zetten de klim voort en het wordt zwaar. Sommige stukken

zijn nog van vroeger en dat betekent hele hoge treden maar over het grote gedeelte hebben ze een mooie nieuwe betonnen trap neergelegd.

Des al niet te min staan er meer dan 5200 treden op ons te wachten. Na 2 uur begint bij mij de vermoeidheid toe te slaan en de pijn op mijn

borst wordt erger en ik neem een pufje. Gelukkig werkt het medicijn snel en kunnen wij snel weer verder. Wij komen aan bij een heel steil stuk

en gelukkig hebben ze leuningen gemaakt  om je enigszins omhoog te kunnen trekken. Bij een theestal krijgen wij te horen dat het nog maar

10 minuten klimmen is tot aan de top en dat het daar erg koud is. Wij besluiten een kop thee te drinken en een lange rustpauze te nemen.

Wij hebben nu in totaal 3,5 uur geklommen en zelfs ik heb het binnen de gestelde tijd gered. Wij gaan naar boven en schuilen onder de rots.

Hier liggen veel mensen te slapen of te kletsen en ook wij installeren ons in de grot en tellen de laatste 2 uur af. Wij krijgen het koud en doen

onze jassen aan en de mensen beginnen te lachen. Jawel ook wij zijn vatbaar voor het opdrogende zweet en de koude wind. In de grot ruikt

het erg naar Tijger balsem en het neemt mij de adem weg en ik moet weer een pufje nemen. Uiteindelijk is het tijd om de kou te trotseren en

een plekje te zoeken om de ideale foto's van de zonsopgang te kunnen maken. De natuur neemt zijn tijd maar het is het wachten meer dan

waard. Ik loop naar de achterkant om mij daar te installeren. Hier is op een bepaald moment een zwarte driehoek zichtbaar, gericht naar

Mecca en dat is erg indrukwekkend om te zien. Langzaam zien wij het landschap om ons heen meer gestalte en kleur krijgen en de lucht is

adembenemend mooi. De berg wordt Adam's Peak genoemd omdat de legende zegt dat Adam hier zijn eerste voetstap neerzette toen hij

van de hemel werd verstoten. Tevens denken de Buddhisten dat dit de laatste plaats is waar Buddha verbleef alvorens hij naar het paradijs

ging. En sommigen geloven dat de voetafdruk die je kunt bezichtigen van de apostel St. Thomas  is of zelfs die van Lord Shiva. Het maakt

niet uit wat je gelooft deze plaats is al meer dan 1000 jaar een pelgrimage plaats. Het moeilijkste gedeelte gaat nu komen, de afdaling en

dat zullen wij merken. Wij zijn al meer dan 24 uur wakker en hebben gek genoeg nog voldoende energie. Wij komen bij de boog en mijn

knieën zwiepen alle kanten op maar ik moet het kleine stukje volhouden. Vermoeid komen wij aan bij het guesthouse en genieten wij van

een te royaal ontbijt.

Wij wilden eigenlijk de dag blijven en onze benen laten rusten maar omdat er gisteren zoveel muziek door de speakers schalde, kiezen wij

ervoor om te vertrekken. Wij pakken de bus en gaan naar Nuwara Eliya. Gedurende de trip hebben wij een schitterend uitzicht op theeplantages

en watervallen. Wij komen aan in het dorp en kiezen een hotel uit het boek want wij zijn te moe om het een en ander te vergelijken. Wij krijgen te

horen dat wij maar 3 nachten kunnen blijven en op kerstdag moeten vertrekken. Wij frissen ons op en gaan naar het centrum. Nuwera Eliya staat

bekend als het Britain of the Hill Country met huizen gebouwd in de Engelse stijl met rozen in de tuin, een paardenrijbaan en een golfclub. In de

omgeving vind je theeplantages en wordt er allerlei verschillende soorten groenten verbouwd. Wij besluiten na het zien van het dorp om de

volgende dag verder te trekken want wij kunnen met onze spierpijn niet van deze groene omgeving genieten zoals het zou moeten.

GALLE            23-12-2008

Wij startten in de bergen en eindigen na een lange dag aan de zee. In Galle is een festival aan de gang en moeten wij

een stukje omlopen om het fort binnen te komen. Het fort is in 1663 door de Hollanders gebouwd en de muren hebben

de bewoners bescherming gegeven tijdens de Tsunami. Binnenin het fort zie je o.a. kerken, moskeeën, tempels, oude

commerciële- en overheidsgebouwen en ca. 400 huizen. Wij nemen onze intrek bij Mrs Wijenayake's Guesthouse en

krijgen een heerlijk Srilankaans dinner voorgeschoteld.

Wij gaan naar het busstation waar een aantal heerlijke broodjeszaken zitten en na ons ontbijt gaan wij terug naar het Fort op zoek naar de

Dutch Church. Het is bijna Kerstmis en wij willen graag een mis bijwonen. Op de deur staat geschreven dat er op 1ste Kerstdag om 5pm een

Engelse mis is en daar gaan wij voor. Wij verbrengen onze dag in het Fort en er hangt een leuke relaxte sfeer. In de avond gaan wij naar het

festival. Het festival houdt in dat je een kijkje kunt nemen bij de marine, luchtmacht, landmacht en brandweer en rondom staan wat oude auto's

en er is een soort kleine huishoud markt. Wanneer wij teruglopen zien wij dat de bomen met kerstverlichting versierd zijn.

Vandaag is het 1ste Kerstdag en wij merken er weinig van. Het is rond de 30 graden en de winkels zijn open en het is even druk als de dag

ervoor. Net achter het station ligt een mooie kerk die wij elke keer zien en vandaag op het programma staat om te bezichtigen. Hierna gaan

wij op zoek naar een Hollands huis maar krijgen het niet gevonden en slenteren wij door de winkelstraten. Het is tijd om ons op te frissen en

naar de kerk te gaan. Wij komen aan en zien alleen maar Srilankaanse mensen. Bij het betreden van de kerk geeft iedereen elkaar een hand

en wenst elkaar een Gelukkig Kerstfeest. Ook de pastoor doet zijn persoonlijke rondje en verwelkomt ons. Even later begint de dienst en wij

kunnen er niet veel van verstaan want hij wordt in het Singalees gehouden. Waar ging het verkeerd? Het maakt niet uit want dit is ook wel weer

een ervaring en wij luisteren aandachtig. Het valt op dat er veel gezamenlijk wordt gezongen en begeleidt door drums. De pastoor preekt een

stukje en dan wordt er Happy Birthday voor Jezus gezongen. Hierna loopt iedereen naar elkaar toe en feliciteert elkaar weer met een Gelukkig

Kerstfeest. Dan volgt de collecte en nee geen hostie maar koekjes, banaantjes en thee. Dan gaan de mensen naar het altaar en staan daar

gezamenlijk te zingen.  Wij hebben echt genoten van deze mis en van de mensen. Hierna moesten wij snel terug om contact te maken met mijn

familie die ondertussen bij elkaar is gekomen voor het Kerstdiner. Wij hebben ruim een half uur contact met elkaar gehad en konden zo op deze

manier toch bij ze zijn.

2de Kerstdag en 4 jaar geleden dat de Tsunami dit gebied heeft getroffen en wij gaan naar het strand van Unawatuna dat 5km van Galle ligt.

Het water is prachtig blauw en de zee is warm en je kunt er goed zwemmen. Toch houden wij de golven goed in de gaten want je weet maar

nooit. Wij hebben een erg leuke stranddag gehad en bedenken ineens dat wij nog niets mee hebben gekregen van een herdenking. Het blijkt

dat vanuit de regering om 9:30am 2 minuten stilte is ingelast op deze dag. Verder wordt er niets door de regering ondernomen. Wanneer wij

de toegangspoort van het Fort aankomen zien wij een 20-tal mensen in het wit gekleed en met een fakkel in de hand. Dit zijn individuen die een

kleine tocht lopen ter herdenking voor de slachtoffers.

Wij zitten deze morgen aan de site te werken als ik op de gang iemand Engels hoor praten. Ik kijk naar buiten en zie een bekend gezicht.

Snel kleed ik mij aan en loop ze achterna. Het is Gayle en John die wij eerst in Kazachstan hebben ontmoet en daarna nog in Pakistan

en India. Een erg leuk stel die in totaal voor 3 jaar aan het reizen zijn. Wij zijn door onze gastheer uitgenodigd om in de middag bij zijn thee-

plantage te kijken en dat aanbod slaan wij niet af. Wij rijden een half uur het binnenland in en zijn in een compleet andere wereld. Het is weer

heuvelig en erg groen. Bij het huis aangekomen lopen wij de grote tuin door en klimmen een stukje omhoog en worden daar omringd door de

theestruiken. Wij moeten even zoeken en dan zien wij de 5 Tamil vrouwen snel en handig de blaadjes van de struik plukken. Voor zwarte thee

plukken ze stringen van 3 blaadjes en voor de groene thee plukken ze maar een blaadje en dat is het jongste. Dit laatste is veel werk en vandaar

dat groene thee duurder is dan zwarte thee. Een theestruik gaat gemiddeld 20 jaar mee en zodra men de blaadjes van een struik heeft geplukt,

moet je zeker 7 dagen wachten om dezelfde struik weer te kunnen plukken. De geplukte thee wordt verzameld en op het einde van de dag komt

een wagen van de fabriek langs om de balen met theebladeren op te halen. Wij lopen door de tuin en zien nog kaneelstruiken, ananasplanten

bananenbomen en peperstruiken. Wij gaan terug en ontmoeten Gayle en John en gaan daar mee uit eten.

MIRISSA            28-12-2008

Wij willen onze laatste week aan het strand doorbrengen en gaan naar het minder toeristische Mirissa. Van Gayle

en John hebben wij een adres gekregen waar wij regelrecht naar toe gaan. Binnen een uur zijn wij op de plaats van

bestemming en worden wij hartelijk door de eigenaren van Amara Guesthouse ontvangen. In de morgen nuttigen wij

een ontbijt bij de familie en worden verwend met toast, ei, jam en een vol bord met fruit. Dit ontbijt slaan wij niet meer

af en wij geven door elke morgen hier te eten. De golven in Mirissa zijn super voor mensen die van spanning, avontuur

en surfen houden.

Als je van een zwempartijtje houdt dan is het wel even uitkijken want de golven zijn erg sterk en sleuren je zonder slag of stoot een paar meter

mee. Ja, dat is dus iets wat wij aan den lijven hebben ondervonden. Wij werden door een golf meegesleurd en onder water gegooid. Daar

werden wij weer tegen de bodem aangesmeten en maakten wij 2 maal een koprol. Eenmaal boven water slaakte wij een gil van de spanning maar tegelijkertijd beseffen wij dat wij absoluut niets in te brengen hebben tegen deze golven.

Na 2 dagen op het strand doorgebracht te hebben, worden wij onrustig en regelen een paar fietsen bij de eigenaren en gaan een snake farm

bezoeken. De eigenaresse heeft ons een mooie kaart getekend zodat wij zeker niet verkeerd kunnen gaan. Wij buigen van de hoofdweg af

en het is weer meteen wat heuvelig. Deze keer zien wij geen theeplantages maar rijstvelden. Na de nodige kilometers komen wij uit in een

dorp en vragen de weg. Wij zijn te ver en moeten een stukje terug. Eenmaal bij de farm aangekomen, zijn de eigenaren vandaag naar de tempel

en komen voorlopig nog niet terug. Mensen wijzen ons op een tweede farm en wij gaan op zoek. Echter na 3 keer dezelfde weg gehad te

hebben en wat afslagen om weer op dezelfde weg uit te komen, houden wij het voor gezien en gaan via een andere weg terug. Ook al hebben

wij geen slangen gezien toch was het een mooie dag. In totaal hebben wij zo'n 40 kilometer gefietst en ons hoofd verbrand.

Vandaag is het de laatste dag van het jaar en die brengen wij op het strand door. Wij informeren wat er vanavond allemaal te doen is en dat is

niet zo geweldig veel. Rond 8pm lopen wij naar het strand en dineren bij een tentje. De palmbomen zijn versierd met kerstverlichting, er wordt

een klein vreugde vuur aangestoken en bij twee tentjes hoor je muziek uit de boxen komen. De sfeer komt maar niet op gang en na het eten,

zie je de mensen vertrekken. Ook wij houden het tot 11pm vol en willen naar het huis teruggaan als wij langs een hotel komen waar wij al een

paar maal gegeten hebben. Wij worden uitgenodigd om bij een stel Russen, Italianen en een Canadees plaats te nemen en samen kletsen

wij het nieuwe jaar tegemoet. Er gingen zo'n 8 pijlen de lucht in en iedereen wenst elkaar een Gelukkig Nieuwjaar en ging naar bed. Voor ons

bleef er niet veel meer over dan ook te vertrekken en te slapen.

Deze morgen feliciteren wij onze gastvrouw want ze is een jaartje ouder. Buddhisten vieren niet hun verjaardag maar toch wil ze iets voor ons

doen en worden wij uitgenodigd om 's avonds te eten. Het wordt vandaag onze laatste dag aan het strand en wij nemen van een aantal mensen

afscheid. In de avond krijgen samen met de andere gasten, 3 mannen uit Engeland, een heerlijke maaltijd voorgeschoteld en overhandigen wij

een klein cadeautje. Wij hadden nog wat alcohol over van oud & nieuw en die drinken wij samen met de Engelsen op.

GALLE           02-01-2009

Voor ons is het tijd om de fantastisch mensen Abbey en Pushpa te verlaten en wij gaan voor 2 nachten terug naar Galle. De bus brengt ons

in een uur tijd terug in Galle. Onderweg zien wij in de zee 2 soorten vissermannen aan het werk; er is een groepje mannen die in een grote

binnenband zitten en er is een groepje mannen die al staand op een kleine paal proberen te vissen. Wij lopen naar het Guesthouse van

Mrs Wijenayake's en de mensen zijn blij ons terug te zien. Het valt op dat er binnen een week veel toeristen naar Galle zijn gekomen en het

Guesthouse zit aardig vol maar voor ons maken ze plaats. Wij hebben veel te werken en blijven 2 dagen in het huis om de site door te sturen.

Het is zondag en onze laatste dag in Sri Lanka. Wij nemen afscheid van de familie en gaan naar Colombo met de trein. Wij komen aan op het

station van Galle en er is een man die ons de weg wijst naar een leeg treinstel. Het schijnt dat deze wagon aan de trein gekoppeld wordt en nu

hebben wij nog een zitplaats ter beschikking. Wij willen onze rugzakken op het bagagerek leggen en de man schiet te hulp. Wij slaan zijn aanbod

af want wij weten precies hoe wij met die zware rugzakken overweg moeten maar het is te laat. Zijn schouder schiet uit de kom en hij heeft reuze

pijn en probeert zijn best te doen om de schouder terug te duwen. Na 15 minuten wordt de pijn hem te veel en moet hij met zijn vriend vertrekken

om naar het ziekenhuis te gaan. Hij verontschuldigt zich bij ons en gaat er vandoor. Wij voelen ons erg opgelaten maar wij kunnen er toch ook

niets aan doen! Wij komen aan in Colombo en het lijkt wel uitgestorven, alle winkels zijn dicht en er is zware beveiliging op straat. Zou dit zo zijn

omdat er de afgelopen 2 dagen al een bom af is gegaan in dit district? Wij gaan wat eten en nog even snel een nieuwe broek kopen voor Mathieu.

Omdat wij morgenvroeg om 6:30am op het vliegveld moeten zijn, besluiten wij af te reizen naar het dorpje Kuruna. Er is maar één guesthouse en

wij zijn de enige klanten. Wij eten wat in het dorpje en gaan vroeg te bed. De wekker loopt af om 5am en wij hebben beide erg slecht geslapen.

Wij pakken onze spullen en het duurt even voor de eigenaar wakker wordt om de deur voor ons te openen. Wij lopen naar de grote straat en

binnen 10 minuten hebben wij een bus te pakken die ons naar de airport brengt. Wij nemen een karretje en leggen de bagage erop en rijden

naar de eerste checkpoint. Wij leggen de bagage op de band en ik loop door het controlepoortje en Mathieu volgt. Opeens gaat het alarm af

en kijk ik achterom. Mathieu loopt met de kar, geheel van metaal, onder het poortje door en vandaar dat het ding op hol slaat. Hij heeft het echter

niet in de gaten en probeert nogmaals opnieuw om door het poortje te gaan. Gelukkig ziet de douane de grap er wel van in en realiseren ze

zich dat het erg vroeg is. Ook voor Mathieu duurde het even voordat hij door had dat hij het karretje hier achter moest laten en de zaak op stelten

aan het zetten was. Tja, slechte nacht en vroeg op dan krijg je zoiets. Wij pakken onze spullen en dan beseffen wij pas goed wat er aan de hand

is en beginnen alle twee heel hard te lachen.

Onze laatste uren in dit leuke land zijn aangebroken en wij kijken terug op een fantastische tijd. Wij hebben erg genoten en kunnen iedereen,

aanraden om hier op vakantie te gaan.