PAMIR HIGHWAY            12-08-2008

Bij de niemandsland grens wisselen wij van taxi en het blijkt dat de bestuurder en de gids ook geen goede ervaring met hun toeristen hebben gehad en heel blij zijn dat wij instappen. Wij zijn meteen onder de indruk van dit land. De mensen zien er anders uit en het landschap, wat is dat mooi. De bergen zijn enorm en wij rijden er tussen in. Wij komen aan bij de grens van Tajikistan en kunnen redelijk snel door. Philippe wordt tegengehouden en wij nemen afscheid van elkaar. Tot nu toe vielen wij altijd in slaap als wij in een taxi zaten maar vandaag komen wij ogen tekort om dit mooie landschap op ons in te laten werken. Wat opvalt is dat er aan de linkse zijde een hekwerk staat; dit blijkt het werk van de Chinezen te zijn..

De taxi brengt ons direct naar Murgab. Maar voordat wij daar aankomen, wordt het hoognodig tijd om wat te eten . Wij parkeren de auto aan het hoog gelegen Kara Kul meer. Wij lopen rond en zien Philippe in de verte aankomen. Ook hij is toe aan wat eten en samen eten wij onze lunch. Philippe heeft besloten achter ons aan te rijden en te overnachten in Murgab. Tegen de avond komen wij aan en een van de dingen die meteen geregeld moet worden is dat wij ons moeten laten registreren. Er moet een kopie van het paspoort ingeleverd worden maar helaas is er op dit moment geen stroom in het dorp. Wij nemen afscheid van onze taxi en gaan naar het guesthouse. In het guesthouse maken wij kennis met onze medebewoners 2 Noren en een Zwitser. De volgende morgen gaan wij ons registreren en navraag doen om weg te kunnen komen. Helaas is het vervoer al weg en degene die nog een auto heeft, vraagt de belachelijk hoge prijs van USD 450. Transport in Tajikistan is een ramp, er is weinig aanbod en de wegen zijn erg slecht. Aangezien er sommige toeristen zijn die wel de belachelijk hoge prijzen betalen, kunnen wij afdingen wat wij willen maar de chauffeurs trappen er niet in. Wij besluiten de onderhandelingen te laten voor wat het is en proberen het morgenvroeg nogmaals. De volgende dag kunnen wij met zijn 5-en in een minibusje naar Khorog. Wij zullen tot de helft van de rit meerijden en gaan vandaar samen met Philippe naar Bulunkul.

BULUNKUL            15-08-2008

Wij nemen afscheid van de Noren en de Zwitser en installeren ons in de wagen van Philippe. In de auto van Philippe is plaats voor 1 medepassagier maar wij krijgen het voor elkaar om met zijn 3-en redelijk comfortabel voorin te zitten. Vanaf nu is het een kleine 16km naar het dorp. Wij komen aan en worden hartelijk ontvangen door wat bewoners. Het guesthouse zit vol maar wij kunnen bij een ander gezin slapen en eten. Vlak bij het dorp ligt een klein meer en dat moeten wij onderzoeken. Op de weg er naar toe, worden wij lek gestoken door muggen en dat vinden wij raar aangezien wij rond de 3900m zitten, hadden wij deze beestjes niet meer verwacht. Snel lopen wij terug naar het dorp en laten wij de muggen achter ons.

De volgende morgen is het niet zo mooi. In de nacht heeft het gesneeuwd en nu regent het wat. Dit laat ons echter niet tegenhouden en met onze regenjassen aan zetten wij de pas erin. Wij gaan richting het grote meer waar aan de ene kant een warmwater bron is en aan de andere kant stenen met rotstekeningen. Wij lopen door het dorp en gaan richting de weg en worden vergezeld door 2 honden. Of ze gestuurd zijn of het uit zichzelf doen, weten wij nu nog niet maar ze hebben de hele weg goed op ons gepast en wij zijn ze zeer dankbaar. Het meer ligt op een klein uurtje lopen en het is een mooie aanblik. Echter kunnen wij geen pad gevonden krijgen om direct langs het meer te lopen en laten de bezienswaardigheden aan ons voorbijgaan. Het weer is er ook niet naar en wij gaan weer terug naar het dorp. Net voor het dorp laten de honden ons alleen en gaan ze hun eigen weg. Wat een lieverds. Wij zitten goed en wel in het guesthouse en het begint te gieten en het houdt pas tegen de avond op.

De volgende dag brengt Philippe ons naar de hoofdweg en hij wacht net zo lang met wegrijden totdat wij transport hebben. Echter staan wij er al 10 minuten en er is helemaal geen voertuig in het zicht. Philippe besluit ons mee te nemen naar Khorog. Onderweg worden wij staande gehouden door de politie en moeten wij een boete betalen omdat wij met 3-en voorin zitten. Je zou eens moeten weten hoe de lokale bevolking zich in een auto propt. Maar goed wij snappen het wel, wij zijn toeristen en wij hebben geld! Het grappige is dat je na het betalen van de boete gewoon je weg kunt vervolgen, dus met zijn 3-en voorin is geen probleem meer.

Onderweg zien wij het landschap mooier en mooier worden. Eerst hadden wij de grove kanten van de bergen en nu wordt alles groener. In de dorpen waar wij doorkomen staan bomen en er groeien struiken met bloemen en overal zien wij water stromen.

KHOROG            17-08-2008

Wij komen aan bij Pamir Lodge die wordt gerund door een Ismali Prayer. Achter in zijn tuin heeft hij 5 kamers met aan de voorkant een veranda. Wat een ligging, dit hebben wij weer goed voor elkaar. Wij gaan naar het centrum en vinden een internet café om de mails te checken. Updaten van de site gaat helaas niet want daar is de verbinding veel te traag voor. Bij terugkomst blijkt dat Philippe zijn kamer moet delen met anderen. Hij is daar niet voor en besluit buiten op de veranda te slapen. Wij bieden hem aan om bij ons te slapen maar dat vindt hij teveel.

In de nacht blijken er nog meer reizigers aangekomen te zijn en deze ideale plek is veranderd in een hel. Dit zijn toch echt teveel mensen voor deze mooie plek. Wij snappen niet waarom ze deze mensen blijven ontvangen maar het zal wel met de inkomsten te maken hebben.

Wij gaan naar de bazaar om navraag te doen of wij een chauffeur kunnen regelen die ons de Wakhan Valley wil laten zien. Het is vandaag zondag en de mensen zijn absoluut niet bereid om te werken. De prijzen die ze vragen zijn net zo erg als die in Murgab en wij houden het snel voor gezien. Wij pakken onze zwemspullen en gaan naar de hot springs van Garam Chashma. Wij lopen met zijn allen naar de ingang maar de mannen worden teruggeroepen want dat gedeelte is alleen voor vrouwen. Ik vervolg mijn weg en kom aan bij de hot spring. Het is heerlijk heet water maar in je eentje is er niet veel aan. Ik wil het opgeven en ineens staat Heidia voor mijn neus. Wij kletsen een uur lang en houden het beide voor gezien. De mannen staan buiten te wachten en het blijkt dat ze niet gezwommen hebben. De hot spring is tot 17:00 uur voor de vrouwen beschikbaar en daarna voor de mannen. Dat duurt nog 1 uur en het ziet ernaar uit dat het gaat regenen dus wij besluiten terug te gaan naar Khorog. Jammer dat de mannen dit niet mee hebben kunnen maken maar voor mij was het een leuke trip.

Wij hebben er goed over nagedacht en wij hebben besloten het te doen. De volgende morgen gaan wij naar de Afgaanse ambassade maar deze blijkt een extra vrije dag te hebben. Wij gaan richting bazaar en kopen onze lunch en eten dit bij de lodge op. Gelukkig zijn er vandaag de nodige mensen vertrokken en kunnen wij weer genieten van deze fantastische plek.

De volgende morgen gaan wij weer naar de Afgaanse ambassade en binnen 2 uur staan wij buiten met ons visum. Waar zijn wij mee bezig, zijn wij helemaal gek geworden. Het is een raar gevoel maar wij hebben al zoveel positieve verhalen gehoord dat wij onze kans naar dit land wagen.

Wij komen terug bij de lodge en besluiten meteen te vertrekken naar Ishkashim. Philippe gaat richting Dushanbe en wij nemen afscheid van elkaar. Rond 16:00 uur zijn wij in Ishkashim. Wij zien niets van deze stad want wij zijn zo moe dat wij meteen te bed gaan.

De volgende dag staan wij om 09:00uur met spanning te wachten bij de grens.