BANGKOK            25-01-2009

Het vliegtuig brengt ons binnen 2 uur en 25 minuten naar het grote vliegveld van Bangkok. Wat meteen opvalt is dat alles netjes afgewerkt, het is druk maar stil en de temperatuur is weer goed. Wij pakken de backpacks van de band en lopen naar de uitgang waar onze chauffeur ons al toewuift. Ja, wij hebben het echt luxe want onze chauffeur Henny is familie van Mathieu en wij mogen een aantal dagen blijven in het appartement. Wij zitten in de met airco gekoelde pick-up en zien het verkeer rustig voorbij razen. Wij stappen uit bij het appartementencomplex en het valt weer op dat alles netjes afgewerkt is en alle luxe van het Westen is aanwezig. Jippie, wij zijn weer in de beschaafde wereld!

Thailand is het meest welvarende land van dit gedeelte van Azië en de levensstandaard is vergelijkbaar met hetgeen wij in NL gewend zijn. Wat je dan zeker zou verwachten is dat de mensen Engels spreken maar dat is buiten de toeristische gebieden om dus niet zo. Onze eerste dag zit er al snel op want door het tijdverschil is het snel avond en tijd om naar bed te gaan. Maar voordat het zover is, krijgen wij een pakket overhandigd. Het is een mooie tekening van ons petekind, twee eigen gemaakte armbandjes zodat mijn nichtje weet wie wij zijn als wij nog eens ooit terugkomen (wat een schat hè), een mooie brief van mijn andere nicht en een hele grote kaart met lieve woorden van mijn moeder, tantes, ooms en neven en nichten. Het doet erg goed om dit te lezen en ook al zitten wij een aantal uren vliegen van elkaar vandaan, zo voelt het toch dichtbij. Thanks guys! Wij spenderen de nodige dagen met luieren. Na India hebben wij onze rust echt nodig en het voelt heerlijk om uit te slapen en na 7 maanden wat huishoudelijke taken te doen, de was weer eens in de wasmachine te gooien, een paar uur te babysitten op Justin of om zomaar op de bank te zitten en een filmpje te kijken. Het is Chinees Nieuwjaar en in Bangkok woont een grote gemeenschap Chinezen die dit feest niet zomaar aan zich voorbij laten gaan. Wij nemen de taxi en gaan richting Chinatown. Wij worden afgezet bij Wat Trimit maar alvorens wij deze bezoeken, gaan wij eerst een restaurantje binnen waar ze Peking Eend serveren. Wat Trimit is een nieuw gebouw en nog niet geheel afgewerkt maar daar geven de mensen niets om. Tjonge wat is het druk met Thaise en Westerse toeristen. Tja, daar zullen wij wel aan moeten wennen dat wij nu niet meer een uitzondering zijn maar één van de velen. Als je in Bangkok rondloopt hoef je maar links of rechts te kijken en je ziet al weer een nieuwe tempel opdoemen. Het is nog vroeg en wij brengen een bezoek aan Wat Saket = Golden Mount. Hierna gaan wij terug naar Chinatown waar iedereen zijn kraampje op straat heeft uitgestald en het aanbod van eten en drinken niet meer te overzien is. Het is 6:30pm en erg druk bij een podium wat wij passeren. Wij blijven staan en wachten het af wat er komen gaat. Om 7pm komt een gigantische Chinese Draak de avond openen. Er volgen een aantal acrobaten, drummers, speaches en een andere grote draak. Het was indrukwekkend om dit te zien en hierna lopen wij nog een keer door de overvolle straat. Deze keer pakken wij de Skytrain die ons in een mum van tijd naar het einde van de lijn brengt. Hier stappen wij over op de ferry en varen wij naar het paleis. Buiten staan "mannetjes" die je aanspreken en zeggen dat het paleis gesloten is en dat je beter een aantal andere dingen kunt bezoeken. Geloof hen niet, wij kennen dit soort praktijken al uit India dus zijn niet echt onder de indruk maar wij zien genoeg goedgelovigen weglopen. Het enige waar je rekening mee kunt houden is dat wanneer je het paleis betreedt je schouders en enkels bedekt moeten zijn. Maar daar hebben ze een oplossing voor want je kunt gratis bedekkende kleding krijgen dus daar hoef je je niet druk om te maken. Wat wel opvalt is dat toeristen zich strikt aan de regels moeten houden en voor de Thaise jongens die korte broeken dragen en Thaise meiden met rokken tot boven de knie, geldt dat ze zich niet hoeven te bedekken! Tja het is allemaal of niet dus Mathieu doet zijn leenbroek uit en loopt in 3-kwart broek over het terrein. Op hetzelfde terrein bevindt zich ook Wat Phra Kaew, die helaas op het moment dat wij er waren gesloten was. Achter het paleis ligt de mooie Wat Pho, de oudste (16de eeuw) en grootste tempel van Bangkok. Hier ligt de met goud bedekte 46m lange en 15m hoge Buddha. Hierna pakken wij het pondje naar de overkant naar de 82m Khmer-stijl Wat Arun. De wat is gemaakt van tegeltjes die de Chinezen achter hebben gelaten toen ze deze niet meer nodig hadden voor ballast van hun vrachtschepen. Deze avond gaan wij met onze gastheer naar een locaal tentje wat eten. In deze tent is het hoofdkwartier gevestigd van de Thaise Harley Club. Echte ruige mannen zien wij niet maar de sfeer zit er goed in. Na het eten speelt een bandje live music en komen wij in de stemming voor de volgende band. Die is echt reuze goed en de locals gaan helemaal los. Ze beginnen zelfs op het podium te klimmen en zingen 2 liedjes voor ons. De zangeres probeert hen netjes weg te werken maar dat wil niet geheel lukken dus ze vestigt de aandacht op ons en nodigt Henny uit om een liedje te zingen. Nou, die kan er ook wat van hoor. Iedereen zegt tegen ons: Hij is echt goed hoor. Na een liedje houdt hij het voor gezien en kan de band weer verder. Net als wij willen vertrekken, moeten wij toch even met sommigen op de foto en een dansje doen. Gelukkig komt de taxichauffeur ons halen en moeten wij helaas afscheid van iedereen nemen. Wij zijn drukdoende veel dingen te regelen en een daarvan is het herstellen van de fotocamera. Wij hebben een bepaalde kleurinstelling op de camera die niet goed is. Wij hebben al het e.e.a. geprobeerd maar moesten het zolang op de computer bijwerken, wat veel tijd in beslag nam. Vandaag is het tijd om dit bij Canon na te laten kijken en wij gaan naar het grote MBK centrum. Wij hadden al wat grote winkelcentra gezien hier in Bangkok maar dit centrum slaat alles, tjonge wat een gigantisch ding. Al die mensen die van links naar rechts lopen, roltrappen aan verschillende kanten en de verdieping die wij moeten hebben, staat niet eens aangegeven. Ik begin te flippen, dit is te druk en te groot en daar word ik panisch van. Even tot 10 geteld, of beter gezegd Mathieu heeft voor mij tot 10 geteld en toen ging het wel weer. En eerlijk gezegd was het zo slecht nog niet want snel genoeg waren wij bij de Canon shop. Echter verlies ik daar opnieuw mijn geduld als dat knechtje wat foto's neemt met onze camera en zegt dat alles oké is en niet luistert naar wat ik zeg wat het probleem is. Hij ziet dit en verwijst ons vriendelijk naar het volgende kantoor waar een reparatieservice zit. Wij krijgen wat uitleg en denken het te snappen. Gelukkig zit er een man binnen die goed Engels spreekt en ons haarfijn alles uitlegt. Wij zijn weer blij en gaan met volle moed naar buiten om wat foto's te nemen. In het begin werkt het niet en wij gaan er even voor zitten en dan zit er redelijk verbetering in de foto's. De kwaliteit is nog niet optimaal maar al stukken beter. Wij nemen de boot en gaan naar Khao San Road, de backpacker straat van Bangkok. Wij wilden toch wel even zien waar wij anders terecht zouden zijn gekomen en misschien voor in de toekomst. Wat een feeststraat is het, veel toeristen, allerlei kraampjes en terrasjes. Het ziet er erg gezellig uit en ze hebben zelfs een Ierse Pub waar Mathieu meteen een Guiness bestelt. Tja, na 7 maanden in moslim landen te hebben gereisd en drank dus uit den bozen was en zelfs in India was het over het grote gedeelte moeilijk te verkrijgen, is dit waar paradijs en hebben wij het nodige alcoholpercentage al naar binnen geloodst. Op de weg terug komen wij langs een grote Chinese boog (Giant Swing) en Wat Suthat. Wij lopen om het gebouw en aan de overkant van de straat zie ik 2 mensen die mijn aandacht hebben. Het is een vrouw met een klein meisje en ze zien er als zwervers uit. Dit is iets wat ik hier in Thailand nog niet gezien heb en ik verbaas mij hier echt over en sta ze in de gaten te houden. Plotseling zegt Mathieu dat het een film is en dat die twee dus de hoofdrolspelers zijn. Zie je wel, dat dit niet kon in Thailand. Blijkt echter dat wij recht voor de camera staan en de mensen niet kunnen filmen zolang wij er staan. Zeg dit dan! Heb ik toch allemaal niet in de gaten. Maar dit is typisch Thais gedrag want het zou je gevoelens kunnen krenken en dat willen ze niet dus wachten ze maar geduldig af. Snel en schuldig vervolgen wij onze weg en wij krijgen nog een vriendelijke lach i.p.v. een boos gezicht. Het begint stil aan donker te worden en wij zijn terug op de ferry en het is een mooi gezicht dat alle gebouwen en boten verlicht zijn. De laatste drie avonden staan in het teken van uitgaan. De eerste avond gaan wij familie van Jany bezoeken. Het is maar 15 minuten rijden en wij worden mee genomen naar een erg leuk restaurant waar je met een bootje naar je zitplaats wordt gebracht. Onder het genot van een leuke sfeer en erg goed eten ging de avond te snel voorbij. Ze hebben ons netjes bij het appartement afgezet en wij zijn uitgenodigd om nog eens terug te komen en dat zullen wij zeker doen! De avond erop gingen wij met Henny naar Rider, het Harley restaurant. Ook hier zat de sfeer er goed in en om 3am werd het toch echt tijd om naar bed te gaan. Onze laatste avond zijn wij met Erik (de zoon van Henny) en Cook naar Pat Pong gegaan. Dit is een uitgaansstraat met marktkraampjes en gogo bars. Dit is wel een wat duurder uitgaansgedeelte maar de toeristen zijn er niet minder om. Voordat wij naar huis gaan, gaan wij nog even een echte club in. Tjonge, wat een sjiek de friemel en voor de Tjiesto fans is dit een waar walhalla, hij heeft hier zelfs opgetreden!

KHORAT            08-02-2009

Na twee volle weken in Bangkok te hebben gezeten, wordt het tijd om iets van Thailand te zien. Aangezien wij nog maar 2 weken te spenderen hebben en je in dit tijdsbestek niet alles van Thailand kunt zien, slaan wij een paar must see dingen over. Dit is niet zo erg want in oktober/november zijn wij weer terug in Thailand. Wij nemen afscheid van Henny en gaan naar het busstation. Hier worden wij geholpen door een vriendelijke man met make-up op. Ja, je kijkt je ogen uit over de combinaties hier: mannen die er als een man uitzien (zijn er maar weinig), mannen met een vrouwen kapsel, mannen die gekleed zijn als vrouw en mannen die operaties ondergaan om als vrouw door het leven te gaan.

Iedereen vindt het normaal maar wij blijven ons verbazen. Hij/Zij wijst ons naar de bus en wij nemen plaats in de luxe comfortabele brede stoelen, voldoende beenruimte, airco en inclusief een glaasje drinken. Het valt op dat elke keer als wij een plaatsje binnen komen, wij verwelkomd worden met een brug over de weg met een geweldig grote afbeelding van de koning en koningin. Het koningshuis staat hoog aangeschreven en je mag niets verkeerd zeggen over de koning want dan riskeer je een flinke boete of zelfs celstraf. Wij komen aan op het station maar niemand spreekt Engels om ons op weg te helpen. Wij slaan een straat in en lopen een heel stuk maar zover weg kon ons hotel toch niet weg zijn en lopen maar weer terug en zien dan ineens ons hotel liggen. Wij merken dat wij na 2 weken rust goed verwend zijn want wij moeten even wennen aan het systeem en de prijzen van het vervoer, eten en hotel. Wij pakken de bus naar Prasat Hin Phimai, een dorpje wat ten tijde van de Khmer tijd een belangrijk handelscentrum was voor iedereen die richting Angkor Wat, Cambodja ging. In het dorp vind je een openlucht museum met ruïnes uit de 11de eeuw waar je een Phimai tempel en andere Khmer monumenten kunt bekijken. Alvorens wij teruggaan, kopen wij een halve kip en genieten in de schaduw van het geroosterde vlees.

PHITSANULOK            10-02-2009

Binnen 6 uur brengt de bus ons richting het noorden van Thailand. Onderweg zien wij géén bijzonder landschap of kleine dorpjes en wij krijgen de indruk dat iedere stad/dorp er hetzelfde uitziet. Na de douche gaan wij naar het water waar je de terrasjes en de avondmarkt vindt. Wij lopen wat rond en horen af en toe wat geknal en letten er niet op. Even later komen wij uit bij een zijstraat waar men Chinees Nieuwjaar aan het vieren is. Er loopt een draak rond, er zijn acrobaten, er wordt vuurwerk afgestoken, voor de kleine kinderen wordt een girl/boy verkiezing gehouden en er zijn stalletjes met heerlijk Chinees eten.

Vanuit Phitsanulok nemen wij de bus naar Sukhothai Historical Park. Sukhothai was de originele hoofdstad van het eerste Thaise koninkrijk en er zijn nog 21 monumenten binnen de oude stadsmuur te bezichtingen en 70 stuks om het complex. Aangezien de gebouwen ver uit elkaar liggen, huren wij een fiets om ze allemaal te kunnen bezichtigen. Het middenpunt is waar je de best bewaarde monumenten kunt bezichtingen en buiten de muur variëren de monumenten erg van gesteldheid maar zeker ook de moeite waard. Wij maken onze dag goed vol en moeten snel de fietsen in leveren om met de laatste bus terug te kunnen. Wanneer wij op het busstation van Phitsanulok aankomen, zien wij tot onze verbazing alle Thai stilstaan en luisteren naar de luidspeaker waar het volkslied uit schalt. Nadat het afgelopen is, vervolgt iedereen weer zijn weg. Wat een nationalisme! In de avond eten wij op een markje en zien de "rijke" toeristen in een versierde en verlichte fiets voorbijkomen. Het is grappig om te zien want ze laten zich fietsen door een local en zelf hangen ze lui in het bakje en nemen ze volop foto's met hun kleine fototoestel en kijken rond of dat ze de enige toeristen zijn die dit zien.

CHIANG MAI            12-02-2009

Na een lange zit, stappen wij uit in Chiang Mai en ik voel al meteen dat het niet goed zit met mijn stem vanwege de te koude airco. Wij gaan naar het centrum en checken in bij een hotel waar ze nog maar één kamer met een kapotte airco hebben. Wij laten de airco een uur draaien en informeren de eigenaar dat wanneer het niet koeler wordt wij een andere kamer gaan zoeken. Na het eten komen wij terug en het is nog even warm op de kamer dus pakken wij onze spullen. Het is al laat en donker en dat werkt meestal niet in je voordeel maar wij hebben geluk en vinden snel een beter, schoner en goedkoper hotel.

De volgende morgen ben ik ziek. Mijn keel doet pijn en het enige wat ik wil, is slapen. Voor Mathieu is dit niet leuk maar hij vermaakt zich prima met de computer. In de avond merk ik dat het slapen goed heeft gedaan en mijn stem, tja dat zal nog wel een week duren voordat die hersteld is. Vandaag doen wij het nog even rustig aan en verkennen wij het stadje en lezen wij over de dingen die wij kunnen ondernemen. Chiang Mai is heel toeristisch en alle dingen die je kunt doen, zijn afgestemd op toeristen. Het zijn pakketten die je koopt en het is relatief goedkoop (ten opzichte van Europa) om er aan mee te doen maar voor ons is het te duur voor hetgeen je er voor terugkrijgt. Wij besluiten morgen een scooter te huren en er zelf op uit te gaan. Zo gezegd zo gedaan en het eerste wat wij gaan bezoeken is Doi Suthep. Een tempel die ligt op een panoramische bergtop, echter is het zicht in dit seizoen niet veel. De boeren zijn de akkers aan het branden en die lucht blijft hangen waardoor het mistig lijkt en het zicht niet goed is. Een stukje verder liggen de tuinen van het winter paleis van de Koninklijke familie waar wij een kijkje nemen. De tuinen staan volop in bloei en wij zien heel veel garaniums en viooltjes. Voor ons Hollanders lijkt het niets speciaals maar het is de eerste kleurrijke tuin die wij tegen komen. Wij gaan terug de stad in voor een lunch en nemen dan de weg naar het dorpje Bo Sang waar papieren paraplu's worden gemaakt. Je ziet hoe de lamellen worden gesneden, het papier wordt vervaardigd, het karkas in elkaar wordt gezet, het doek wordt aangebracht en hoe uiteindelijk de kunstenaar er een mooie tekening op aanbrengt. Heb je geen interesse in een parasol dan kun je altijd nog een mooie tekening op je tas, broek of sjaal laten zetten. Wij sluiten de avond af met een koel glas of Guiness bier op de night market.

MAE SAI            15-02-2009

Vanuit Chiang Mai pakken wij de bus naar Chiang Rai en stappen over op een local bus naar Mae Sai. In de bus zitten nog twee oudere mannen (John en George) en wij vragen waar wij naar toe moeten in Mae Sai. George loopt met ons mee en wij gaan naar het VIP guesthouse. Mae Sai is een grensstadje en ligt helemaal in het noorden van Thailand en grenst aan Birma. In de avond eten wij bij de rivier en hebben wij zicht op de grensovergang en Birma zelf is maar 5 meter van ons vandaan. Wij maken kennis met Jason een jongen uit USA met wie wij de komende tijd optrekken. Even later komt een ouder Engels stel binnen en hij steelt de show bij de Thai door een paar goochel trucs te vertonen.

Het guesthouse waar wij verblijven is prima maar wij vinden de kamer te klein en gaan de volgende morgen op zoek naar wat anders. Wij proberen het guesthouse van Jason maar krijgen het niet voor de prijs die wij willen en gaan weer. Een Fransman ziet ons al een paar keer op en neer lopen en informeert ons over de nodige accomodatie in het stadje. Even later arriveert zijn buurman, Harry een Hollander en horen wij hem even uit. Iedereen verwijst ons naar hetzelfde hotel en dat wij toch echt niet goedkoper kunnen zitten. Dus wij gaan maar weer terug en checken alsnog in bij het hotel van Jason. Het is ondertussen al middag en wij proberen de computer problemen die wij hebben op te lossen. Voordat het donker wordt lopen wij naar een op de berg gelegen tempel en genieten wij van het uitzicht op Birma. Wij zouden voor 15 dagen Birma in kunnen maar het nadeel is dat je niet vrij kunt reizen en je hebt alleen toestemming om naar een grote plaats te gaan en dan weer terug. Wij zien dit niet zitten en om 10 USD te betalen voor een stempel in je paspoort om te zeggen dat je in Birma bent geweest, dat geloven wij ook wel. In de avond zitten wij in de kroeg van de Fransman en ontmoeten wij Jason weer en spreken wij af de volgende dag samen op pad gaan. Gedurende de avond maken wij tevens kennis met John en Cynthia, een leuk stel uit de USA. Wij huren een scooter en gaan de bergen in richting het dorpje Doi Tung. Het is bochtig en stijl en af en toe heeft onze scooter het moeilijk om ons naar boven te brengen maar hij laat ons niet in de steek en wij halen het net. Op een gegeven moment passeren wij een aantal mensen, zien wij de Birmeese vlag wapperen en zien wij een fortje. Wij keren om en gaan naar de mensen. Dit blijken militairen te zijn en ze nodigen ons uit om bij hen te zitten. Wij vragen wat dat allemaal te betekenen heeft en ze leggen ons uit dat wij nu in Birma zitten en er dus feitelijk illegaal aanwezig zijn. Oeps, wie had dat gedacht dat wij zo dicht bij de grens waren! Na een leuk half uurtje nemen wij afscheid en vervolgen wij onze weg. Wij komen uit bij de Koninklijke Villa die vandaag helaas gesloten is omdat er leden van het Koningshuis aanwezig zijn. Het is nog vroeg en wij besluiten aan de andere kant van het gebied te rijden en naar de Golden Triangle te gaan. Dit is een drie landen punt aan de Mekong Rivier waar je Thailand, Laos en Birma ziet liggen. De avond sluiten wij af in de kroeg van de Fransman, Allan. Wij besluiten met Jason naar Laos te gaan en in oktober/november komen wij graag terug voor een nieuw avontuur in Thailand.