HO CHI MINH CITY (SAIGON)            23-03-2009

De bus zet ons af in het midden van het backpacker gedeelte en wij kunnen direct aan de slag om een slaapplaats te zoeken. Vonden wij Cambodja al duur dan is Vietnam nog duurder en wij zullen aan deze prijzen moeten wennen want in China is het even duur. Maar goed wat is duur, in NL krijg je het niet voor elkaar om voor 10 dollar een mooie slaapkamer te vinden inclusief ontbijt. Maar aangezien wij "net" van India afkomen, moesten wij flinkt wennen aan de omschakeling. Ondertussen zijn wij er achter dat het erg makkelijk reizen is in Indochina (Laos, Cambodja, Vietnam) en dat de hotels van uitstekende kwaliteit zijn en ook al worden er twee valuta eenheden gehanteerd, de mensen eerlijk zijn.

HCM is bekend om de tunnels die 30km uit de stad liggen. Om er met het openbaar vervoer te komen, is nogal moeilijk dus wij boeken voor het eerst een georganiseerde toer. In de morgen worden wij om 8am opgehaald en gaan wij met een 20 mensen naar de tunnels. Onderweg maken wij een stop bij een fabriek waar mensen met een handicap producten van hout maken. Wij zijn hier niet blij mee en Mathieu maakt er een opmerking over. Wij hebben ten slotte een toer naar de tunnels geboek en niet naar deze fabriek. De mensen snappen niet waarom wij ons druk maken. Als je het niet wilt zien dan wacht je toch buiten. Ja maar zitten jullie hier wel op te wachten? Nee, maar dat weet je als je je opgeeft voor zo'n toer dat je dan naar dit soort plaatsen gelootst wordt. Juist, je accepteert het maar en zolang er niemand klaagt, verandert er ook niets. Af en toe hebben wij echt het gevoel of wij van een andere planeet komen want waarom pikken de mensen dit? Ze zitten er niet op te wachten maar doen er wel aan mee? Maar goed, na een onderbreking van een half uur vervolgen wij onze weg en komen wij eindelijk aan bij de Cu Chi Tunnels. De tunnels zijn beroemd voor hun rol in de Viet Cong oorlog met Amerika. De totale lengte bedraagt 200km en loopt zelfs tot aan de Cambodjaanse grens. De Amerikanen hebben het gebied flink gebombardeerd en ondertussen zijn twee tunnel systemen hersteld voor het publiek. Wij krijgen als eerste een film te zien waarin wordt uitgelegd wat een belangrijke rol de vrouwen wel niet hebben geleverd aan de oorlog. Zij hadden een veelzijdige taak zoals het huishouden doen, het bewerken van het veld, het maken van wapens, als gids fungeren en zelfs meevechten aan het front. Hierna lopen wij door de bossen en krijgen wij een goede indruk hoe de Viet Cong oorlog heeft gevierd. Wij zien zelfgemaakte booby-traps, wapens, ventilatiekanalen en de ingang van de tunnels. Dit is een gat van ongeveer 40x30cm en je moet je handen omhoog doen om af te kunnen zakken naar beneden. Omdat je onder de grond bent zou je verwachten dat het koel is maar nee dat is niet zo, de tunnels zijn erg warm en het is laag dus je moet er doorheen kruipen. Vanuit onze groep proberen de nodige mensen een stukje onder de grond te kruipen maar ze komen snel één voor één door hetzelfde gat weer naar boven. Mathieu probeert als laatste een poging en hij is de eerste die het naar de andere opening redt. In de tunnels is geen verlichting en ik heb uit voorzorg een zaklamp meegenomen die nu erg van pas komt. In de tunnels voelt Mathieu iets in zijn haar en er loopt iets op de grond. Als hij de zaklamp bij schijnt dan blijkt op de grond kakkerlakken te lopen en net boven zijn haren hangen vleermuizen. Bezweet, vies en trillend komt hij uit de tunnels. Wij lopen verder en zien nog meer eigen gemaakte wapens. Wij komen uit bij een schietbaan waar je met een aantal geweren kunt schieten en de hulzen mag houden. Dan komen wij bij een tunnel die breder en hoger is gemaakt en daar waag ik mij wel aan. Deze tunnel is verlicht en het kleine stukje dat ik loop, is al meer dan genoeg om er bezweet uit te komen. Mathieu daar en tegen vindt het erg leuk en gaat pas na de derde uitgang weer naar boven. Hierna krijgen wij thee en een vezelrijke wortel aangeboden, de maaltijd van de Viet Cong gedurende de oorlog. De toer is ten einde en de bus brengt ons direct terug naar de stad. Wij lopen naar de Ben Thanh Market waar op de hoek een goed noodle restaurant zit waar de voormalige Amerikaanse President Bill Clinton in 2000 ook heeft gegeten. Hierna brengen wij een bezoek aan Notre Dame Cathedral en het tegenover gelegen oude postkantoor. 's Avonds eten wij bij hetzelfde restaurantje als gisteren en zoals wij daar zitten, kijken wij bij de overburen binnen. Het was erg druk en na enige twijfel waag ik mij naar binnen, de kapperszaak. Na een uur sta ik met een kort koppie buiten. Ik wist al van te voren dat dit zou gebeuren want om er iets fatsoenlijk van te kunnen maken, moest er een stuk af. Zucht, ik probeer al 3 jaar voor lang haar te sparen maar op de een of andere manier schijnt dit niet haalbaar te zijn. Al bij al ben ik wel tevreden want het ziet er weer gezond uit en hopelijk kan het sparen weer beginnen.

MUI NE            25-03-2009

Wij komen aan in het warme Mui Ne en installeren ons in een guesthouse en trekken meteen onze badkleding aan om een verfrissende duik in zee te nemen. Wij komen aan op het strand en zien veel kite surfers in het water. Kite surfers zijn watersporters die op een kleine surfplank staan en zich voort laten trekken door een kite (parachute). Er is zelfs iemand die een koprol maakt en het is erg mooi om er naar te kijken. De zee aan deze kant is niet zo fantastisch en de golven zijn hoger en toch gaan wij het water in en het koelt heerlijk af. Het valt op dat in deze plaats veel Russische gezinnen rondlopen.

Na een hete nacht en nauwelijks geslapen te hebben, genieten wij van een heerlijk ontbijt. Hierna is het tijd om met de scooter op pad te gaan. Als eerste bezoeken wij the Fairy Spring, een stroom die zijn weg volgt langs zandduinen en rotsformaties. Om er te komen moet je door de stroom lopen. Al snel waan je je in een mini canyon en moet je uitkijken dat je niet op een klein crabje trapt. Op het einde van de stroom zijn drie kleine watervallen. Hierna rijden wij door en passeren wij een vissersdorp waar -tig gekleurde boten voor de haven liggen. Wij stoppen voor een foto en worden door kinderen omringd die ons mooie schelpen willen verkopen. Helaas kunnen wij die niet meenemen en moeten wij nee verkopen. Hierop krijgen wij van ieder kind een gemiddelde schelp gratis aangeboden. Wij proberen duidelijk te maken ook al is het gratis dat wij er niets aan hebben maar daar willen ze niets van weten, het is een geschenk. Nou, dan maar in de tas en kijken of het vandaag overleeft. Wij nemen afscheid en gaan naar de gele zandduinen. Onderweg komen wij een groot kerkhof tegen en er valt ons iets op aan de graven. Als je aan de voorkant van het graf kijkt, heeft men een huisje gemetseld bij het graf en het is apart om dit te zien. Het is ondertussen 1pm als wij de gele zandduinen oplopen en het is nog niet eens op het heetst van de dag maar wij verbranden onze voeten al aan het zand. Eenmaal boven zien wij een aantal kinderen zitten die ons een plank willen aanbieden om te sandboarden. Je gaat dan op je buik naar beneden glijden. Helaas heb ik in Namibië niet zo'n goede herinnering aan het sandboarden overgehouden (klaplong, gekneusde ribben en een kleine hersenschudding) dus dat gedeelte slaan wij over en wij genieten van het uitzicht. Wij rijden door naar de witte zandduinen en aangezien het nu op het heetst van de dag is, maken wij alleen maar foto's en wagen wij ons niet op het zand. Het is nog vroeg en wij rijden terug naar ons dorp en gaan de andere kant op waar wij weer bij een vissersdorp uitkomen. Onderweg zien wij veel cactussen en deze kweken ze voor de green dragon fruit. Op de terugweg zien wij een oude tempel liggen en gaan daar ook nog even op af. Als wij boven komen, zien wij dat de tempel omgeven is door oude bunkers. Wij rijden terug en sluiten deze dag af met een heerlijk diner.

DALAT            27-03-2009

Met een klein busje worden wij naar Dalat vervoert. Wat wij niet altijd meer in de gaten hebben, is dat wij al langer aan het reizen zijn en al veel gewend zijn. In onze bus zitten veel mensen die enkel voor hun grote vakantie in Vietnam zijn en voor hen is het allemaal één groot avontuur. De weg naar Dalat is bochtig en op een gegeven moment hobbelig en niet geasfalteerd en de mensen klagen over de conditie van de weg. Wat, dit is niets, je zit toch in een luxe brede stoel in een airco busje. En ja, af en toe hobbel je wat op en neer maar dit is appeltje eitje hoor! Er komt een afgeladen volle scooter voorbij gescheurd en de camera's klikken om ons heen.

Eindelijk arriveren wij in Dalat en wij nemen onze intrek in het hotel waar wij afgezet worden. Wij zitten op 1475m hoog en het is heuvelig. Wij lopen naar de centrale markt en kopen Dalat wijn want die wordt hier verbouwd en gemaakt. Wij zijn moe en gaan terug naar de kamer om te slapen. In de avond eten wij bij een lokaal tentje en als wij buiten komen, is het bij de buren erg druk. Wij gaan een kijkje nemen en nemen plaats. Het is hier in dit gebied erg gebruikelijk om 's avonds warme sojamelk te drinken (er zijn 3 keuzes gewone sojamelk, met vanille erin of met pindakaas) en zoete broodjes/cake te eten dus dat proberen wij ook. De kleine broodjes doen aan een puddingbroodje denken en het smaakt heerlijk. In de avond koelt het hier flink af en wij zijn erg blij met dit koelere weer.

Vandaag huren wij een scooter om de twee grootste watervallen in het gebied te bekijken. Wij willen beginnen bij de Dambri Falls, die op 75km uit de stad moeten liggen. Wij hebben al 130km gereden en kunnen ze niet gevonden krijgen en keren weer om. Op de heen weg hebben wij de Pongour Falls aangegeven zien staan en die gaan wij dan maar bezoeken. Ja, ja, waarschijnlijk wordt het maar van een kant aangegeven want wij krijgen het niet gevonden. Het is al 2pm en wij zijn niets opgeschoten en gaan via de thee plantages, moestuinen en wijnstronken terug naar Dalat. Onderweg komen langs de Prenn waterval en nemen wij een kijkje. Het is een grote steen waar het water naar beneden stroom en je kunt eronder door lopen. Op het complex kun je nog drie tempels bezoeken. Het is dan wel niet wat wij van een waterval gedacht hadden maar uiteindelijk hebben wij vandaag dan toch nog een waterval gezien.

Omdat het de afgelopen dagen erg heet was, was het geen weer om de site bij te werken en lassen wij vandaag een rustdag in om ons verhaal te schrijven en alles door te sturen. Tijdens het avondeten zitten wij te praten en te klagen. Wij hebben in Indochina weinig mensen leren kennen en dat vinden wij erg raar. Maar als wij er zo over aan het praten zijn, wordt het wel duidelijk. Het publiek in deze landen is of erg oud of erg jong of je hebt de package deal mensen, de mensen die 2-3 weken geheel verzorgd op vakantie gaan. Wij missen een fatsoenlijk gesprek want met elkaar zijn wij snel uitgepraat en vanuit NL ontvangen wij ook bijna geen nieuws om over te kletsen, wij missen het contact met mensen zowel toerist als locals en wij missen het om iets te doen. Het reizen in Indochina is voor ons te gemakkelijk en dus niet uitdagend genoeg. De dingen die je ziet, haalt het niet bij hetgene wij al gezien hebben en wij concluderen dat het reizen geen indruk meer op ons. Zou dit nu het moment zijn dat je realiseert dat wij verzadigd zijn?! Wij vergelijken de landen die wij al gezien hebben en onze eerdere vakanties en praten over ons gevoel. Na een lange avond discussiëren en ons hart luchtten, besluiten wij om door te gaan want wij zijn te nieuwsgierig wat de volgende landen nog te bieden hebben. Wel gaan wij goed nadenken over onze plannen van volgend jaar en ondertussen genieten wij van de gedachte dat wij in november en december bezoek van familie krijgen.

NHA TRANG            31-03-2009

De busrit van Dalat naar Nha Trang is niet voor de zwakke magen weggelegd. Wij gaan heuveltje op en af en slingeren over de wegen. Ik ben dan ook erg blij als de chauffeur stopt en zegt dat wij 20 minuten pauze hebben. Er zitten nog een aantal toeristen meer in de bus maar iedereen blijft bij zijn partner en zoekt geen contact. Ik voel mij niet goed en loop wat op en neer. Ik wordt aangesproken door een Chineese monnik die mijn tas mooi vind, het is een monniken tas die ik in MCleod Ganj gekocht heb. Ik zeg hem dat maar hij begrijpt het niet dus ik gebaar het teken van geld en zeg Dalai Lama. Hij kijkt om zich heen en gebaart terug met een duim omhoog dat de Dalai Lama goed is en zijn ogen glinsteren. Wel laat hij weten dat het in China verboden is om over de Dalai Lama te praten en dat je daarvoor vermoord wordt en dat wij in de gevangenis gezet worden. Mathieu heeft nog een T-shirt met de tekst: Free Tibet, zou dit wel mogen?

Onderweg had het al flink geregend en waren de heuvels in mist gehuld. Als wij in Nha Trang aankomen is van de regen niets meer te merken en is het heerlijk warm. Een stel (Tim en Daphne) moet naar het treinstation en dat waren wij net gepasseerd dus ik wijs ze de weg. Mathieu moet nog even naar de wc alvorens wij onze backpacks kunnen pakken. Er is nog een man (Dave) die naar ons toekomt en vraagt waar wij op af gaan. Wij moeten naar de hotels maar welke het wordt dat zullen wij nog wel bekijken. Hij weet iets en vraagt of wij samen het vervoer kunnen delen. Wij willen net vertrekken als er een auto voor ons stopt en vraagt of wij een lift willen. Het is een service van de busmaatschappij om de klanten in het centrum af te zetten en het is geheel gratis. Wauw wat een geluk hebben wij vandaag. Wij worden afgezet bij het hotel van Dave en nemen een kijkje. Het ziet er goed uit maar het vrouwtje blijft maar hameren dat wij er moeten blijven slapen en dat de rest niets is. Deze reactie moeten wij net hebben dus de mannen nemen een kijkje en ik pas op de tassen. Even later komen ze terug en hebben ze een beter alternatief gevonden. Wij proberen te gaan maar het vrouwtje van het hotel blijft maar smeken dat wij er blijven. Ze begint zelfs zielig te doen omdat ze in verwachting is. Nu hebben wij het helemaal gehad en weten wij zeker dat wij hier niet willen blijven. Het Nice Hotel is het beste wat wij tot nu toe gehad hebben en voor het eerst voelen wij ons echt op vakantie. Wij zitten in een flat op de 9^de verdieping en hebben een geweldig uitzicht op zee. Wij gaan snel douchen want wij hebben met Dave afgesproken om te lunchen. Wij hebben nog even tijd en genieten van het uitzicht als onze buurman Keith naar buiten komt. Ook hij moet nog een hapje eten en gezamenlijk gaan wij naar een restaurant. Hierna gaan wij samen naar het strand en kijken wij naar de golven. Wij zien Daphne en Tim op het stand liggen en wuiven naar hen. Wij lopen door en gaan een stuk verder op het terras zitten. Wij willen buiten zitten maar de serveerster waarschuwt ons dat het gaat regenen. Ach wij komen uit UK en NL en zijn wel wat gewend en wij laten ons niet kisten dus wij nemen buiten plaats. Tegen de tijd dat ons drankje komt, zien wij Daphne en Tim en ze komen bij ons zitten. Op hetzelfde moment begint het te regenen en gaan wij snel naar binnen. Wij willen aan een tafel zitten maar dat is al bezet en wij worden richting de bar gewezen. Dat vinden wij maar niets en dringen er op aan dat ze een tafel voor ons maken en eindelijk kunnen wij van onze drankjes genieten. Het is droog en wij nemen weer buiten plaats. Helaas duurt het niet lang en gaan wij weer naar binnen. De obers moeten gek van ons geworden zijn want een lachje kon er op een gegeven moment niet meer van af. Het is al weer laat en hebben honger. Keith neemt ons mee naar een typisch Vietnamees restaurant met metalen tafels en plastic stoelen waar wij een typisch Vietnamees gerecht bestellen. Je neemt een foelie blaadje, legt hier wat sla en verse kruiden op dan wat groenten en uiteindelijk wat vlees en rolt dit op. Je dipt het in een sausje en eten maar. Het is lange tijd geleden dat wij een gezellige avond hebben gehad en wij vinden het jammer dat wij van Daphne en Tim afscheid moeten nemen. Wij gaan terug en nemen nog in een tentje plaats waar wij wat drinken.

De volgende morgen brengt ons regen en na ons ontbijt zitten wij in de lobby te bedenken wat wij zullen doen. De lift gaat open en wij zien een bekend gezicht, het is Jane van Laos. Ze staat op het punt te vertrekken naar de modderbaden en daar heb ik wel oren naar. Mathieu gaat zich met de computer bezighouden en ik ga met Jane op stap. In NL zou ik nooit maar dan ook nooit de tijd nemen om dit te doen en ik vind het dan ook erg goed van mezelf dat ik mij nu de tijd gun. Wij nemen een taxi en zijn blij dat wij niet op een motor zitten want De straat naar de mudbaths loopt over van de regen en er zitten flinke gaten in de weg. Als wij willen betalen, reageert de taxichauffeur dat hij geen geld wil en ons straks we op komt halen. Hij is TE erg bezig om ons te willen behouden en dan klopt er iets niet dus wij dringen aan om te betalen. Wij kopen een entreekaartje en zien dan waarom de taxichauffeur zo deed. Er is namelijk een klein taxibusje van het resort dat de klanten voor maar 20.000 dong enkele reis brengt en wij hadden nu 60.000 dong betaald. Wij kleden ons om en gaan richting de modderbaden. Waarschijnlijk omdat het regent is het niet druk maar dit is ideaal om te doen terwijl het regent en zeker aan te raden. Terwijl wij een douche nemen, spijt ons bad vol met modder. Wij nemen plaats in het bad en hebben het geheel voor onszelf. De modder is lauw en er is een rieten afdak boven ons wat je normaal beschermt tegen de zon en vandaag beschermt het ons tegen de regen. Op de achterkant van het kaartje staat dat je recht hebt op 15 minuten in het modderbad maar na 55 minuten hebben wij het wel gehad en beginnen wij het koud te krijgen. Wij spoelen ons af en lopen naar een muur waar van twee kanten een flinke straal uitkomt en daarna nemen wij plaats in een warmwater bad. Wij worden vergezeld door twee Canadese meiden en nog een vrouw uit de UK. Na een uur stroomt het water uit het bad en weten wij dat het af is gelopen. Wij zijn echter nog niet klaar en lopen naar het zwembad en dat is ook 38 graden. Naast het bad is een waterval en daar komt ook warmwater uit. Oh, wat heerlijk toch. Wij lopen naar achter en zien nog een zwembad liggen maar dat laten wij links liggen want het bevat koud water. Er is nog een bubbelbad waar wij even in gaan zitten maar ook dat bevat koud water. Wij genieten van onze lunch en besluiten terug te gaan naar het warme water. Het is al weer tijd om te gaan en wij zijn net op tijd bij de bus. Wij hadden ons geen betere dag uit kunnen zoeken en hebben heerlijk genoten. In de avond gaan wij eten met Jane en Dave.

Het is erg bewolkt maar wij wagen onze kans en huren een fiets. Wij gaan als eerste op zoek naar het busstation om de vertrektijden te vragen. Dat is even slikken want ze vertrekken erg vroeg. Hierna gaan wij terug en brengen wij een bezoek aan de Long Son Pagoda. Wij moeten een stukje omhoog en ik wil aantrappen en plotseling zegt het krak en kan ik niets meer. De tandriem is doormidden en daar staan wij dan. Het begint te miezeren en wij besluiten eerst de pagoda te bezoeken en dan terug te gaan naar het hotel. Achter de Pagoda staat een Giant Seated Buddha waar wij ook een kijkje nemen. Het begint ondertussen te gieten en wij moeten een hele tijd schuilen. Het is even droog en Mathieu neemt weer achterop plaats en ik fiets. Ook de Vietnamezen vinden dit een grapig gezicht en wij worden weer toegelachen. Wij komen bij een bank en na het proberen van 5 automaten hebben wij met mijn pasje geluk. Wij ondervinden in deze landen veel problemen met de Rabopas en wij zijn erg blij dat wij besloten hebben om twee verschillende banken te hebben. Wij hebben dorst en naast de bank zit een zaakje die koffiebonen verkoopt. Ze pro-beren contact met ons te maken en nodigen ons uit om koffie te drinken. Ja, jullie zullen het niet geloven, ik, de enige echte theedrinker lust tegen-woordig koffie. Het is wel niet van harte maar mijn smaakpupillen zijn op deze reis aanzienlijk veranderd. Na de koffie gaan wij naar de supermarkt om wat inkopen te doen voor de volgende dag want dan zitten wij 8 uur in de bus. Hierna gaan wij terug naar het hotel en leveren de fietsen in want het begon weer hard te regenen. Eenmaal boven ontmoeten wij Keith en samen gaan wij eten. Als wij op een gegeven moment buiten kijken is de straat veranderd in een rivier. Tjonge, dat hebben wij alleen nog maar op de tv gezien. De regen hier is niet koud en al worden je voeten nat, je wordt er niet ziek van. Mathieu krijgt het in zijn bol en loopt naar buiten om met zijn blote voeten door het water te lopen. Hierna drinken wij onder het afdak van ons balkon nog wat en krijgen wij van Keith een aantal goede tips voor onze site. Wij hebben afgesproken met Dave en gaan naar beneden. Dave gaat vanavond richting Hoi An en dit wordt onze laatste maaltijd samen. Helaas is het tijd om elkaar gedag te zeggen en wuiven wij Dave uit.

Wij wilden vandaag vertrekken maar wij hebben op het nieuws gezien dat er een storing over geheel Vietnam waait en het overal regent dus wij besluiten wat langer in Nha Trang te blijven en daar hebben wij geen spijt van. Het is tot 3pm drooggebleven en wij hebben nog de dingen kunnen zien die wij wilden. Als eerste rijden wij naar de Tran Phu Bridge en genieten van het mooie uitzicht op de zee en van het vissersdorp. Aan de over-kant zien wij onze volgende stop al liggen en dat zijn de Po Nagar Cham Towers. Hierna rijden wij een aantal kilometers langs de zee en besluiten na een half uur om terug te gaan. Wij willen de bergen in en nemen een afslag. Het pad was breed en hoe hoger wij komen hoe enger het wordt. Wij willen omdraaien maar de mensen blijven gebaren dat wij door kunnen gaan. Wij rijden rakelings langs de was en moeten uitkijken dat wij de huizen niet raken en komen uiteindelijk op de weg uit waar wij een half uur geleden ook reden. Het wordt donker en wij gaan naar het Vietnamese restaurant waar wij de eerste avond hebben gegeten. Wij zitten net als het er met bakken uit komt. Wij zijn klaar met eten en het is even droog en wij gaan snel terug naar het hotel.

Onze buurman Keith is een computerdeskundige en weet natuurlijk veel van computers maar ook over het maken van websites. Aangezien wij onze site als hobby in elkaar hebben gezet, staan wij zeker open voor verbeteringen en gaat Mathieu bij Keith in de leer. Wij hebben wat aanpas-singen doorgevoerd en wellicht dat ze jullie niet op zullen vallen maar voor ons is het een stuk makkelijker geworden. Na een dag hard werken, gaan wij om de hoek een pilsje pakken samen met Jane want het is haar laatste dag. Zoals wij zitten, ontmoet Jane een stel die ze in Laos heeft leren kennen. Het meisje spreekt goed Engels maar ze heeft een bepaalde uitdrukking die ik eerder heb gehoord maar niet kan plaatsen. En als ik haar vraag waar ze vandaan komt dan zegt ze: Namibia. Wauw, daar zijn wij een aantal jaren geleden ook geweest en het brengt meteen goede herinneringen naar boven.

Vandaag werken wij hard aan verbeteringen. In Vietnam krijg je niet veel geld uit de machine en moet je regelmatig naar de bank. Helaas hebben wij geconstateerd dat ons pasje maar door een bepaalde bank wordt geaccepteerd en die ene bank zit helaas niet in het centrum. Het is goed weer en ik ga te voet op pad terwijl Mathieu blijft werken. Het is zondag en het is lekker rustig op straat. Wel wordt ik nog af en toe "lastig" gevallen door motortaxi's maar na een vriendelijke nee, zijn ze vertrokken. Eindelijk heb ik de bank bereikt en wat wil het "geluk".... ze melden alle 5 een storing. Wat is dat toch? Elke keer als wij willen pinnen is er wel iets met die machines aan de hand, zucht. Ik loop naar de supermarkt op de hoek en mijn oog valt op een andere machine. Op goed geluk gaat de bankkaart erin en na alle vragen ingevuld te hebben, begint het kastje te rammelen. Gelukkig, dat geeft toch weer een goed gevoel om geld op zak te hebben. Ik koop nog wat dingetjes in de supermarkt en ga terug naar de kamer waar Mathieu en Keith hard aan het werken zijn. In de avond nemen wij onze plannen door. De site geheel updaten naar de nieuwste versie duurt nog wel een tijdje. Mathieu heeft de grootste vragen aan Keith gesteld en weet hoe hij nu moet handelen. Tevens hebben wij van Keith het aanbod gekregen dat als wij vragen hebben, wij ze per mail kunnen stellen. Wij bestellen ons kaartje voor morgen en gaan bij Keith aan de deur. Wij zijn hem erg dankbaar en in ruil voor zijn kennis geven wij hem een fles wijn en brengen hem het nieuws dat wij morgen vertrekken en nemen wij afscheid van elkaar.

Net wanneer wij het niet meer zagen zitten, ontmoeten wij geweldige mensen, hebben wij interessante gespreksstof en krijgen wij energie om door te gaan. Tevens krijgen wij de laatste tijd mailtjes binnen van mensen die wij een (hele) tijd geleden hebben ontmoet en ons nu een berichtje sturen en dat vinden wij super.

KON TUM            06-04-2009

Om 6am werden wij opgehaald en naar het busstation gebracht. Wij hadden nog een stuk langer in ons bed willen blijven liggen maar helaas is al het transport in Vietnam erg vroeg geregeld. Wij zitten goed en wel in het kleine busje en onze ogen vallen dicht. Na een uur worden wij wakker en kunnen wij van het fantastische uitzicht genieten. Wij rijden tussen de heuvels en zien de groene rijstvelden waar de mensen volop aan het werk zijn. De weg is hobbelig en er zitten veel gaten in maar dat maakt het ook weer leuk. Wij gaan namelijk naar een plaatsje dat nog niet bij iedereen op het programma staat en waar je nog het echte Vietnam kunt beleven.

Wij worden afgezet in Pleiku en moeten naar het locale busstation dat 5km verder ligt. Normaal gesproken is er een gratis service van de bus-maatschappij die je naar je bestemming in Pleiku brengt. Wij vragen het na maar niemand spreekt Engels en ze willen ons allemaal een taxi aan-smeren. Nou, schrijf dat maar op je buik want wij weten hoe het systeem werkt en als wij ergens gratis naar toegebracht kunnen worden dan slaan wij dat zeker niet af. Ik zie op een gegeven moment een auto met mensen wegrijden en houd ze tegen. Jawel, dit is het gratis transport en gelukkig moet er iemand dezelfde richting in dus wij kunnen zeker niet afgezet worden. Wij nemen plaats in de locale bus en wachten op andere reizigers. Het valt op dat iedereen contact probeert te maken en vriendelijk hallo zegt. Na drie kwartier worden wij in Kon Tum afgezet en moeten wij snel doen want er hangen erg zwarte wolken in de lucht die op springen staan. Het erge is dat wij niet weten waar wij zijn want in mijn boek staat deze plaats amper vermeld, laat staan dat er een plattegrond van de plaats aanwezig is. Wij vragen aan de mensen waar wij de hotels kunnen vinden en gaan op pad. Ze sturen ons naar de duurste van het dorp en daar trappen wij niet in en nemen een zijstraat waar nog een hotel ligt. Ook dit hotel vraagt naar onze mening te veel geld en als wij verder willen, barst de regen los. Het ziet erna uit dat dit nog wel even gaat duren en wij halen de regenjassen en paraplu uit de tas en Mathieu gaat alleen op pad. Niet lang daarna komt hij terug en checken wij in bij het Tinh Vu'Ong Hotel. Wij zien motorbikes van de Easyriders staan en weten dat er meer toeristen in de buurt zijn. De Easyriders is een leuke manier om Vietnam te ont-dekken. Je neemt plaats achter op de motor en kunt genieten van het geweldige uitzicht. De bestuurders spreken goed Engels en opereren tevens als gids. Wij vinden deze optie echter te duur en omdat wij zelf motorrijders zijn, zien wij het niet zitten om achterop te zitten. Maar voor degene die zijn grote vakantie in Vietnam wil spenderen, is dit een echte aanrader. Het is tijd om te eten en wij gaan er op uit. Het leuke van Vietnam is dat elke keer als wij in een dorp/stad aankomen, wij constateren dat er weer andere gebruiken en eetgewoontes zijn en zo ook in Kon Tum. Wij bestel-len rijst met kip (wat niet nieuw is) maar de rijst bevat twee kleuren, wit en oranje en wordt in de wok klaargemaakt. Aan de overkant hadden wij al twee vrouwtjes zien zitten en hun waren willen wij ook proberen. De een heeft gefrituurde banaan in een deeglaag en de ander heeft rijstkoekjes waar ze een sojasaus met uien in doet. Beide smaakt uitstekend en wij hebben weer wat nieuws gegeten. Wij lopen een stukje en zien voor de zoveelste keer een kerk vol met mensen. Wij verbazen ons elke keer als wij een kerk zien want wij hadden gedacht dat Vietnam Buddhistisch was en wij hadden gelezen dat maar 8% katholiek was maar schijnbaar is dat in dit plaatsje niet het geval want op bijna iedere hoek zien wij een kerk. Maar goed, wij willen wel eens weten hoe een dienst eraan toe gaat en wij gaan naar binnen. Voor het altaar staat een kaarskandelaar en elke keer als er iemand uit het publiek gezongen heeft, wordt er een kaarsje gedoofd. De dienst bestaat dus alleen uit zingen en niet uit praten. Bij het laatste kaarsje neemt de pastoor het over en als hij even stil is, zingen alleen de vrouwen en dan begint de pastoor weer en dan zingen alleen de mannen. Het laatste kaarsje wordt gedoofd en de dienst is ten einde. Het was erg interessant om de verschillen van deze kerkdienst te zien met die van ons. Wij lopen terug en houden halt bij een ander kraampje. Hier liggen bananen te garen in een blad, worden ze in stukjes geknipt, gaat er een melk sausje met gelatine overheen en wat nootjes. Natuurlijk moeten wij dit proberen en wij zijn helemaal verzot op de melk. De banaan is wat minder want die blijft aan je gehemelte plakken maar al bij al was het weer een heerlijke culinaire avond.

Vandaag gaan wij het stadje verkennen en als eerste beginnen wij bij de bakker op de hoek. Wij kopen twee belegde broodjes en wat drinken en lopen naar de oude houten kerk en ontbijten onder een boom. Het is 9am maar de zon is al goed te voelen en de boom verschaft ons een heerlijke verkoeling. Hierna is het tijd om de kerk van binnen en buiten te bekijken. Het mooie aan de kerk is dat hij op houten palen staat en alles van hout is. Als wij binnenkomen, blijkt het altaar in het midden te staan en is het omgeven door vier zijdes waar de mensen kunnen plaatsnemen. Hierna lopen wij naar twee Bahna dorpen. Helaas zijn de mensen niet meer in klederdracht gekleed maar er staan nog leuke oude huizen in het dorp. De oude huizen zijn gemaakt van stro, klei of modder en staan grappig scheef. In het midden staat een groot oud Vietnamees huis wat nu als school fungeert en waarschijnlijk vroeger het gemeentehuis was. In het tweede dorp stuiten wij op een man die zijn muziekinstrument aan het bijschaven is. Als wij naar boven lopen om te bekijken wat hij aan het doen is, nodigt hij ons uit om te zitten en speelt hij diverse liedjes voor ons. Het toestel ziet er zo primitief uit maar er komt een geweldig mooi geluid uit. Na de voorstelling lopen wij verder naar de brug. Deze brug is gedurende de oorlog wel 5 keer gebombardeerd en hebben de mensen hem elke keer opnieuw opgebouwd. Wij lopen richting de markt en eten een noodlesoep. Als laatste staat een bezoek aan de gevangenis gepland. Net voor de ingang staan een paar koeien en Mathieu loeit naar ze. Waarschijnlijk heeft hij een goede boeh roep want de koeien worden gek. Ze staan te bokken en het lijntje waaraan ze vastzitten, trekken ze los en ze gaan ervandoor. Helaas is er geen gevangenis meer maar daarvoor in de plaats hebben ze een herdenkingsmonument neergezet met een klein museum waar je wat foto's van de gevangenen kunt bekijken. Er spreekt niemand Engels die ons wat meer uitleg kan geven dus wij hebben het complex zo gezien. Wij lopen wat rond en een stel dat aan het picknicken is, wuift ons toe. Wij worden uitgenodigd om te zitten en krijgen vlees en bier aangeboden. Natuurlijk mag je niet weigeren maar het vlees ziet er niet uit en wij moeten het proberen. Verstand op nul en eten maar. Het valt allemaal mee maar houden het na twee kleine stukjes voor gezien want wij hebben tenslotte net een noodlesoep op. Het stel is de Engelse taal niet machtig maar ze vinden het geweldig dat wij de tijd nemen om bij hen te komen zitten. Hierna lopen wij via de rivier terug naar het hotel waar wij een ticket regelen voor morgen.

HOI AN            08-04-2009

De bus brengt ons via de legendarische Ho Chi Minh trail naar Hoi An. Wij rijden, nu ja scheuren, door de heuvels en zien in eerste instantie veel landbouwvelden en rubberbomen. De spuugzakjes komen te voorschijn en de meeste Vietna-mezen houden het niet meer binnen. En als je dan denkt dat nu de rem erop gaat, vergeet dat maar want wij scheuren even hard verder. Op een gegeven moment wordt de begroeiing dichter en de bomen hoger. Wij rijden door de jungle en zien diverse watervallen. Dit stuk is beslist het hoogtepunt van deze weg en het is niet voor te stellen dat gedurende de oorlog hier soldaten met wapens en oorlogsmateriaal voorbij kwamen.

Wij worden in Danang bij het busstation afgezet en nemen een locale bus naar Hoi An. Wij zitten een goede 10 minuten en krijgen onze eerste aanvaring in Vietnam. De conductrice komt op ons af en zegt dat wij 40.000 Dong (€ 1,70) per persoon moeten betalen. Ja, dat geloven wij, wij willen ook rijk worden zonder er iets voor te doen en trappen er niet in. Wij hebben namelijk zojuist 115.000 Dong betaald voor luxueus transport en voor 6 uur reizen en dit ritje is maar een half uur. Wij vragen om een ticket want daar staat de prijs op zodat wij niet afgezet kunnen worden. Ze zegt dat er op deze route geen tickets afgegeven worden en dat wij moeten betalen. Mathieu had 50.000 Dong in zijn hand en geeft dat en zegt dat dat voor 2 personen is en nog geld terug wil zien. Ze begint te dreigen dat ze nog meer geld wil en wij eisen ons geld terug. Ze wordt woest en begint recht in Mathieu's gezicht te schreeuwen. Ze heeft de foute toeristen getroffen en Mathieu begint terug te blaffen en ze doet een paar stappen terug en gooit 20.000 Dong naar ons. Wij hebben geen zin meer in dit ritje en willen uitstappen en eisen de 50.000 Dong terug. Ze begint Mathieu te duwen en Mathieu duwt net een stukje harder waardoor ze in de stoel gegooid wordt. Ze doet haar schoen uit en dreigt te slaan. Wij dagen haar uit en dan pakt ze de telefoon en dreigt de politie te bellen. Wij reageren goedkeurend want dan kunnen wij de politie haarfijn uitlegg-en dat zij ons oplicht. Ook dit helpt haar niet en ze begint weer te schreeuwen. Wij willen nog steeds ons geld terug en schreeuwen terug. Dan stopt de buschauffeur de bus want het begint aardig uit de hand te lopen. Hij wil ons wel het juiste tarief berekenen maar voor ons hoeft het niet meer. Hij gebaart dat zij ons het geld terug moet geven en wij stappen uit. Als de bus wegrijdt, hangt ze met haar schoen uit de raam en dreigt ze nog eens. Ja, nu durft ze wel! Wij wachten op de volgende bus en hopen dat dat een stuk makkelijk gaat. Wij weten nog niet precies hoeveel dit ritje moet kosten maar wij hebben een idee. Na een 20 minuten wachten, komt de volgende bus en stappen wij in. Deze jongen zegt dat het 20.000 Dong per persoon is en dat wij 5.000 Dong per backpack moeten betalen. Ach gut, het begint weer. Wij geven hem 40.000 Dong en laten het erbij want koffers zijn altijd gratis. Wij gebaren naar de locals die er van alles en nog wat hebben staan en zeggen dat die ook niet voor hun bagage betalen. Maar de prijs zit ons niet lekker, wij weten zeker dat wij weer opgelicht zijn. De jongen is slim, bij het afrekenen, gaat hij zo staan dat wij niet kunnen zien wat de locals betalen. Op een gegeven moment stapt er een Koreaanse man in die wat aanspraak met ons wil hebben. Hij legt uit dat hij op de universiteit les geeft en al een tijdje in Vietnam is. Wij vragen hem hoeveel een ticket kost en dat blijkt maar 10.000 Dong per persoon te zijn en wij vragen ons geld terug. De jongen wil het niet geven maar de Koreaan zegt een aantal dingen en zonder iets te zeggen of ons aan te kijken, krijgen wij 20.000 Dong retour. Wij komen al meer richting het noorden en hadden al gehoord dat die mensen een andere mentaliteit hebben. Wij zijn in ieder geval weer flink op onze hoede en zullen vanaf nu pas geld overhandigen als wij zeker zijn dat het bedrag juist is.

Wij lopen door het stadje en gaan op zoek naar een kamer. Wij vragen aan wat mensen waar wij de hotels kunnen vinden en checken een paar kamers. Na de nodige hotels gehad te hebben komen wij uit bij Thien Thanh hotel en checken daar in. Wij gaan op zoek naar wat te eten en concluderen snel dat het toerisme zijn tol eist. Het drinken en eten is twee keer zo duur als wat wij tot nu toe betaald hebben. Wij willen hieraan niet meewerken en gaan opzoek naar een straatstalletje. Wij kunnen geen rijst gevonden krijgen alleen maar Cam Lau. Dit is een gerecht bestaande uit noodles, groenten en wat vlees. Eigenlijk hetzelfde als noodlesoep maar dan zonder de soep. Het vult in ieder geval de maag en wij laten het ons smaken. Hierna lopen wij richting het centrum en zien een restaurant waar ze goedkoop bier aanbieden. Het is vol maar wij kunnen bij een drie-tal Duitsers aanschuiven en hebben een er leuke avond samen.

Jawel het is weer scooter tijd en deze keer gaan wij naar de Marble Mountains. Deze zagen wij gisteren al liggen op weg naar Hoi An dus het is niet moeilijk om ze te kunnen vinden. De 5 bergen (Metaal, Hout, Water, Vuur en Aarde) waren ooit eens eilanden. In de bergen bevinden zich grotten met Hindu en Buddhistische beelden. Vanaf de bergen heb je een mooi uitzicht over het gebied. Wij nemen de scooter en rijden wat rond. Wij komen uit langs de Coco rivier en hebben een geweldig uitzicht op de bergen en over de rijstvelden. Wij stappen af en ik loop op een grot af. Er komt een meisje aan met zaklamp en ze loopt met mij mee. De grot is donker en gelukkig schijnt het meisje af en toe met het licht. Omdat het donker is, wil ik even steun zoeken en raakt mijn hand de muur. Tegelijkertijd trek ik heel hard terug want ik heb een insect aangeraakt. Ik ben te nieuwsgierig en vraag het meisje om op de muur te schijnen zo dat ik weet wat ik heb aangeraakt. Waarschijnlijk had ik dit beter niet kunnen doen want ik begin te gillen en zet het op een lopen richting de uitgang. Het was een grote zwart/gele spin van 15cm groot! Wanneer ik buiten ben en Mathieu zie, zeg ik hem dat ik dus niet meer terug ga en buiten blijf wachten. Hij moet lachen en gaat de grot in. Even later heeft hij een rondje gedaan en laat mij nog een mooie foto zien van de spin. Wij gaan naar de andere kant van de weg waar wij een kijkje nemen in een erg grote grot en een mooi uitzicht hebben over de kraampjes beneden ons waar ze grote beelden aan het kappen zijn. Hierna lopen wij een stukje verder en gaan aan een mooie klim beginnen en worden beloond met een uitzicht over China Beach. Wij rijden terug naar het dorp en eten eerst wat voordat wij doorrijden naar My Son. De route naar My Son maakt het helemaal goed want wij rijden door de heuvels en hebben een geweldig uitzicht op de Hon Quap mountain. De Cham ruïnes dateren uit de 7de eeuw en zijn gedeeltelijk overwoekerd. Het is ondertussen 5pm en wij hadden met de Duitsers in het restaurant afgesproken. Het duurt zeker nog een uur voordat wij terug zijn en dan nog douchen dus hopelijk zijn ze er dan nog. Het is 7pm wanneer wij het restaurant binnenstappen en gelukkig zitten ze er nog. Ook zij hebben vandaag een vermoeide dag gehad en na een uur houden ze het voor gezien en nemen wij afscheid van elkaar.

HUE            11-04-2009

Het is maar een kort ritje naar Hue en als wij aankomen, komt er een man op ons af en vraagt of wij zijn nieuw hotel willen bekijken. Wij hebben een mooie kamer en alles is splinter nieuw en de prijs is geweldig dus wij checken in bij Valentine Hotel. In de lobby zit een stel uit Chilli en daar zitten wij een tijdje mee te praten. Het is ondertussen 3pm en wij gaan Vietnamese loempia eten en lopen richting de Trang Tien bridge en steken de rivier over richting de citadel. Helaas is de citadel verdwenen want de Americanen hebben het tijdens de oorlog flink gebombardeerd en de omliggende akkers worden nu voor landbouw gebruikt.

Wij huren maar weer eens een scooter en gaan als eerste naar the Imperial Enclosure. Binnen de tm hoge en 2,5km lange muur vind je mooie tuinen en ceremonie halls en the forbidden purple city. Ooit mocht hier alleen maar de keizer komen maar hedendaags is het voor iedereen open-gesteld. Hoe noordelijker wij komen hoe meer Chinese invloeden dat wij zien. Het complex is vergelijkbaar met de verboden stad in Peking. Wij hebben een fietsroute gecopieerd die ons naar de royal tombs moet brengen en wij wagen een poging. Wij passeren een olifanten arena en een oude tempel. Wij zien op een gegeven moment allemaal scooters met toeristen uit een steegje komen en nemen een kijkje. Er staat een grote poort open en wij lopen naar binnen. Het complex doet veel denken aan hetgeen wij vanmorgen hebben gezien alleen is het hier een stuk groener. Wij lopen rond en nemen de nodige foto's van hetgeen wij zien en gaan naar de uitgang. Hier blijkt dat wij een bezoek hebben gebracht aan een van de belangrijkste tombes, de Tomb of Tu Duc. Wij rijden rond in de omgeving en passeren diverse tombes meer waaronder Thieu Tri tomb. Het begint te regenen en wij gaan terug naar Hue waar wij nog een bezoek brengen aan de Notre Dame Cathedral. Deze kerk is een mix van Europese en Aziatische architectuur en wij nemen een kijkje binnen. Het is Pasen en het is druk in de kerk. Er wordt weer volop gezongen en het klinkt net of ze kerstliedjes aan het zingen zijn. Het regent nog steeds en wij houden het voor gezien.

NINH BINH            14-04-2009

De nachtbus zet ons om 5am af bij het hotel wat wij door hebben gegeven en het is nog donker. Wij besluiten naar een ander hotel te gaan en checken daar in. Maar het mini Queen hotel voldoet niet aan onze eisen maar wij zijn moe en nemen het maar. Wij willen een scooter huren en naar de Perfume Pagoda gaan maar het hotel heeft geen goede scooters ter beschikking. Wij worden afgescheept en moeten het maar uitzoeken. Wij lopen richting het centrum en komen uiteindelijk bij het hotel van vanmorgen aan. Waarom hadden wij hier niet gewoon aangeklopt? De service is goed en het ziet er perfect uit, tja volgende keer beter.

In de omgeving van Ninh Binh zie je grote rotsformaties die tussen de rijstvelden liggen. Het is ondertussen al 10:30am en te laat om naar de Perfume Pagoda te gaan en wij scooteren tussen de rotsformaties door. Wij komen uit in Hoa Lu, een oude stad met Chinese invloeden en brengen een bezoek aan de oude citadel. Daarna gaan wij naar de rivier en pakken een bootje naar de Tam Coc cave. Wij zijn net 5 minuten op weg als het begint te regenen. Wij trekken snel de regenjassen aan en roeien verder. Wij varen in drie grotten en gaan dan dezelfde weg weer terug. Tijdens het avondeten spreken wij onze plannen door. Wij hebben nog maar een week te gaan en er zijn nog zoveel dingen te zien maar wij moeten ook nog een Chinees visum aanvragen. Keuzes, keuzes en nog eens keuzes maken. Wij besluiten de pagoda te laten voor wat het is en gaan morgen naar de hoofdstad om een Chinees visum aan te vragen.

HANOI            15-04-2009

Het is 7am als wij slaperig in de bus zitten. Wij horen aan het toenemende getoeter dat wij de stad naderen. Wij worden 3km buiten de stad op een busstation afgezet en lopen naar de andere kant om een locale bus te pakken. Wij worden door 2 mensen geholpen om de juiste bus (no. 32) direct naar de ambassade te nemen. Eenmaal daar aangekomen zien wij geen toeristen. Is dit een goed of slecht teken? Ik wil een aanvraagformulier pakken en er wordt mij een vraag gesteld; of ik in Vietnam voor werk of toerisme ben. Toerist natuurlijk. Ja, nou dat is nu juist het probleem want dan kun je hier geen visum voor China aanvragen. WAT!!!! Chinezen, ze zijn zo grappig.

Hierop stel ik maar een wedervraag en dat is; Is dit een ambassade. Ja. Nou dan, dan kan ik hier ook een visum voor China aanvragen. Maar nee, ze lieten mij niet door en bleven recht voor mij staan. Wel kreeg ik nog te horen dat wij naar Saigon konden gaan want daar zou het wel lukken. Wij pakken onze spullen en gaan in het tegenover liggende park brainstormen. Wij hebben nog een week te gaan en wij nemen het volgende door: wij kunnen een verlenging voor Vietnam aanvragen, terug naar Saigon is geen optie, wij kunnen bij een hotel proberen of die het voor elkaar krijgen om een Chinees visum aan te vragen of wij vliegen naar Hong Kong om daar een Chinees visum aan te vragen. Wij gaan als eerste op zoek naar een kamer want wat wij ook besluiten te doen, wij zullen hier zeker 1 nacht moeten blijven. In het hotel gaan wij meteen informeren of zij iets voor ons kunnen betekenen. Ze vragen een bepaalde commissie en dan lukt het binnen 6 dagen. Dit is te laat want wij kunnen het op de dag dat wij Vietnam moeten verlaten pas laat in de middag ophalen. Wij kunnen een versnelde procedure pakken maar dat is het geld niet waard. Tevens hebben wij de provincie waar wij nu China binnenkomen in 2005 al bezocht. Er zijn niet meer veel nieuwe dingen te ontdekken dus wij besluiten om een ticket naar Hong Kong te boeken. Na een halve morgen alles geregeld te hebben, wordt het tijd voor een douche en wat eten. Hierna gaan wij vermoeid terug naar de kamer om te slapen. In de avond gaan wij op straat op het terras zitten en houden wij het verkeer in de gaten. Wij hadden van veel mensen gehoord dat Hanoi erg luid is en dat je gek wordt van alle brommers die zigzag door het verkeer gaan. Nou, als je India gewend bent dan stelt Hanoi niets voor. Maar wij kunnen ons goed voorstellen dat wanneer je van een Westers land voor de eerste keer in Hanoi komt, je dan gek wordt van het getoeter en het drukke verkeer. Wij raden aan als je Vietnam wilt bezoeken je het beste in Saigon kunt beginnen om van daaruit naar het noorden te reizen.

Wij hebben slecht geslapen en zijn om 7am wakker en pakken onze spullen. Na het ontbijt gaan wij naar het treinstation om een ticket naar Sapa te boeken voor vanavond. Van ons hotel hebben wij een wandelroute gekregen die ons het oude stadsdeel van Hanoi laat zien. Wij komen uit bij het water puppet theatre en bestellen twee kaartjes voor de avondvoorstelling. Het is 8pm en de zaal zit bomvol. De voorstelling begint met muziek en zang en daarna nemen de poppen het over. De korte stukjes gaan hoofdzakelijk over het dagelijks leven zoals, de rijstvelden bewerken, ganzen hoeden, feesten en een begrafenis. Gedurende de voorstelling wordt Vietnamees gesproken wat geen probleem is want je kunt goed begrijpen waar het over gaat en ze brengen ons zelfs diverse malen aan het lachen. De voorstelling is net na 9pm afgelopen en wij haastten ons naar buiten want wij hebben een trein te halen. Wij hebben een ticket voor een hardsleeper en liggen met 6 personen in een coupé. Wat opvalt is dat de Vietnamezen fatsoen hebben. Binnen een half uur gaat iedereen naar de wc en installeren ze zich om te slapen en binnen het uur is het donker en stil tot de volgende morgen. Heerlijk, wij hebben eens een keer kunnen slapen in de trein.

SAPA            17-04-2009

Wij lopen naar buiten en willen een busje naar Sapa nemen en de "ellende" begint al vroeg. Tja, toeristen en die zijn altijd doelwit en wij zijn de enige dus wij hebben het zwaar. Het is lachen want wij kennen het spelletje wel en ze beginnen ons een ticket aan te bieden voor $12. Ja, ja zoek maar iemand anders die erin trapt. Wij komen aan bij de locale busjes en ook daar willen ze te veel geld van ons. Wij gaan terug naar het treinstation en vragen de prijs en dat is 30.000 Dong per persoon. Oké de onderhandelingen kunnen weer opnieuw beginnen. Nu proberen ze maar 10.000 Dong meer te vragen maar wij trappen er nog steeds niet in.

Ze delen ons mede dat voor 30.000 Dong wij ander transport moeten nemen en dat komt pas over een uur. Nou, dat is geen probleem voor ons en wij stappen uit en wachten wel. Oeps, nu missen ze inkomsten en ze nemen ons uiteindelijk voor de normale prijs mee. Zucht, wij hebben hier niet altijd zin in maar je ziet wel, wij moeten altijd scherp blijven en oppassen want anders kost het ons heel veel geld. In Sapa aangekomen genieten wij eerst van een ontbijt en gaan dan op zoek naar een kamer. Wij worden benaderd door diverse H'Mong vrouwtjes die van alles te koop aanbieden. Ze zijn erg vriendelijk en na een praatje en niets gekocht te hebben, laten ze ons met rust. Ik voel mij niet goed en waarschijnlijk heeft het met de hoogte te maken. Niet dat wij zo hoog zitten, 16000m, maar toch ben ik zweverig in het hoofd. Wij doen het vandaag rustig aan en in de middag lopen wij naar de markt en dat is al meer dan genoeg. Omdat wij aardig zijn en de tijd nemen om met de minderheden te praten, is het nemen van foto's absoluut geen probleem en de kaartjes schieten snel vol. Wij zitten op het plein met een Italiaanse te praten en er komen een paar Nederlands bij. Het is geweldig om weer eens Nederlands te praten en wij genieten van het moment.

De volgende dag zijn wij al om 7am wakker en wanneer wij de gordijnen open doen, kijken wij  recht op de bergen en rijstvelden. De mist, die hier zomaar komt en gaat, hangt tussen de bergen en binnen een paar minuten is het weer helder. Het is prachtig om dit allemaal vanaf je balkon te bekijken. Mathieu is verkouden en wij besluiten vandaag in het dorp te blijven. Het is zaterdag en het is erg druk met toeristen en vrouwtjes die hun waren willen verkopen. Wij komen de Nederlanders weer tegen en ze nodigen mij uit om wat te drinken. Ik ben Mathieu kwijt geraakt maar het dorp is niet groot en wij komen elkaar wel weer tegen. Na een uur neem ik afscheid van iedereen en ga ik terug naar het hotel waar Mathieu ligt te slapen. In de avond gaan wij naar een gratis voorstelling met locale dans, zang en muziek. Het is niet druk, de zaal staat ons niet aan en wij vinden het jammer voor degene die goed hun best doen er iets moois van te maken maar wij houden het na een half uur voor gezien.

Wij huren een motor en gaan de schitterende omgeving verkennen. Wij gaan naar een dorp waar minderheden wonen die wij nog niet op de foto hebben. Als wij in het dorp aankomen, is alles gesloten en de mensen die wij zien, lopen er in gewone kleding bij. Jammer, maar de tocht er naar toe was geweldig. Wij sluiten de dag af met een bezoek aan de Silver waterfall.

Het is alweer onze laatste dag in deze geweldige plaats en vanavond nemen wij de trein terug naar Hanoi. In de morgen gaat Mathieu er alleen op uit en brengt een bezoek aan Cat Cat village. Echter neemt hij niet de normale weg maar het pad dat de locals ook gebruiken. Dit pad brengt hem door rijstvelden, langs kleine watervallen en langs de rivier en na diverse kleinere dorpen gepasseerd te hebben eindelijk in het kleine dorp. De 6 huizen zijn traditioneel van hout gemaakt en er loopt een mooie weg met heel veel trappen terug naar Sapa.

Rond 5pm gaan wij met een busje terug naar Lao Cai waar wij direct plaats nemen in de trein. Deze keer hebben wij niet zo geweldig geslapen vanwege luidruchtige medepassagiers maar ach het kon slechter. Het is 4am wanneer wij in Hanoi aankomen en wij arriveren op een ander station dan waar wij vertrokken waren. Wij nemen een taxi naar het hotel van een paar dagen geleden, het Camellia 5 Hotel op de Thuoc Cac Str., en moeten tot 9 uur wachten voordat wij op de kamer kunnen. De rest van de dag gebruiken wij om alles bij te werken en ons klaar te maken voor een nieuw land.

Wij hebben een geweldige tijd in Vietnam gehad en een visa van een maand was te kort voor ons om het hele land te kunnen zien. Voor degene die nog eens ooit in Azie zijn vakantie wil spenderen, raden wij zeker aan om dit veelzijdige land te bezoeken.